Δεν είναι καινό έθος! Ανέκαθεν ήταν «δευτέρα φύσις» σε εμάς, η «έξις» (ο εθισμός) μονίμως να ζούμε στα πέριξ των προβλημάτων. Λέγοντας βέβαια «ανέκαθεν», εννοεί ο γράφων, αφότου άρχισε για την Κύπρο η μυθολογική εποχή1* (1960, και εντεύθεν...). Άλλως, και κατά τη φιλοσοφία της γνώσης, ζούμε μονίμως «εκτός του εσωτερικού χώρου» του εκάστοτε προβλήματος. Απλούστερα δε διατυπωμένο, μας δείχνουν το φεγγάρι κι εμείς κοιτάζομε το δάκτυλο!
Κατά πρώτο: Παραδέχεται ο γράφων, ότι το παρόν δεν αποτελεί δοκίμιο πολιτικής ανάλυσης! Συνεπώς, όσα θα λεχθούν, δεν κινδυνεύουν να θεωρηθούν ως παρέμβαση στην υψηλή πολιτική διανόηση του τόπου: Ήτοι, τρέχοντες πολιτικούς σχολιαστές επιδιδόμενους στο άθλημα, αντί του φεγγαριού, να βλέπουν το δάκτυλο που τους το δείχνει, μέχρι τους προστρέχοντας ακαδημαϊκούς, εξειδικευμένους όχι απλώς να το βλέπουν, αλλά και να αναλύουν (εργαστηριακά...) την ανατομία τού δακτύλου... Εφόσον λοιπόν προφανές γίνεται, πως δεν κινδυνεύομε να ενοχλήσομε τη σοβαρή αρθρογραφία του τόπου, μπορούμε να διατυπώσομε μερικές, έκτος βεβαίως τής τρέχουσας πολιτικής ευφυΐας, απορίες:
Γιατί, ερωτά π.χ. ο γράφων, θα πρέπει να αποτελεί σ’ εμάς μείζον θέμα, αν οι έποικοι ψήφισαν ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ερντογάν; Και να μην είναι, λέει, κυρίαρχο, πόσοι τελικά είναι οι έποικοι συνολικά όσοι ψήφισαν; «Ναι» ή «όχι» αδιάφορο. Με άλλα λόγια: Πόσοι αλήθεια είναι σήμερα εδώ οι πολιτογραφημένοι έποικοι; Και αν είναι εκατό χιλιάδες, όσοι δηλ. στα κατεχόμενα ομολογήθηκε πως ψήφισαν, δεδομένης φυσικά και της κονικλώδους τεκνοποιίας τους, θα αντιστοιχούν φαντάζομαι σε τετραπλάσιο αριθμό εποίκων. Τών ομολογημένων βεβαίως! Όπερ σημαίνει πως οι ανομολόγητοι ίσως να είναι και οκταπλάσιοι. Οχτακόσιες δηλ. χιλιάδες! Όσοι άλλωστε πλήθος άλλα (προς θεού υπό εχεμύθεια) τεκμήρια το αποδεικνύουν...
Το ερώτημα είναι κρίσιμο: Καθόσον η απάντηση σ’ αυτό προδηλώνει και την απάντηση στο επόμενο: Πόσοι δηλ. χρειάζονται ακόμα, ώστε να επιτευχθεί ο χρυσός αριθμός του Νιχάτ Ερίμ και να φτάσει δηλ. η Κύπρος στην αναλογία πληθυσμού επί Οσμανικής κυριαρχίας!
Κρισιμότερο βεβαίως γίνεται, κατά τούτο: Ότι, σύσσωμη η, που περιγράψαμε, υψηλή διανόηση τού ημέτερου καιρού (και τόπου), είτε εν επιγνώσει είτε ανεπιγνώστως, επιμένει να αρνείται αποδοχή τού προφανούς: Ότι προθέσεις της Τουρκίας για την Κύπρο δεν ανιχνεύονται, στα κατά καιρούς μωρολογήματα, όσα επινοούν οι διαπιστευμένοι ως κορυφαίοι της πολιτικής μας Ελίτ, και τα οποία εξικνούνται μέχρι το (κατά τα άλλα, υπέρλαμπρο...), «κυριαρχία στον Βορρά και επικυριαρχία στον Νότο»! (Δεδομένου φυσικά ότι διαπίστωσαν πως εκείνη η φαιδρότητα για «διχοτόμηση», ούτε αλαφροΐσκιωτους πια δεν «τρομάζει»...).
