Εθνική στρατηγική στο Κυπριακό: Πολιτικο-διπλωματικό Ναυαρίνο ή Σχέδιο Β

Χαρακτηριστική περίπτωση πολιτειακών καθεστώτων εσωτερικής αποικιοκρατίας ήταν τα καθεστώτα της πρώην Ροδεσίας (νυν Ζιμπάμπουε) του Ίαν Σμιθ και της Νότιας Αφρικής των Μπόθα, Ντε Κλερκ, όπου οι μειονότητες των Λευκών κατείχαν κυρίαρχη οικονομική και πολιτική θέση

Από το 1974 και εντεύθεν ποιοι είναι οι κατάφορα αδικούμενοι στο Κυπριακό; Είναι οι Έλληνες Κύπριοι. Συνεπώς είναι κενή περιεχομένου η θέση περί επιδίωξης της λεγόμενης win-win situation.

Απεναντίας, η όλη ουσία του Κυπριακού είναι η σε μεγάλο βαθμό, αν όχι απόλυτα, άρση της αδικίας που αδιαλείπτως υφίστανται οι αδικούμενοι.

Τι σημαίνει διαπραγματεύσεις «κυπριακής ιδιοκτησίας»; Οι τέτοιες διαπραγματεύσεις εξ ορισμού συνεπάγονται ότι δεν υφίστανται εξωτερικές παρεμβάσεις - πιέσεις πάνω στη δική μας πλευρά, όσον αφορά τη διαμόρφωση των θέσεών μας. Ταυτόχρονα, όμως, δεν υφίστανται τέτοιες παρεμβάσεις - πιέσεις και πάνω στην τουρκική πλευρά.

Το καίριο όμως ερώτημα είναι τούτο: Χωρίς ισχυρότατες παρεμβάσεις - πιέσεις πάνω στην τουρκική πλευρά από τους ισχυρούς παίχτες της παγκόσμιας διακρατικής κοινωνίας, για να εγκαταλείψει τις πάγιες διαχρονικές και άκρως μαξιμαλιστικές θέσεις της, πως είναι δυνατό να καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις σε μια βιώσιμη λύση;

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι λεγόμενες «κυπριακής ιδιοκτησίας» διαπραγματεύσεις οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, είτε σε μόνιμο αδιέξοδο είτε σε τουρκική «λύση» του Κυπριακού. Αν δεν συμφωνηθούν όλα, δεν έχει συμφωνηθεί τίποτε. Χωρίς ισχυρότατες διεθνείς πιέσεις, όμως, πάνω στην τουρκική πλευρά, για να εγκαταλείψει τις μαξιμαλιστικές θέσεις της, είναι αδύνατο να συμφωνηθούν όλα, άρα δεν θα συμφωνηθεί τίποτε. Εκτός εάν εμείς κάνουμε άτακτη υποχώρηση και αποδεχτούμε τις άκαμπτες θέσεις του τουρκικού μαξιμαλισμού, οπότε η «λύση» θα είναι τουρκική.

Θα είναι «λύση» τουρκικής (νεο)αποικιοκρατίας εφ’ όλης της Κύπρου, από τον Απόστολο Ανδρέα μέχρι τον Ακάμα, υπό την ψευδωνυμία απλώς της ομοσπονδίας.

Τι είναι αποικιοκρατία; «Στις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχαν πάνω από 120 αποικιακές περιοχές, που κάλυπταν το ένα τρίτο του εδάφους και του πληθυσμού της γης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο αριθμός των εξαρτημένων και μη αυτοδιοικούμενων περιοχών είχε μειωθεί περίπου στις πενήντα, αφήνοντας έτσι λιγότερα από πέντε εκατομμύρια ανθρώπους (σε σύγκριση με τα επτακόσια εκατομμύρια που ήταν πριν) να διαβιούν κάτω από εξωτερική αποικιακή εξουσία…

Τα στατιστικά στοιχεία που αναφέρονται εδώ, δεν είναι συναφή με το πρόβλημα της “εσωτερικής αποικιοκρατίας”, όπως απεικονίζεται από εκείνα τα πολυεθνικά κράτη, όπου μία εθνική μειονότητα κατείχε κυρίαρχη οικονομική και πολιτική θέση…» (από το σύγγραμμα του Θεόδωρου Κουλουμπή, Καθηγητή των Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, «Εξουσία και Δικαιοσύνη - Διεθνείς Σχέσεις», μετάφραση Νικηφόρου Σταματάκη, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 1995, σελίδα 338).

Χαρακτηριστική περίπτωση πολιτειακών καθεστώτων εσωτερικής αποικιοκρατίας ήταν τα καθεστώτα της πρώην Ροδεσίας (νυν Ζιμπάμπουε) του Ίαν Σμιθ και της Νότιας Αφρικής των Μπόθα, Ντε Κλερκ, όπου οι μειονότητες των Λευκών κατείχαν κυρίαρχη οικονομική και πολιτική θέση, αφού ήταν καταργημένο το Ανθρώπινο Δικαίωμα «ένας άνθρωπος, μια ψήφος» (one man, one vote), το οποίο ενσωματώνεται στο άρθρο 21 της Οικουμενικής Διακήρυξης Περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 του ΟΗΕ και στο άρθρο 25 του Διεθνούς Συμφώνου Περί Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1966 του ΟΗΕ, το οποίο έχει κυρώσει η Κυπριακή Δημοκρατία και ως εκ τούτου αποτελεί εσωτερικό κυπριακό Δίκαιο με αυξημένη τυπική ισχύ έναντι της κοινής ημεδαπής νομοθεσίας.

