Καθώς πλησιάζουμε στη συμπλήρωση 43 χρόνων από το δίδυμο έγκλημα του 1974 και την επιβολή τουρκικής κατοχής στο 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, προβάλλει η ανάγκη, παραδόξως, να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό στις διάφορες ορθές διαστάσεις και παραμέτρους του. Και είναι πράγματι παράδοξη αυτή η ανάγκη, πλην όμως υπαρκτή και επιβαλλόμενη, δεδομένης της εθνικής παταγώδους αποτυχίας να χαραχθεί και να ακολουθηθεί ένας ενιαίος εθνικός σχεδιασμός, με συνέπεια και συνέχεια. Όσο προβλεπτή ήταν η τουρκική αδιαλλαξία, άλλο τόσο θα έπρεπε να υπάρχει μια συντεταγμένη πορεία Κύπρου - Ελλάδας που να θωρακίζει τις προοπτικές μιας λύσης που θα τερματίζει τα δεινά του λαού μας και θα αποτελεί αφετηρία ενός νέου ιστορικού κύκλου προοπτικής και ελπίδας για το μέλλον.

Το τελευταίο «επεισόδιο» με τη διαδικαστική και ουσιαστική εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις είναι εξόχως χαρακτηριστικό της απουσίας προνοητικότητας, σταθερότητας και συνεπούς τακτικής και στρατηγικής. Όπως και της μόνιμης απουσίας εναλλακτικών στρατηγικών ή των περίφημων Σχεδίων Β΄. Κάτι που πληρώσαμε ακριβά στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια με την επιδιαιτησία και τα Δημοψηφίσματα του Απριλίου του 2004.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Τέως Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...