Οι απανταχού Χριστιανοί εόρτασαν το Σάββατο το μέγιστο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας μετά τη Γένεση. Την εορτή των εορτών και την πανήγυριν των πανηγύρεων. Την Ανάσταση του Θεανθρώπου, τη συντριβή του θανάτου, το εγκαίνιο του παραδείσου, την ανακαίνιση της κτίσης. «Τα πάντα πεπλήρωται φωτός ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια», ψάλλει ο υμνωδός της Εκκλησίας. Το φως της Αναστάσεως φωτίζει όλη την κτίση.

Η χαρά είναι ανεκλάλητη. Ιδιαίτερα γι’ αυτούς που φρόντισαν να προετοιμαστούν κατάλληλα για το μέγιστο αυτό γεγονός. Για όσους εκμεταλλεύτηκαν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, για να αγωνιστούν πνευματικά κατά το μέτρο των δυνάμεών τους, όπως όρισαν οι Αγιοπνευματοφόροι πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ακόμη περισσότερο, για όσους επέλεξαν να ακολουθούν τον Χριστό σε ολόκληρη τη ζωή τους, απαρνούμενοι τον εαυτό τους και σηκώνοντας αγόγγυστα τον σταυρό που η αγάπη του Θεού και Πατέρα τούς εναπόθεσε στοργικά στους ώμους, προσμένοντας με χαρά τη δική τους ανάσταση.

Τα πνευματικά μηνύματα της Εορτής είναι βαθύτατα και σύνθετα. Το απόσταγμά τους, όμως, είναι απλό και ευκατανόητο. Προβάλλεται επανειλημμένα στις ιερές ακολουθίες όλου του ενιαυτού, ιδιαίτερα όμως των προηγούμενων ημερών. Αφορά την πεμπτουσία της υποδειγματικής επίγειας παρουσίας του Κυρίου ως τέλειου ανθρώπου. Τη συνταγή, την οποία εφάρμοσε ο Θεάνθρωπος, για να συντρίψει τον θάνατο. Την παρακαταθήκη που άφησε σε αυτούς που πιστεύουν σε Αυτόν και Τον ακολουθούν. Το τρίπτυχο της αγάπης, της ταπείνωσης και της θυσίας.

Ο κάθε Χριστιανός καλείται στην επίγεια ζωή του να μιμηθεί τον Σωτήρα κατά το μέτρο των δυνάμεών του. Καλείται να αγαπήσει τον συνάνθρωπό του ως εαυτόν, να ταπεινώσει τον εαυτό του και να θυσιάσει κάποιες από τις αμέτρητες δωρεές που του χάρισε ο Πατέρας προς όφελος των αδελφών του. Να δώσει φαγητό στους πεινασμένους, να ποτίσει τους διψασμένους, να φιλοξενήσει τους ξένους, να ντύσει τους γυμνούς, να περιθάλψει τους ασθενείς και να επισκεφθεί και φυλακισμένους.

Ως τέλειος πατέρας, δεν ζήτησε κάτι για τον εαυτό Του, αλλά για τα πάσχοντα παιδιά Του. Κάτι απλό, προσιτό και εύκολο για τον καθένα, πλούσιο και πτωχό, υγιή και ασθενή, μορφωμένο και αμόρφωτο. Κάτι που δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από την αγαθή προαίρεση, τη θέληση, το ήθος και το έθος.

Αυτά τα χαρίσματα στόλιζαν για αιώνες τον λαό μας, συνέθεταν το αξιακό του σύστημα και αποτελούσαν την ασπίδα του ενάντια στους πολλούς κατακτητές που περνώντας επεδίωκαν τον αφανισμό του. Η αγάπη, η ταπείνωση, η απλότητα, η φιλαλληλία και η φιλοξενία ήταν βαθιά ριζωμένα στον γονότυπό μας. Σιγά-σιγά όμως μεταλλάχθηκαν τα τελευταία χρόνια μέσα στο χάος που προκάλεσε ο σίφουνας της παγκοσμιοποίησης και του υλιστικού πνεύματος της νέας τάξης πραγμάτων που σάρωσε τις ψυχές, το ήθος, τις αξίες και την παράδοσή μας.

Οι σύγχρονοι Άγιοι της Εκκλησίας μας αναγνώριζαν ότι η πολυδιάστατη κρίση που διέρχεται η πατρίδα μας έχει πνευματικές ρίζες και διακήρυτταν με παρρησία ότι η αναγέννηση του Έθνους μας προϋποθέτει την πνευματική ανακαίνισή του. Και επειδή η κατάσταση ενός συνόλου εξαρτάται από την κατάσταση των μονάδων που το συνθέτουν, προέτρεπαν τον κάθε πιστό να εργαστεί για τη δική του πνευματική ανακαίνιση. Επιτυγχάνοντάς την, τότε η οικογένεια, η γειτονιά, η κοινότητα, η εργασία και η πόλη του θα μπολιάζονταν και θα είχαμε το ποθούμενο.

Ας ευχηθούμε η φετινή Ανάσταση να σηματοδοτήσει την αρχή της πνευματικής ανακαίνισής μας και κατά συνέπεια της αναγέννησης του λαού μας και ολόκληρου του έθνους μας.
Χριστός Ανέστη.

ΑΘΩΣ ΚΟΙΡΑΝΙΔΗΣ
Πρόεδρος Πνοής Λαού