Ενώ η ιστορία και οι εμπειρίες θα έπρεπε να μας διδάσκουν, δυστυχώς φαίνεται ότι το ευρύτερο πολιτικοοικονομικοκοινωνικό σύστημα εξακολουθεί μερικές φορές να λειτουργεί χωρίς πυξίδα. Ενδεικτικό αυτής της αδυναμίας είναι η διαμόρφωση αφηγημάτων, τα οποία είναι μακριά από την πραγματικότητα, γεγονός που οδηγεί συνήθως σε τραγικά αποτελέσματα.

Στο σημερινό κείμενο θα αναφερθώ σε τρία αφηγήματα: το πρώτο σε σχέση με το ενωτικό ιδεολόγημα, το δεύτερο σε σχέση με τον άκρατο καταναλωτισμό και τις δαπάνες άνευ ορίων και το τρίτο γύρω από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία όπως συζητείται σήμερα.

1. Πριν από το 1974, το κυρίαρχο αφήγημα ήταν το ενωτικό ιδεολόγημα. Όταν σε κάποια στιγμή έγινε αντιληπτό ότι ο στόχος αυτός εμπεριείχε σοβαρές επιπλοκές και τελικά ο Πρόεδρος Μακάριος προέκρινε την πολιτική του εφικτού, υπήρξαν αντιδράσεις και ακρότητες. Μοιραία η Κύπρος οδηγήθηκε σε μια συμφορά, τους πικρούς καρπούς της οποίας εξακολουθεί να γεύεται σήμερα ο κυπριακός Ελληνισμός. Πιο οδυνηρό είναι το γεγονός ότι το μέλλον εξακολουθεί να είναι αβέβαιο.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ
Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και
Πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του
Πανεπιστημίου Λευκωσίας

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...