Ε, καλά, μην κάνεις έτσι, κοπέλα μου, στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης την ζεις την ισότητα των φύλων, δεν το πήρες χαμπάρι; Σε ποσοστό 48%, είμαστε ίσοι! Λίγο το ’χεις; Τι ρωτάς τι γίνεται στα Κέντρα Λήψης Αποφάσεων; Ε, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας!
Ποσοστό 16,9% οι γυναίκες, ναι, ύστερα από εξήντα χρόνων αγώνες όπου έπρεπε να δουλέψεις όσο δέκα άντρες, να λουστείς τον εμπαιγμό, τα υπονοούμενα, να ιδροκοπήσεις από κορυφής έως ονύχων, να φας τη μια φάπα μετά την άλλη, να σου φάνε τη μια δικαίωση μετά την άλλη, γιατί ήθελες τη ζωή σου στα χέρια σου.
Να μη σε χαρτζιλικώνει άντρας, έναντι οποιουδήποτε ανταλλάγματος για προσωπική χρήση, να μη σε στολίζει σαν κούκλα, «ποιος σε ντύνει, μάνα μου;» ήταν παλιό μάγκικο σύνθημα στην Αθήνα άλλων καιρών.
Κι εγώ τώρα, τι θέλεις να σου πω; Μιλάει η Έκθεση του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα. Δικά του είναι τα στοιχεία που λένε ότι στα όρια κινδύνου φτώχιας, μόνο, βρισκόμαστε κοντά, 23% οι γυναίκες, 20% οι άντρες. Με σοβαρές στερήσεις ζουν το 53% των γυναικών, αλλά το 47% των αντρών, που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία.
Από τις γυναίκες αυτές μόνο 14% βρίσκουν έστω μερική απασχόληση. Αλλά να μια κατακεφαλιά αν δεν την έχεις ζήσει στο πετσί σου: Η μη πληρωμένη απασχόληση στην Κύπρο, γυναικείο σπορ. 75% των γυναικών δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, προσφέροντας όλη την ύπαρξή τους στην οικογένεια, σε φιλανθρωπικές οργανώσεις, στον διπλανό τους.
Στη μακαρία νήσο όπου «σ’ εθέσπισεν οικείν», κατά τον ποιητή, 32,7% των γυναικών δεν εργάζεται καθόλου, το ποσοστό των αντρών είναι 22,4%. Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο καταγράφει ότι στην Κύπρο άνεργες είναι γυναίκες 55 έως 64 χρονών οι οποίες μπορούν ακόμα να προσφέρουν πολλά, αλλά τα προσόντα τους δεν είναι ανάμεσα στα ζητούμενα της εποχής: (μπόι δυο μέτρα, γάμπες στιλάρια, κώμη κατά προτίμηση ξανθιά). Το ποσοστό τους; 60%. Εκείνο των αντρών, ε καλά, 35%.
Κατά τα άλλα, γυναίκες στάθηκαν μέσα σε εκείνη την κοσμοχαλασιά του ’74 να μεγαλώσουν παιδιά, να στηρίξουν ηλικιωμένους, μόνες, ξεκληρισμένες μέσα στ’ αντίσκηνα, να κλαίνε νεκρούς, να γίνονται στόχος των σαϊνιών αν είχαν άντρα αγνοούμενο, να πίνουν τα φαρμάκια μπροστά στα κασελάκια με τα απομεινάρια του συντρόφου, ή ακόμα και στις χαρές των παιδιών τους. Το μάτι χρόνια να παίζει μπας και φανεί από καμιά μεριά ο αγαπημένος. Άντε να τα πεις αυτά στις νεότερες, θα σε πάρουν με τις πέτρες. Ο άτιμος ο χρόνος σπρώχνει προς τα μπρος και καλά κάνει, μα ο πόνος για κάποιους μένει για μια ζωή.
Κατά τα υπόλοιπα, θα θεσπιστεί, λέει, σύνταξη χηρείας για τους άντρες, θα ξαναδοθεί το επίδομα μητρότητας στις πολύτεκνες μάνες, πέντε χρόνια μετά που περικόπηκε - το μικρότερο παιδί τους, λέει, να μην παίρνει επίδομα τέκνου και η μητέρα να πληροί τους όρους του Ε.Ε.Ε.! Χαρήκαμε! Α, ναι, θα θεσπιστεί και η άδεια απουσίας πατρότητας! Όχι παίζουμε! Στ’ όνομα της ισότητας όλα. Στην ισότητα στις κατραπακιές, ουσιαστικά και μεταφορικά, αγόρια, φάτε τη σκόνη μας.
Εντάξει, το σπορ της ψυχολογικής βίας ασκείται από κάποιες που κατάφεραν να ξεπεταχτούν και ρίχνουν άμα λάχει και καμιά ξιστρεφτή, αλλά ώς εδώ. Κι άλλες παλεύουν στα κάποια… ήντα τους να στηριχτούν ευγνωμονώντας έναν πατέρα που τους έμαθε να κρατάνε ψηλά το κεφάλι ό,τι κι αν τις βρει στη ζωή κι ας καμπουριάσουν από χίλια δυο, μέσα σ’ ένα κόσμο «όμορφο, ηθικό κι αντρικά πλασμένο» (για να παραφράσουμε τον ποιητή).
Που για ν’ αλλάξει θέλει ακόμα, ου… πώς το λέει εκείνη η παλιά κυπριακή παροιμία; «Φούρνους ψουμιά να φάει», αν αλλάξει, αφού το θηρίο της ανισότητας το θρέφουμε κάθε μέρα άλλος λίγο, άλλος πολύ.
ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ
