Πρόσφατα παρακολούθησα μια διάλεξη στο πανεπιστήμιο Λευκωσίας, όπου κύριος ομιλητής ήταν ένας ανώτερος αξιωματούχος στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας, o M. J. Akbar.
Η ιδιότητά του είναι σημαντική γιατί αυτά που ανέφερε πρέπει να συνδεθούν μέσα από τον πολιτικό του ρόλο, αν και πιστεύω ότι ορισμένα πράγματα έχουν μια αυθύπαρκτη θεώρηση. Δηλαδή ο λόγος του εκφράζει μια κοινά συμφωνημένη στρατηγική από τους υπηκόους της χώρας του για την εξωτερική πολιτική τους, αλλά πιστεύω υπάρχει ουσία που μπορεί να προβληματίζει όλους.
Από τα κύρια σημεία που κράτησα από τη διάλεξη ήταν η υπόθεσή του ότι τέλειωσε το κρατικό πρότυπο Η.Π.Α. ως το σημείο αναφοράς για κράτη που αποζητούν την ευημερία και ότι το νέο πρότυπο είναι αυτό του κράτους που προσφέρει μεν πλούτο στους υπηκόους αλλά πετυχαίνει και την κοινωνική ισότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο ανέφερε ότι τα κράτη της Ασίας, όπως η Κίνα και η Ινδία, είναι μπροστά. Mε άλλα λόγια, οι Η.Π.Α. αντανακλούσαν το μετεξελισσόμενο πνεύμα της εποχής τους, ενώ σήμερα αυτό είναι η οικονομική ανάπτυξη με στοιχεία κοινωνικής ισότητας (σ.σ. έχουν γίνει σε αυτό το θέμα με ενέσεις κοινωνικής πολιτικής από κυβέρνηση, ασυνήθιστα παλιά για δεξιά παράταξη).
Για να στηρίξει τις απόψεις του, ανέφερε ότι μια μεγάλη δύναμη στην Άμυνα δεν είναι σημαντική, επειδή, αν δεν γίνονται πόλεμοι, δεν έχει εκτόπισμα η ισχύς της, ότι απόδειξη του πιο πάνω είναι η ευρωστία σε Κίνα και Ινδία και η μετακίνηση του εκκρεμούς ισχύος προς τα εκεί, ότι ο κίνδυνος για κοινωνική ισότητα προέρχεται από τη μη ειρήνη (σ.σ. σε πρώτη εντύπωση σωστά οι μειώσεις σε εξοπλισμούς από την κυβέρνηση).
Ενδιαφέρουσα, τέλος, η απάντησή του σε ερώτηση από Κινέζο υπήκοο στο ακροατήριο για το ποια η άποψή του για το διεθνές σύστημα σχέσεων (bilateral relations), όπου απάντησε ότι είναι καιρός οι νικητές του πολέμου να σταματήσουν να κατέχουν όλες τις θέσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα.
Οι απόψεις μου είναι ότι δεν πρέπει κανένας να ενθουσιαστεί με τέτοιες θέσεις, παρόλο που αποτελούν έναν πρώτης τάξεως προβληματισμό για έναν κόσμο που αλλάζει, ενώ εξηγούν και μερικές από τις επιλογές της κυβέρνησης που για πολλούς είναι άκαιρες και άτοπες (σημειώσεις). Ένας λόγος είναι ότι ο ρόλος της Άμυνας ως δύναμης αποτροπής εξακολουθεί να ισχύει.
Από την άλλη, η φερόμενη μετακίνηση του εκκρεμούς ισχύος προς την Κίνα και Ινδία, παρόλο που δεν είναι αποδεκτή, εμπεριέχει μια οπτική θεώρηση που βλέπει τον κόσμο ως διεκδικητικό μεταξύ των μερών του που δεν είναι το πιο έγκυρο πλαίσιο. Ορισμένες ιδέες από την άλλη είναι διαφωτιστικές και καλό είναι να ενσωματωθούν δειλά-δειλά στην πολιτική γλώσσα μας, γιατί είναι ένας φάρος προς το μέλλον.
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, υποψήφιος συνδικαλιστής Αλλαγής Αμμοχώστου
