Με τι ταχύτητα καταφέραμε να φτιάξουμε ένα και μοναδικό κοινό καλούπι για τα πάντα! Μια κοινή συνταγή για όλους και για όλα! Με τι βιασύνη καταφέραμε να αποποιηθούμε τα χρώματά μας, τον πολιτισμό μας, τη γλώσσα μας... Θαρρώ πως ό,τι χτίστηκε μέσα στους αιώνες, το ισοπεδώνουμε με απίστευτη ευκολία. Οι χώρες της Ευρώπης, τούτες οι χώρες, οι οποίες με τη σημαντική ιστορία τους μάς θυμίζουν τα πιο όμορφα παραμύθια, άρχισαν να αποποιούνται τους χάρτες, τα ήθη, τα έθιμα, τη χροιά τους, την τόσο ιδιαίτερη μουσική τους! Η «εξέλιξη» προχωρά με ταχύτητα φωτός. Η παγκοσμιοποίηση καλπάζει με χίλια μίλια την ώρα.
Δεν προλαβαίνεις ούτε να νοιώσεις, ούτε να αισθανθείς. Η ιδιαιτερότητα της κάθε χώρας, η «προσωπική» αίσθηση του κάθε λαού μπαίνει (αν δεν μπήκε ήδη) στο περιθώριο. Και το πιο σημαντικό είναι το εξής: Θαρρώ ότι αυτή η ισοπέδωση συμβαίνει, πραγματοποιείται χωρίς καν να το καταλάβουμε. Χωρίς καν να μας ξαφνιάζει και ως εκ τούτου χωρίς την παραμικρή αντίδραση από κανέναν...
Περί Γιουροβίζιον ο λόγος. Περί μουσικής...
Με τον ίδιο τρόπο που η κάθε χώρα κουβαλά τη γλώσσα της, με τον ίδιο τρόπο που ράβει με τα πιο χρυσά της βελόνια την εθνική της ενδυμασία, τους χορούς της, τη λογοτεχνία της, έτσι ακριβώς κουβαλά και τη μουσική της. Κυρίως τη μουσική της! Στην πρώην Γιουγκοσλαβία και στην Αλβανία κυριαρχεί η γκάιντα, ο ζουρνάς, το λαούτο, το νταούλι. Στην κάτω Ιταλία, κυριαρχούν οι ταραντέλες, το ακορντεόν, το ταμπουρέλο, το οργκανέτο και η τσαμπούνα, εκεί όπου το διονυσιακό στοιχείο σε καθηλώνει. Όπως και με την Πορτογαλία, μέσα στις φλέβες της οποίας ρέει άφθονο το φάδο, για να προδώσουν τις ρίζες της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών και τις αραβικές της επιρροές.
Η ερώτηση είναι αυτή: Μέσα στην πανευρωπαϊκή αυτή γιορτή, πού πήγαν τα ποτάμια της παράδοσης; Πώς χάθηκαν τα βουνά, οι κάμποι, τα συναισθήματα της κάθε χώρας; Πώς εξαφανίστηκαν τόσο μαζικά τα παραδοσιακά όργανα; Ακούσαμε τα προκαταρκτικά - της κατά τα άλλα μεγαλεπίβολης και εκθαμβωτικής γιορτής - της Γιουροβίζιον. Πόσες γλώσσες ακούστηκαν εκτός απο την Αγγλική; Σίγουρα μας θάμπωσαν τα κοστούμια, τα φορέματα, τα φώτα τα χρωματιστά, οι χορογραφίες, οι ακροβασίες, οι καπνοί, τα κόλπα, οι έξυπνες σκηνοθεσίες.
Σίγουρα μας εντυπωσίασε η όλη παράσταση, διότι ήταν πολυέξοδη και φανταχτερή. Κι αλήθεια, δεν είναι κακό ούτε μεμπτό μια τόσο μεγάλη διοργάνωση να λάμπει. Ζούμε στο έτος 2017, οπότε η τεχνολογία ακολουθεί την εποχή της. Πέραν, όμως, από αυτό, το γεγονός ότι όλες οι χώρες (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) γεννούν μουσικές, χωρίς να εμπερικλείουν την καταγωγή τους και τις ρίζες τους είναι εντελώς μακριά απο την ουσία.
Το γεγονός ότι η Αγγλική γλώσσα έγινε η γλώσσα ολόκληρης της Ευρώπης σε σχεδόν όλες τις συμμετοχές, προδίδει πολλά. Προδίδει την απομάκρυνση απο οτιδήποτε ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Δείχνει την απουσία από την κουλτούρα. Δεν είναι δυνατόν τα πιο πολλά τραγούδια να ακολουθούν την ίδια κατεύθυνση. Δεν είναι δυνατόν οι στίχοι να μιλούν περίπου για το ίδιο θέμα. Καμιά χώρα δεν έχει καμία ιδιαιτερότητα; Καμιά χώρα δεν θέλει να μιλήσει για τα παραμύθια και την ιστορία της; Καμιά χώρα δεν θέλει να μιλήσει για τους μύθους της;
Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η μουσική γιορτή της Γιουροβίζιον, εαν αποκάλυπτε, έστω και αμυδρά, την προσωπικότητα της κάθε χώρας. Προφανώς, όμως, χρόνο με το χρόνο αφήνουμε την ισοπέδωση να κερδίζει συνεχώς το πρώτο βραβείο...!
