Η Λεμεσός του οφείλει αρκετά και θα πρέπει με κάθε τρόπο να αποδοθούν οι πρέπουσες μόνιμες τιμές σ’ αυτόν τον εργάτη της προόδου της πόλης μας

Το Σάββατο, 13 Μαΐου 2017, κηδεύσαμε με μεγάλη λύπη αλλά και με μεγάλη εκτίμηση και αγάπη τον δάσκαλό μας Πόλυ Ιερωνυμίδη, ή δημοσιογραφικά γνωστότερο Παύλο Λεμέση. Στους πάρα πολλούς μαθητές του, ένας από τους οποίους ήμουν κι εγώ, ήταν γνωστός σαν «μπαζούκας» λόγω του πολύ δυνατού χεριού, όταν μας έριχνε κανένα χαστούκι.

Τότε την περίοδο του 1960 επιτρεπόταν ή καλύτερα δεν σχολιαζόταν η χειροδικία από τους δασκάλους και καθηγητές. Μάλιστα το 1964-65 ήμασταν πέμπτη προς έκτη τάξη γυμνασίου και δεν αντιδρούσαν ούτε οι γονείς αλλ’ ούτε και εμείς οι ίδιοι. Βέβαια οι περισσότεροι μαθητές ήσαν του «χαϊρκού» και όχι όπως συμβαίνει σήμερα.

Συγγενείς, φίλοι, μαθητές και γνωστοί του, όλοι εκτιμητές της επίγειας σημαντικότατης παρουσίας του βρεθήκαμε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό, για να του αποδώσουμε τον τελευταίο χαιρετισμό. Πλήρης ημερών αλλά και έργων γέμιζε μ’ όλη τη σημασία της λέξης την καρέκλα του δασκάλου ή καθηγητή, όπως συνηθίζουμε να λέμε.

Ήταν καθηγητής στα φιλολογικά και ιδιαιτέρως στα Νέα ελληνικά. Για μένα ήταν μεγάλη τιμή που τον είχα καθηγητή μου στο Β’ Γυμνάσιο Λεμεσού, πρώην Ακαδημία Πολυδωρίδη. Ήταν μια πολύ αξιόλογη διδασκαλική και δημοσιογραφική προσωπικότητα που με την παρουσία και δραστηριότητά του λάμπρυνε την πόλη μας.

Σαν καθηγητής στην τάξη κρατούσε την απόλυτη πειθαρχία με την πολύ χαρακτηριστική έκφραση του προσώπου του, με την οποία επιβαλλόταν στους μαθητές. Η διδασκαλία του πάντοτε μεστή, που την εμπλούτιζε και με παραδείγματα από τη ζωή.

Ακούραστος προαγωγός της ελληνικής γλώσσας μάς διαφώτιζε για το πώς πρέπει να τη χρησιμοποιούμε ορθά, καυτηριάζοντας πολλές φορές τους κακούς χρήστες της γλώσσας μας, με τον χαρακτηριστικό τρόπο έκφρασης του προσώπου και των ματιών του ιδιαίτερα, όπως και με την ευγενή ειρωνεία μέσα από τα λεγόμενά του.

Ευτύχησε να έχει σύζυγό του την κυρία Έλλη, καθηγήτρια των γαλλικών. Στους πάρα πολλούς μαθητές της ήταν γνωστή ως «μαντάμ» και πράγματι έτσι ήταν. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μάριο και τον Ανδρέα, οι οποίοι έτυχαν καλής μόρφωσης. Ο Μάριος Ιερωνυμίδης είναι πρεσβευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αυστρία.

Δημοσιογραφούσε στις εφημερίδες «Κύπρος» και «Απογευματινή» με επίκεντρο των γραφομένων του τα προβλήματα της πόλης μας Λεμεσού. Δηκτικός και με ευγένεια, προσπαθούσε να καταδείξει κάθε πρόβλημα που αντιλαμβανόταν ο ίδιος ή που του το ανάφερναν συμπολίτες μας, επιθυμώντας πάντοτε να το προβάλει.

Κάθε σημαντική πρόοδο που σημειωνόταν στην πόλη μας είτε από ατομική είτε από γενική δραστηριότητα την προέβαλλε μέσα από τα γραφόμενά του στις εφημερίδες με μεγάλη ικανοποίηση και χαρά. Εμένα προσωπικά με προέβαλε αρκετές φορές από τις στήλες που αρθρογραφούσε, τα αποτελέσματα των τεχνοεπιστημονικών μου δραστηριοτήτων αλλά και τα πνευματικά μου συγγραφικά πονήματα.

Για κάποια χρόνια από το 1971 έως το 1975, υπήρξε ο φιλολογικός επιμελητής των κειμένων του τεχνοεπιστημονικού περιοδικού μου «Εφηρμοσμένη Ηλεκτρονική», που κυκλοφορούσε τότε στην Κύπρο και Ελλάδα. Όλες αυτές τις υπηρεσίες του τις πρόσφερε αφιλοκερδώς, θέλοντας απλώς να βοηθήσει την προσπάθειά μου σ’ αυτούς τους τομείς.

Για κάποια χρόνια συνεργάστηκε με τη λεμεσιανή εφημερίδα «Επικαιρότητες» του φίλου Κυριάκου Γιαννόπουλου.
Καθημερινά, τα τελευταία χρόνια, προτού παρουσιαστούν προβλήματα αδυναμίας στη μετακίνησή του, κυκλοφορούσε με το ποδήλατό του, συναντώντας τον πάντοτε στην περιοχή του κτηρίου Δ. Νικολάου στον Πεντάδρομο, όπου βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα τα τοπικά γραφεία των εφημερίδων «Φιλελεύθερος», «Χαραυγή», «Πολίτης», «Σημερινή» κ.λπ. Του άρεσε να συναντά τους δημοσιογράφους και ανταποκριτές των εφημερίδων.

Θα μας μείνει αξέχαστος, βαθιά τυπωμένος στη σκέψη μας για την τιμιότητα, την ευγένεια, τη φιλανθρωπία, την καλοσύνη και προπάντων για τις γνώσεις και τη διδακτική του δεινότητα.

Η Λεμεσός του οφείλει αρκετά και θα πρέπει με κάθε τρόπο να αποδοθούν οι πρέπουσες μόνιμες τιμές σ’ αυτόν τον εργάτη της προόδου της πόλης μας.

Εμείς όλοι που τον ζήσαμε, αισθανόμαστε τη μεγάλη ανάγκη να του ευχηθούμε καλό παράδεισο και αιωνία του ας είναι η μνήμη.

ΑΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ
Δημοτικός Σύμβουλος Κ.Σ. ΕΔΕΚ Λεμεσού