Αποτελεσματικότεροι δε νομίζουν πως γίνονται, όταν προσθέτουν το νέο τους φαιδρολόγημα, ότι η Τουρκία θέλει την Κύπρο ως «προτεκτοράτο» της...
Τέτοιες διαφυγές ψυχολογικής κατασφάλισης βεβαίως, όσων, ίδια νεύρωση, η εθνική ενοχή («απογαλακτισμού» τής Κύπρου από την Ελλάδα!) ανελέητα κυνηγά, τους στερούν και κάθε δυνατότητα, ανάγνωσης καν τού προφανούς. Δηλαδή, πως ό,τι εδώ θέλει η Τουρκία, είναι ό,τι ακριβώς προδιαγράφεται στο Σχέδιο Νιχάτ Ερίμ: «Ανάκτηση Κύπρου»! Ουδόλως, ουδαμού, ουδέν άλλο! Καθορίζοντας και τα πέντε στάδια επίτευξής του. Εξ όσων, το μόνο εναπομείναν (το πέμπτο), βρίσκεται τώρα σε ανεμπόδιστη εξέλιξη! Της πολιτικής μας διανόησης, βεβαίως, επαναπαυόμενης σε τοτεμικούς εξορκισμούς «επικυριαρχιών» και «προτεκτοράτων»...
Του κρίσιμου αυτού ερωτήματος λοιπόν, η διερεύνηση, λέει ο γράφων, άριστα μπορεί να ερμηνεύσει, ό,τι, ενεός η πολιτική μας διανόηση, θαλασσοπνιγμένη, απλώς θεάται: Τον τουρκικό εμπαιγμό των, τήδε κακείσε, τελούμενων, παραπλανητικών φυσικά, συνομιλιών τών δύο «ιδιοκτητών» τους. Διότι, προσθέτει, για την Τουρκία είναι αδιάφορο αν τερματιστούν με ναυάγιο ή αν τερματιστούν με «λύση» οι συνομιλίες!
Ένα την ενδιαφέρει, και είναι μείζον: Είτε στη μια είτε στην άλλη τών πιο πάνω εκδοχών, να έχει ο «Βορράς» μετά, ελέω και ημέτερης ολοκληρωτικής χαύνωσης, νομιμοφανή την ανεξέλεγκτη πολιτογράφηση «πολιτών». Και δίνεται επίσης απάντηση στο αρχικό ερώτημα, «πόσοι έποικοι ακόμα», όπως και στο άλλο ερώτημα, «πόσος χρόνος χρειάζεται ακόμα», ώστε να συμπληρωθεί ο χρυσός αριθμός εποίκων τού Νιχάτ Ερίμ!
Ώς τότε, που και «δημοψηφισματικά», υπό τη σκέπη μάλιστα του ειρηνικού (ή ειρωνικού;) βλέμματος του ΟΗΕ, και «νομότυπα» φυσικά, θα διαπραχθεί (ως «τελική λύση») και η «ανάκτηση» Κύπρου. Χωρίς φυσικά να χρειαστεί να χυθεί σταγόνα αίματος!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και ενώ, βεβαίως, οι κορυφαίοι της πολιτικής ελίτ θα εντρυφούν, στην ανατομική τού δακτύλου που τους δείχνει το φεγγάρι...
ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ
1*Ένας φίλος μου ιστορικός, καθώς λέει «κατόπιν σχετικής δηλώσεως», υποστηρίζει πως, ενώ σε όλους τους πολιτισμούς η μυθολογία προηγείται της Ιστορίας, στην Κύπρο ειδικά συμβαίνει το αντίστροφο! Τείνω να συμφωνήσω μαζί του...
