Τη φτωχή την Ελλαδίτσα, που της έχετε κατακλέψει το όνομα, τις αρχές, τις αξίες για ανθρώπινη αλληλεγγύη, για στήριξη του αδύναμου, τον πολιτισμό, την πληρώσατε σαν να ήταν αχάριστος ευεργετημένος
Τα σέβη μας, γιορτάζετε, λέει, γενέθλια, αγαπημένη προστάτιδα και στήριγμά μας! -που λέει ο λόγος- Ευρώπη (διάβαζε Γερμανία). Δεκατρία χρόνια που μας πήρατε στην αγκαλιά σας (ζοριστήκατε, η αλήθεια, στη γέννα) βρέφος προβληματικό, να το γιατροπορέψετε σαν μανούλα στοργική -θου Κύριε φυλακήν-.
Τι μανούλα, μετά τον Ηρώδη εσείς, τη σκιά σας κυνηγάει ο μακαρίτης. Καθότι, μόλις πήραμε τ' απάνω μας, να μια καρπαζιά -κούρεμα το είπατε- που είχαμε το θράσος να στυλωθούμε σε χρόνο μηδέν!
Ποιοι ήμασταν εμείς δηλαδή που θα σηκώναμε κεφάλι ερήμην σας; Όχι πως δεν κρύβονταν κάτω από τη λάμψη μας πράματα και θάματα, αλλά μαζί με τα ξερά κάηκαν και τα χλωρά - παίζει πάντα αυτό. Και την πλήρωσαν αθώοι.
Τρόικες, μνημόνια, μέτρα λιτότητας, διασυρμός, μια τρίχα πάνω απ' τα σκουπίδια μάς σπρώξατε. Ένα πειραματόζωο ήμασταν να μάθουν οι αδύνατοι πώς τιμωρούν οι δυνατοί, λες και δεν το ξέραμε. Και ζήσαμε σκηνές που ακόμα μπήγουν μαχαιριές στην καρδιά μας. Λουκέτο σε δεκάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις, ανεργία, αποκοπές μισθών και συντάξεων. Τι σας τα λέμε τώρα; Τα ξέρετε, εσείς τα αποφασίσατε.
Ήρθαν μετά κοινωνικά παντοπωλεία, νέοι να ξενιτεύονται, ηλικιωμένοι να συντηρούν οικογένειες μ' ό,τι τους απέμεινε απ' την κουτσουρεμένη σύνταξη. Και μας ζώνουν τώρα τελευταία τα φίδια, καθότι κουτσά στραβά τα καταφέραμε πάλι - αθάνατο ελληνικό κύτταρο - και ξεπεταχτήκαμε δουλεύοντας, παλεύοντας, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο. Τρέμει το φυλλοκάρδι μας, τα πετρέλαιά μας, τα… αέριά μας καρφί στο μάτι άσπονδων εχθρών και φίλων.
Μας ράβουν κουστούμι, λύση ή σάβανο, θα δείξει (μας παρηγορεί που τα σάβανα καταργήθηκαν). Τρέμουμε, δεν το 'χετε σε τίποτα να μας αστράψετε πάλι καμιά, ένα λόγο θα τον βρείτε, ξέρετε εσείς απ' αυτά, δεν σας φοβάμαι! Λέμε, λοιπόν, ν' αμοληθούμε μέρα που είναι στους δρόμους να σας πούμε ένα ευχαριστώ:
Για τα κονδύλια σας που δεν έχουμε τις γνώσεις και την υποδομή ν' αξιοποιήσουμε και πάνε στο βρόντο. Για το σιδεροκέφαλο (με τους μισθούς και τις συντάξεις σας) ευρώ των βορείων και το ανύπαρκτο (με τους μισθούς και τις συντάξεις μας) των νοτίων. Ένα-ένα τα κακοπαθημένα παιδάκια σας, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, στενάζουν, με επιθανάτιο ρόγχο μοιάζει η ανάσα τους. Η κορούλα σας η…Τερεζούλα, το 'σκασε κιόλας, καλά την είχε φυλάξει την οικονομία της, διάλυση βαράμε σιγά-σιγά.
Τη φτωχή την Ελλαδίτσα που της έχετε κατακλέψει το όνομα, τις αρχές, τις αξίες για ανθρώπινη αλληλεγγύη, για στήριξη του αδύναμου, τον πολιτισμό, την πληρώσατε σαν να ήταν αχάριστος ευεργετημένος (όσα απαράδεχτα κι αν έγιναν από τη μεριά της). Δεν σας περνάει, βέβαια, από το νου πως με τις πολεμικές αποζημιώσεις που εβδομήντα χρόνια κάνετε πως δεν τις θυμάστε, θα μπορούσε να σωθεί έστω και τώρα.
Να μου πείτε, μόνη εκείνη όρθωσε κεφάλι ενάντια στο φασισμό που εσείς γεννήσατε, να της πείτε και μπράβο από πάνω, θα 'ναι σαν να απαρνιέστε το παιδί σας. Της πετάξατε καπάκι και το προσφυγικό, κλείσατε τα σύνορά σας κι άντε τώρα να τα βγάλει πέρα η Ψωροκώσταινα με τους χιλιάδες τους θαλασσοπνιγμένους κι όσα κουβαλάει ο εφιάλτης που ζει για να σωθούν άνθρωποι που πάλεψαν να ξεφύγουν από πολέμους που εσείς τους θρέφετε.
Λέγαμε να σας ευχηθούμε τα χρόνια πολλά, αλλά φοβόμαστε μη μας ξεφύγει καμιά απρέπεια και σας βρει κατάμουτρα και δεν κάνει. Τη βρίζει, καλέ, κανείς τη μανούλα; Ντροπής πράματα!
ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ
