Σε μιαν εκ βαθέων αναπόληση, ο (και ποιητής) Π.Α. Μιχελής, εξέφρασε, για την αγνωμοσύνη τής πολιτείας, το παράπονο με τους γνωστούς στίχους:

«…Ελλείψει πέτρας, λάσπης και άμμου, /ελλείψει τρόπου χρημάτων και τέχνης/ …ουδέποτε ανηγέρθη μνημείον ένα,/ εις τον άνδρα τής πολιτείας/ όστις κατέχων του μέτρου την τέχνη/ απέβη κτίστης του τείχους της/ αφήνοντας τους άλλους εις την τάφρο να κομπάζουν/ …Δι’ εκείνους και χρήματα και τρόπος και μέσα εξευρίσκονται/ και μνημεία ανεγείρονται πολλά!/ Πλην είναι όμως άσκημα…».

Γι’ αυτό, παρότι άξαφνη, φαντάζει παρήγορη, πρόσφατη ολοσέλιδη αναφορά στον Αρχιτέκτονα τού Νεοκλασικισμού Θεόδωρο Φωτιάδη (αρχές εικοστού αιώνα) τού δημοσιογράφου Χρύσανθου Χρυσάνθου στον «Φιλελεύθερο».

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ Αρχιτεκτονικής Μορφολογίας τού ΕΜΠ

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...