Ωραία, λοιπόν! Πάει, πέρασε κι αυτό το Πάσχα! Με γεύση Ερντογάν, με γεύση δημοψηφίσματος! Με γεύση εκπληκτικής νίκης του εξαιρετικού δημοκρατικού δικτάτορα της γειτονικής χώρας, την ώρα που εμείς κάναμε επιστημονική εγκατάσταση των ιστορικών και περίφημων φουκούδων μας στην αυλή μας... Κι όλα καλά!.. Όλα αυτά συνέβαιναν όταν οι σμίλες (με τη βοήθεια μπαταρίας, φυσικά) στριφογύριζαν το φτωχό μας αρνί και το έστριβαν πάνω από τα αναμμένα κάρβουνα ώρες πολλές πριν πιάσει δυνατή βροχή...

Πέρασε κι αυτό το Πάσχα! Με γεύση εύγευστης φλαούνας όπως πάντα! Ειδικά αυτής με τις σταφίδες, όμως κι αυτής που φτιάχνεται με ανώτερης ποιότητας αναρή... Α, κι αυτής της υπέροχης φλαούνας που μας δίνει απλόχερα η γειτόνισσα, για να μας κάνει επίδειξη του ταλέντου της, γιατί όπως έμαθε κι η δικιά μας η μάνα φημίζεται πως φτιάχνει τις καλύτερες φλαούνες της γειτονιάς...

Πάει, πέρασε κι αυτό το Πάσχα! Με σούβλα, με κόκκινα, πράσινα, γαλάζια, πορτοκαλιά και ροζ αβγά, με γεύση προεκλογικών φιλοσοφιών, συζητήσεων και αναλύσεων, προβλέψεων, με γεύση «ποιος θα βγει άραγε άμα ο ενδιάμεσος χώρος βγάλει υποψήφιο αυτόν», «ποιος θα βγει άραγε άμα ο ενδιάμεσος χώρος βγάλει υποψήφιον εκείνον», «κι άμα αυτός ή εκείνος στον δεύτερο γύρο πιάσει τις ψήφους του άλλου»... με γεύση «κι άμα ο τάδε τάξει λαγούς και πετραχήλια στον τάδε»...

Σ’ αυτό το σημείο θαρρώ πως ένα τσούγκρισμα ανάμεσα σε δυο σιδερένια αβγά, ανάμεσα σε ένα μεγάλο κόκκινο και ένα τεράστιο μπλε, θα μας δώσει την απάντηση. Με το ένα, με το δυο, με το τρία! (Έτοιμοι για το τσούγκρισμα;)… Φρίκη! Έσπασαν και τα δυο αβγά, έγιναν θρύψαλα και τα δυο, πράγμα που σημαίνει ότι στις προεδρικές εκλογές θα έχουμε μεγάλες ανατροπές!.. Νομίζω αν δοκιμάσουμε ένα μικρό πράσινο (ενδιάμεσου χώρου) αβγό, θα μπορούσε να νικήσει και το κόκκινο και τα μπλε αβγό!..

Πάει, πέρασε κι αυτό το Πάσχα! Με σωρεία τραυματισμών, λόγω του ότι εκατομμύρια πουμπάρτες βρέθηκαν να εκρήγνυνται ύστερα από αλλεπάλληλες επιδρομές ειδικά εκπαιδευμένων εφήβων σε πόλεις και χωριά της μεγαλονήσου! Ευτυχώς που έχουμε κι αυτού του είδους τις εκρήξεις, γιατί πολλή ησυχία έπεσε στο νησί μας, πέρα από τα τσιφτετέλια και τις ιαχές των ποδοσφαιρικών αγώνων... Υπέροχη, όμως, όντως, η αίσθηση των κροτίδων, ένα απομεινάριο ενός εθίμου που μας χαρίζει την αίσθηση της γιορτής αυτής, μιας και όλα σιγά-σιγά μάς εγκαταλείπουν, μιας και τα έθιμα μπαίνουν κι αυτά ένα-ένα στην άκρη, για χάρη της μόδας της παγκοσμιοποίησης και του εκμοντερνισμού!

Πάει, πέρασε κι αυτό το Πάσχα! Μακαρία ας είναι η άγια αυτή γιορτή, έτσι ώστε, θέλουμε δεν θέλουμε, να βρισκόμαστε στα χωριά μας, τα οποία κατά το πλείστον βλέπουμε μόνο Πάσχα, Χριστούγεννα, Δεκαπανταύγουστο, άντε κι άμα αρρωστήσει η γιαγιά μας, η οποία αρνείται να εγκαταλείψει το χωριό!.. Ας είναι καλά τούτη η γιορτή, γιατί μόνον τότε τα κυπριακά ραδιόφωνα θα μεταδίδουν πιο πολλά τραγούδια και μουσικές της παράδοσής μας!

Αυτό ήταν το Πάσχα μας εφέτος, λοιπόν, με σούβλες φτιαγμένες με περισσό ταλέντο, με σούβλες που έχουν χορέψει σε ήχους ζεϊμπέκικων ρυθμών, σκυλάδικου, ποπ, ή και έντεχνης μουσικής, με αβγά σε όλα τα μεγέθη, σε όλα τα χρώματα και αποχρώσεις που εκφράζουν κάθε κόμμα, μεγάλο ή μικρό, φλαούνες κάθε μεγέθους και κάθε ποικιλίας, με σταφίδες ή χωρίς, με κροτίδες, επικίνδυνες ή μη, όλων των ήχων, εγχωρίων, εισαγωγής, νόμιμων ή παράνομων!

Αυτό ήταν το Πάσχα μας, κυρίως, όμως, με την έγνοια του θηρίου που ζει στο προσκεφάλι μας, καθώς η καινούρια «νίκη» του γείτονα αυτοκράτορα να λάβει νόμιμα και επίσημα τον ρόλο του δικτάτορα και δερβέναγα, δεν είναι παίξε - γέλασε...

Χριστός Ανέστη!