Είμαστε στημένοι στο εκτελεστικό απόσπασμα. Βλέπουμε τα στόμια των πολυβόλων του θανάτου να μας σημαδεύουν. Και δεν απαιτείται σοφία να αντιληφθούμε ότι οι σφαιροθήκες δίπλα προορίζονται για την επόμενη γενιά. Και παραδίπλα είναι στοιβαγμένα τα φλογοβόλα που θα μετατρέψουν την πατρίδα μας σε καμένη γη. Κι όμως τρώμε και πίνουμε και νοιαζόμαστε για το σήμερα και δεκάρα δεν δίνουμε για το αύριο.
Η προσοχή μας στρέφεται στο «Μπαρμπαρός»που αυλακώνει τις θάλασσές μας, σε πλόες καθορισμένους από την πολιτική της παράφρονος υστερίας που αποσκοπεί στην κατατρομοκράτησή μας κι εκεί εξαντλείται το ενδιαφέρον μας. Δεν κοιτάμε πέρα από τη μύτη μας. Κι όμως η απειλή είναι ολοφάνερη όπως τα μαύρα νέφη που προμηνύουν καταιγίδα με νεροποντές που κουβαλούν θανατηφόρους τους κατακλυσμούς.
Δεν αναφέρομαι στον τουρκικό κίνδυνο που μας κτυπά αλύπητα, ενώ καρκινοβατεί η ζωή και μας φοβερίζει με την παράνοια που τη διακηρύσσει απειλητικά. Αυτή η απειλή είναι παράγωγο σχιζοφρένειας που θα περάσει με την αυτοκαταστροφή της. Ο Ερντογάν δεν θα 'ναι αιώνιος. Υπόκειται στον απαράβατο νόμο της φθοράς και του φυσικού ή του βίαιου θανάτου. Η απειλή της καταστροφής της πατρίδας μας είναι χρόνια. Τώρα ενώπιον των υπευθύνων ανθρώπων πλανάται το φάσμα του οριστικού αφανισμού. Της ερήμωσης. Του θανάτου της φύσης.
Όσοι ταξίδευσαν στην έρημο της Συρίας πριν αρχίσει η χώρα και πυρπολείται από τις βόμβες των μεγάλων προστατών της, των Αμερικάνων και των Ρώσων, διαπίστωσαν ότι στην απέραντη άμμο της ξηρασίας βλάσταιναν μικροί σταχτιοί στο χρώμα θάμνοι, που αποτελούν στοιχεία της ερήμου. Αυτοί οι θάμνοι απλώνονται πια στα χωράφια μετά το αεροδρόμιο της Λάρνακας. Είναι τα δείγματα της ερήμωσης που «μεταναστεύει» από τη συριακή έρημο στην Κύπρο.
Πριν από μερικές δεκαετίες δεν ξέραμε τη σκόνη που εμφανίζεται και γκριζάρει τον καταγάλανο ουρανό μας, λαφυραγωγεί τους πνεύμονές μας και λεηλατεί τις φωνητικές μας χορδές, δυσχεραίνοντας την αναπνοή, λασπώνοντας την πλάση. Κι η καλοκαιρική λαύρα αντικατέστησε τα δροσερά δειλινά των πόλεων που ευώδιαζαν βασιλικούς και γιασεμιά κι ομόρφαιναν τα σπίτια με τα κόκκινα γεράνια και τις γαζίες που ενέπνεαν τους ερωτικούς τροβαδούρους των νυχτερινών καντάδων.
Τώρα το φαινόμενο της επερχόμενης ερήμωσης αποτελεί καθημερινή διαπίστωση και απειλεί την αύριον. Οι ασκοί της σκιάζουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας και η ύπαρξή τους προειδοποιεί πως πλησιάζει η ώρα της νέας μετοικεσίας. Όχι στην Κίζυκο της παραλίας του Μαρμαρά. Αυτή η καταφυγή καταποντίστηκε με το Βυζάντιο. Η απειλούμενη καταστροφή ανοίγει την πύλη στο πουθενά. Προμηνύει τη μαύρη τρύπα των προσφύγων που τριγυρνούν στην αγωνία των καιρών και πνίγονται στα μανιασμένα κύματα της Μεσογείου.
Ταξιδεύοντας από την Ουάσιγκτον στη Βοστώνη ένοιωσα ένα πρωτόγνωρο τρέμουλο ν’ αναταράζει τα σπλάχνα μου, στη θέα των τερατωδών εργοστασίων που οι καμινάδες τους μαύριζαν τη φύση. Κι ήταν καθησυχασμός η πολιτική του Ομπάμα που εφάρμοσε σχέδια αιολικής και ηλιακής δημιουργίας που θα αντικαθιστούσαν τον άνθρακα, αιτία της μόλυνσης της ατμόσφαιρας.
Και ιδού που ο νέος πλανητάρχης σπρώχνει τους ανθρακωρύχους στα έγκατα της γης κι ανεβάζει τον άνθρακα του θανάτου, προς όφελος των βιομηχάνων του ολέθρου που μαζεύουν πλούτη, αγνοώντας τη συμβουλή του Φιόντορ Ντοστογιέφκυ πως όσοι μαζεύουν λεφτά στη ζωή τους τα καταθέτουν στην κόλαση!
Η πολιτική Τραμπ για επαναλειτουργία των ανθρακωρυχίων προκάλεσε διαμαρτυρίες όπως του Tom Steyer προέδρου του Nex Gen Climate, του Andrew Steer, προέδρου του World Resourses Institute (CNN) και άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων αλλά τα μεγάλα συμφέροντα καταπνίγουν τις παροτρύνσεις της σωφροσύνης. Οι καρχαρίες δεν έχουν αναστολές στο κυνήγι των θυμάτων τους.
Εμείς δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον θάνατο που μας απειλεί. Κατά τον Ζορμπά του Καζαντζάκη δεν έχει κέρατα να τ’ αρπάξουμε και παλεύοντας να τον ρίξουμε κάτω. Εμείς είμαστε ανήμποροι να πολεμήσουμε τέτοιον εχθρό. Κι όμως μπορούμε να σώσουμε την πατρίδα, τους απογόνους, με την άμυνα. Ναί, με την άμυνα. Κι η άμυνά μας είναι να δενδροφυτέψουμε την Κύπρο και να την κάνουμε παράδεισο, όπως άλλοτε.
Τα δέντρα θα φέρουν βροχές. Θα εμφυσήσουν οξυγόνο στον άρρωστο. Θα επαναφέρουν τη ζωή που φεύγει. Κι ακόμα μπορούμε να αγωνιστούμε πρωτοποριακά στον σύνδεσμο των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου και δημιουργώντας συμμαχία αγώνα σωτηρίας, ν’ αναγκάσουμε τους πλανητάρχες ν’ ανακόψουν την πορεία της διεθνούς πλουτοκρατίας στην απληστία της κερδοσκοπίας.
Μπορούμε να συνεγείρουμε τους αδύνατους λαούς και να πολεμήσουμε ειρηνικά, για να σώσουμε την ατμόσφαιρα και να προστατεύσουμε τα παιδιά μας. Να σώσουμε αυτήν τη γειτονιά του κόσμου από τις βόμβες του θανάτου. Τους πυραύλους τους ας τους εκτοξεύουν στις χώρες τους, αν έχουν εθιστεί στις μαζικές δολοφονίες των λαών. Και την οικονομία τους ας την εξαρτούν από τα ανθρωποκτόνα ανθρακωρυχεία τους.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
