Η διαχείριση της κρίσης έφερε το ευρωπαϊκό όραμα σε θέση λογοδοσίας, καθώς μέχρι πρότινος τα πάντα κυμαίνονταν στην πίστη και αποδοχή των αρχών του. Οι διεργασίες παρόλα αυτά πίσω από αυτήν την πραγματικότητα είναι εν πολλοίς άγνωστες και παρουσιάζονται μόνο ως ειδήσεις απότοκα των διεργασιών αυτών.

Η λογική της Ε.Ε. συνοψίζεται σε δύο φράσεις: «περισσότεροι υπερεθνικοί κανόνες» και «λιγότερες εθνικές διακρίσεις». Για παράδειγμα, η γερμανική κυβέρνηση δεν μπορούσε να επέμβει και να σώσει την τράπεζα Deutsche Bank, αν η γερμανική κυβέρνηση τη θεωρούσε εθνικό συμφέρον και όχι ευρωπαϊκό.

Η εισαγωγή του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ανάγκασε τις χώρες- μέλη να έχουν κοινές δημοσιονομικές πολιτικές. Για παράδειγμα η Σύμβαση Ανάπτυξης και Σταθερότητας του 1997, υποχρεώνει τα μέλη να έχουν χαμηλά δημόσια χρέη και να μειώσουν τους λόγους εξωτερικών δανείων τους.

Παρόλα αυτά, σήμερα στην Ε.Ε., ελέω κρίσης, η κοινωνική σταθερότητα και η ανάπτυξη δεν έχουν επιτευχθεί ακόμη στη βάση της σύμβασης αυτής, που έχει υπερεθνικό χαρακτήρα και αυτό είναι ένα σημείο τριβής όσον αφορά τον σωστό προσδιορισμό της οδού προς το ευρωπαϊκό όραμα, παρόλο που επικρατεί η άποψη ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να κρίνουμε με τα αποτελέσματα του παρόντος.

Ένα άλλο κύριο θέμα στα ευρωπαϊκά σαλόνια είναι η πορεία ενοποίησης. Παρόλο που οι συζητήσεις για το θέμα βρέθηκαν στη σκιά προβλημάτων, όπως το προσφυγικό και το οικονομικό, το θέμα ξαναεμφανίστηκε τελευταίως. Πλέον οι συζητήσεις έχουν φύγει από πολιτειακά ζητήματα ή την ανάγκη συντάγματος και συνδέουν τώρα το θέμα με την πρωτοβουλία του ευρώ.

Στη χώρα μας δεν υπάρχουν σοβαρές φωνές κατά του ευρώ, σε αντίθεση με την Ελλάδα που έχει εξελιχθεί σε πολιτική θέση αυτοπροσδιορισμού, κυρίως σε κόμματα της αριστεράς.

Σύμφωνα με αυτήν τη σχολή, υπάρχει μεταφορά του ελέγχου της ευρωπαϊκής ενοποίησης από τις χώρες, που μπορούσαν να εξισορροπήσουν κατά βούληση τις οικονομίες τους ακόμα και αν αυτό σήμαινε προσωρινή παύση της φιλελευθεροποίησης (μείωση κρατικών παρεμβάσεων στην αγορά), όπως σημειώνει ο οικονομικός αναλυτής M. Matthijs, προς το κοινό νόμισμα, κάτι που θεωρείται υπερβολική, καθώς οι χώρες δεν έχουν έλεγχο του βαθμού ενοποίησής τους.

Στην Κύπρο υπάρχει ταύτιση με τις επιλογές της κοινής δημοσιονομικής πολιτικής από την κυβέρνηση και το θέμα έχει υποβιβαστεί σε βαθμό προτεραιότητας από το πολιτικό σκηνικό. Επίσης, δεν έχει συνδεθεί ακόμα το θέμα του ευρώ ως παράμετρος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και θεωρείται ως μη ουσιώδες.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, υποψήφιος συνδικαλιστής Αλλαγής Αμμοχώστου