Έστω και κάτω από τις πιο ιδεατές συνθήκες -εκεί, δηλαδή, που πολλά-πολλά προβλήματα δεν υπάρχουν- μετά το πέρας των οποιωνδήποτε εκλογών αυτό που αρμόζει είναι μια απέραντη σιωπή. Μια απέραντη, απέραντη σιωπή. Να μην ακούγεται, δηλαδή, ούτε λέξη!..
Δεν αναφέρομαι μόνο στις ελληνικές ή τις κυπριακές εκλογές. Αναφέρομαι στις εκλογές που πραγματοποιούνται σ’ όλο τον κόσμο. Για την κάθε δημοκρατική χώρα που διεξάγει εκλογές για ένα καλύτερο αύριο. Πόσο πολύ, λοιπόν, πρέπει να ισχύει αυτή η άποψη και για τα δικά μας δρώμενα! Εκεί όπου χρόνια τώρα, ένας-ένας οι επίδοξοι πρόεδροι ή πρωθυπουργοί τάζουν, υπόσχονται, παραμυθιάζουν, φωνασκούν, χειρονομούν, στην προσπάθειά τους να κερδίσουν την ψήφο.
Δεν υποτιμώ ούτε τα λόγια, ούτε τις υποσχέσεις. Διότι για να προβάλει κάποιος τις θέσεις του πρέπει όντως να υποσχεθεί, να ενημερώσει, να «πουλήσει» το προϊόν του. Τα μετέπειτα ψέματα είναι που τρομάζουν. Οι μετέπειτα άκυρες υποσχέσεις. Τα λόγια τα κενά… Όλα όσα βγαίνουν απ’ το στόμα χωρίς ειλικρίνεια κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, με στόχο και μόνο να αποκτηθούν οι ψήφοι.
Αυτός που κερδίζει θα ήταν καλά μετά το πέρας των εκλογών να ανεβαίνει στην εξέδρα, να σκίζει τις 19 από τις 20 σελίδες που του έγραψαν οι ταλαντούχοι κειμενογράφοι του για να διαβάσει, και να πει ένα απλό «ευχαριστώ». Ίσως το πολύ-πολύ να πρέπει εκστομίσει το εξής: «Θα κάνω ό,τι, μα ό,τι μπορω να φανώ αντάξιος της επιλογής σας και σας υπόσχομαι να μη σας απογοητεύσω! Υπόσχομαι να εφαρμόσω κατά γράμμα όσα υποσχέθηκα». Να ακολουθεί υπόκλιση, αποχώρηση από την εξέδρα, και… τη Δευτέρα πιάνουμε δουλειά!!!
Ένα σύνηθες σύνδρομο της εξουσίας είναι η αλαζονεία. Είναι τόσο δύσκολο να αντισταθεί κανείς σε αυτήν την πρόκληση. Στην πρόκληση της «δύναμης», στην πρόκληση της απεριόριστης ελευθερίας να χρησιμοποιεί κανείς την παντοδυναμία που του προσφέρει η θέση σου. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι ηγέτες που αποποιήθηκαν αυτήν τη δύναμη…
Aς έχουμε υπ’ όψιν μας ότι απλοί άνθρωποι αισθάνονται. Και «μεταφράζουν» τον άνθρωπο που ψήφισαν. «Μεταφράζουν» τον επικεφαλής της χώρας τους με χίλιους τρόπους. Παρακολουθούν τα λόγια του, τις συνεντεύξεις του. Μεταφράζουν τη σιωπή του, το βλέμμα του. Ονειρευόμενοι ένα καλύτερο αύριο, εναποθέτουν τις πιο αισιόδοξες ελπίδες τους στο πρόσωπό του.
Γι' αυτόν τον λόγο ένας ειλικρινής ηγέτης εκφράζεται με οικονομία λέξεων. Λέει λίγα, υπόσχεται λίγα και πραγματοποιεί πολλά. Ένας αληθινός ηγέτης αποφεύγει την πολλή συνάφεια του κόσμου -όπως λέει κι ο ποιητής- τα σαλόνια, τις πλατείες και τα πανηγύρια. Ένας πραγματικός ηγέτης απομονώνεται στον ιερό χώρο της εργασίας του και αφιερώνει μέρες και νύχτες για το συμφέρον του λαού που τον ψήφισε και του λαού που δεν τον ψήφισε. Ένας αληθινός ηγέτης παρακολουθεί, ανιχνεύει τις ανάγκες του απλού πολίτη και πάσχει να χωρέσει στις χαραμάδες της ανάγκης των ανθρώπων που αποτελούν την κοινωνία της χώρας του.
O Μαχάτμα Γκάντι έχει πει «The best way to find yourself is to lose yourself in the service of others». «Ο καλύτερος τρόπος να αισθανθείς χρήσιμος είναι να αφιερώσεις τη ζωή σου στην υπηρεσία των ανθρώπων».
Επίσης, ο ίδιος φιλόσοφος έχει πει. «YOU must be the change you wish to see in the world». «Πρέπει να καταστείς ο ίδιος η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο». Λόγια σοφά. Λόγια γεννημένα μέσα από απέραντη γνώση ζωής. Μιας ζωής βουτηγμένης στο αίμα, την αδικία και την εκμετάλλευση.
Πριν από τις εκλογές, λοιπόν, αλλά και μετά τις εκλογές, αυτό που αρμόζει είναι μια απέραντη σιωπή. Μια ατέλειωτη σιωπή. Να μην ακούγεται ούτε λέξη!.. Το μόνο που θα πρέπει να ακούγεται είναι το αποτέλεσμα του έργου. Εν καιρώ…
Ησυχία, λοιπόν!
