Η δραματικότερη, και σημειολογικά τραγική, σκηνή τής πολιτικής ανεπάρκειας τού τόπου, είναι ό,τι προ ετών (ανεπιγνώστως) είχε αποκαλύψει ο Μάριος Ευρυβιάδης. Πρόκειται για το όντος δραματικό γεγονός, όταν, Νοέμβριο τού 1967, μετά και την μασκαράτα τής Κοφίνου, από την Λάρνακα αλαφιασμένος, έφτανε τρέχοντας στο Προεδρικό ο πρέσβης Νίκος Δημητρίου, και με τα χέρια αμφότερα υψωμένα, με φωνή τρεμάμενη αναφώνησε: «Μακαριότατε, δώστε τους τα όλα»! (Εννοούσε τους Αμερικανούς). Αυτό ήταν βέβαια το δραματικό μέρος τής σκηνής. Ό,τι ακολούθησε ήτανε το τραγικό: Απαντώντας στην πρεσβευτική αγωνία, ο Μακάριος, απλώς άρθρωσε, «Νίκο μου, εγώ προσφέρθηκα να τους τα δώσω: Εκείνοι, όμως, δεν τα παίρνουν»...

Αλλά είναι και τραγικό το γεγονός πως ούτε ο διπλωμάτης του, αλλά ούτε και η, δεδηλωμένη άλλωστε, διεισδυτική οξύνοια τού Μακαρίου, είχαν αντιληφθεί το στοιχειώδες: Ότι η Αμερική τον Νοέμβριο τού 1967, καμιά σχέση δεν είχε με την Αμερική τού Αυγούστου τού 1964! Τραγικότερο δε ότι δεν μπόρεσε να το κατανοήσει, ούτε και στα υπόλοιπα δέκα χρόνια, όσα τού χάρισε η ζωή. Η συντέλεια όμως είναι ότι μέχρι και σήμερα (50 συναπτά έτη μετά) σύσσωμη η πολιτική μας διανόηση αδυνατεί να το αντιληφθεί! Ενώ αποτελεί το επάναγκες: Να κατανοήσουμε, επιτέλους, τη νοοτροπία εκείνου τού λαού, στου οποίου το χέρι βρίσκεται η σωτηρία, είτε και η οριστική καταστροφή τού τόπου.

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...