Αυτό το κείμενο ίσως δεν είναι για σένα. Αν έχεις ένα σπίτι να μένεις, αν έχεις χρήματα να πληρώνεις το νοίκι, αν έχεις κάποιο μισθό να καλύπτει τα βασικά σου έξοδα, αν έχεις μια μάνα, έναν πατέρα, μια θεία να συνεισφέρει οικονομικά στα προς το ζην, αν έχεις δυο χωράφια και τρεις ελιές στην Αγία Νάπα, αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα.

Αυτό το κείμενο είναι για σένα που ξέρεις τι πάει να πει ανυπέρβλητη δυσκολία. Για σένα που δεν έχεις Μερσεντές, για σένα που δεν έχεις απολαβές για να στείλεις το παιδί σου στο πανεπιστήμιο. Για σένα που δεν έχεις πάει διακοπές χρόνια τώρα. Για σένα που δεν έχεις πάει σε εστιατόριο ή σε καφετερία γιατί σου λείπουν τα δέκα, τα είκοσι ευρώ, τα τριάντα ευρώ.

Αυτό το κείμενο είναι για σένα που κρατάς μια τεράστια αξιοπρέπεια και δεν το δείχνεις σε κανέναν, ούτε καν στα αδέρφια σου, καθώς ζεις μια ζωή που ένας Θεός, μόνο, ξέρει τι πάει να πει... Γιατί είσαι περήφανος άνθρωπος πάνω απ’ όλα. Αυτό το κείμενο είναι για σένα που μετράς τα σεντ όταν πας στο σουπερμάρκετ και λες “να πάρω ή να μην πάρω το τυρί που μ’ αρέσει ή να πάρω το πιο φθηνό να τελειώνουμε;”.

Αυτό το κείμενο είναι για όσους έχουν το κεφάλι ψηλά μέσα στη δίνη της σημερινής σκληρής πραγματικότητας. Γι' αυτούς που από σφάλματα άλλων άλλαξε για πάντα η ζωή τους. Γι' αυτούς που ζουν κάθε μέρα, κάθε ώρα μ’ ένα κόμπο στο λαιμό. Που συνεχίζουν να βλέπουν όσα άδικα συμβαίνουν γύρω τους κι ακόμα αντέχουν. Γι αυτούς που ξέρουν ότι δύσκολα θα αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον τόπο γιατί οι εκάστοτε κυβερνώντες ξεχνάνε, ξεχνιώνται, λησμονούν. Διότι οι εκάστοτε κυβερνώντες μπορεί να νομίζουν ότι έχουν όντως ασχοληθεί με τη μερίδα των ανθρώπων που δυσπραγούν, αλλά στην ουσία μόνο ξώπετσα ασχολήθηκαν. Διότι αυτοί που κυβέρνησαν πριν, αυτοί που κυβερνούν τώρα, και πολύ πιθανόν αυτοί που θα κυβερνήσουν αύριο δεν εστιάζουν σε ανθρωπιστικά θέματα, παρά μόνον σε οτιδήποτε άλλο γιατί αυτό προτάσσει η πολιτική και το κόμμα.

Προφανώς μετά το περίφημο “κούρεμα” πολλά άλλαξαν σ’ αυτήν την κουρασμένη γη, σ’ αυτήν την πικραμένη μισή πατρίδα. Άλλοι λοιπόν τραυματίστηκαν απίστευτα, άλλοι λιγότερο. Άλλοι βρήκαν τρόπους να ανασάνουν. Άλλοι δημιουργήθηκαν απ’ την αρχή. Να δούμε όμως, πρέπει, αυτούς τους λίγους ή τους πολλούς, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν. Να δούμε, πρέπει, αυτούς που για οποιονδήποτε λόγο λύγισαν ανεπανόρθωτα. Αυτούς που έχασαν την εργασία τους λόγω της κρίσης και δεν μπόρεσαν έκτοτε να βρουν άλλη απασχόληση. Να δούμε αυτούς που στην κυριολεξία ζουν σε οικονομικές συνθήκες τόσο δύσκολες, που κανείς από εμάς δεν θα 'θελε να ζήσει.

Ένα κοινωνικό κράτος είναι το κράτος που έχει την ικανότητα να ρίχνει μια ιδιαίτερη ματιά στις λεπτομέρειες. Οι λεπτομέρειες είναι αυτές που καθορίζουν την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, το αληθινό ενδιαφέρον. Οι λεπτομέρεις είναι αυτές που θα δείχνουν την υπέρβαση. Με αυτά τα λόγια δεν υπονοείται ότι η προηγούμενη ή η σημερινή κυβέρνηση δεν έβαλαν κάποιο λιθαράκι σε τούτο το θέμα. Έβαλαν λιθαράκι. Αλλά παρακολουθώντας σήμερα τους συμπολίτες μας που βιώνουν την έλλειψη της αξιοπρέπειας, σίγουρα χρειάζεται μια επιπλέον ιδιαίτερη προσπάθεια. Μια υπέρβαση που θα δώσει ανάσα και στον τελευταίο πολίτη.

Αυτό το κείμενο θα είναι και για σένα, αν μπορείς να ανοίξεις κι εσύ μια χαραμάδα στην ελπίδα. Όποιος κι αν είσαι.