Αν το Ανθρώπινο Δικαίωμα «ένας άνθρωπος, μια ψήφος» δεν θα διέπει ΚΑΤΑ ΒΑΣΗ την όλη δομή και λειτουργία του κεντρικού κράτους στην περίπτωση της Κύπρου, αντί δε αυτού θα διέπεται από την «αρχή» ένας Ελληνοκύπριος μια ψήφος, ένας Τουρκοκύπριος τέσσερεις ψήφοι, επειδή ο Τουρκοκύπριος κατάγεται… από μια «ανώτερη» εθνοτική ράτσα (!), είναι αδιαμφισβήτητα ξεκάθαρο ότι θα έχουμε πολιτειακό καθεστώς εσωτερικής τουρκικής αποικιοκρατίας εφ’ όλης της νήσου μας, και η ομοσπονδία θα είναι απλώς μια ψευδωνυμία, μια καρναβαλίστικη μάσκα του τοιούτου καθεστώτος.

Και η τουρκική αποικιοκρατία θα είναι περαιτέρω ενισχυμένη και τσιμεντωμένη, με την παραμονή των εποίκων στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τη συνέχιση της ισχύος των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960 και την απόλαυση των τεσσάρων ευρωπαϊκών ελευθεριών από τους Τούρκους πολίτες μετά τη «λύση».

Για ένα πολιτικο-διπλωματικό ναυρίνο

Τι δέον γενέσθαι για να οδηγηθούμε σε μία βιώσιμη λύση; Όταν άρχισε η Ελληνική Επανάσταση το 1821 επικρατούσε τότε έντονα σ’ όλη την Ευρώπη το δόγμα της Ιεράς Συμμαχίας, περί διατηρήσεως της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αυτοί που ίδρυσαν τη Φιλική Εταιρεία διόρισαν τον Αλέξανδρο Υψηλάντη Αρχηγό της, επειδή ήταν ανώτατος αξιωματικός του Ρωσικού στρατού και έτρεφαν την ελπίδα πως, όταν εκδηλωθεί η Επανάσταση με προβεβλημένο Αρχηγό έναν ανώτατο αξιωματικό του Ρωσικού στρατού, θα εξασφάλιζαν την υποστήριξη της κραταιάς Ρωσίας. Ε, η πρώτη μεγάλη δύναμη που αποκήρυξε και καταδίκασε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη όταν άρχισε την Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία, ήταν η Ρωσία (βλέπε «Διπλωματική Ιστορία», έκδοσις δευτέρα, εκδοτικός οίκος Αφοί Π. Σάκκουλα, Θεσσαλονίκη - Αθήνα 1975, Δ.Σ. Κωνσταντόπουλου, Καθηγητού του Α.Π.Θ., σελίδα 99).

Παρ’ όλα αυτά, επτά χρόνια μεγαλειώδους ένοπλου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων επαναστατών, προκάλεσαν έντονο κύμα φιλελληνισμού στην κοινή γνώμη της Ευρώπης και της Αμερικής, το οποίο τελικά ανέτρεψε το φιλοοθωμανικό δόγμα της Ιεράς Συμμαχίας. Το 1827 οι τρεις μεγάλες δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία επενέβησαν στρατιωτικά στο Ναυαρίνο και κατέστρεψαν τον Τουρκο-αιγυπτιακό στόλο και αποβίβασαν χερσαίες δυνάμεις στην Πελοπόννησο, οι οποίες έδωσαν το τελειωτικό κτύπημα στις δυνάμεις του στρατηγού Ιμπραήμ, κι έτσι ιδρύθηκε το 1828 το πρώτο νεοελληνικό κράτος.

Η εθνική μας στρατηγική πρέπει μεθοδικά να επιδιώκει την πρόκληση ενός πολιτικο-διπλωματικού Ναυαρίνου. Συστηματική και καλά σχεδιασμένη εκστρατεία να πείσουμε την Ε.Ε., να εκπονήσει και υποβάλει ολοκληρωμένο σχέδιο λύσης του Κυπριακού, εδραζόμενο επί του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου και ιδιαιτέρως επί του Περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου. Να διασυνδέσει δε την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας με την εκ μέρους της αποδοχή του σχεδίου και να επιβάλει οικονομικές κυρώσεις (όπως στην περίπτωση της Κριμαίας) στην πλευρά που δεν θα το αποδεχθεί.

ΝΙΚΟΣ Π. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
Νομικός του Α.Π.Θ. και Διπλωματούχος στην Αγγλική Γλώσσα,
στο Insurance Management και στο
Journalism and Professional Writing,
μέλος του Association of Insurance and
Risk Managers in Industry and Commerce της Βρετανίας