Πόσοι Έλληνες, άραγε, να υπάρχουν σε τούτο τον πλανήτη; Δέκα, σχεδόν έντεκα εκατομμύρια στην ελληνική επικράτεια; Μαζί με ένα κουτσό εκατομμύριο στην Κύπρο, πιάσαμε τα δώδεκα! Κι άλλα δέκα εκατομμύρια στη Διασπορά, σίγουρα, μιλάμε για είκοσι δύο εκατομμύρια σε όλη την οικουμένη, ίσως και παραπάνω!...
Σε λίγο βραδιάζει, λοιπόν. Σάββατο βράδυ στην Κύπρο! Στην Κύπρο της αγάπης και του ονείρου! Σάββατο βράδυ, κι όπου να 'ναι θα βρεθούμε μ’ ένα κερί στο χέρι. Μ’ ένα κερί αναμμένο στο προαύλιο μιας εκκλησίας…

Κάποιες ιδιαίτερες στιγμές που βιώνουμε στη ζωή μας, όπως ετούτη η στιγμή λίγο πριν από την Ανάσταση, είναι μοναδικές! Πάμε να φτιάξουμε μαζί μια εικόνα λοιπόν: Ας φανταστούμε είκοσι δύο εκατομμύρια αναμμένα κεριά σ’ όλο τον κόσμο, μέσα στην απέραντη νύχτα. Όλους αυτούς τους Έλληνες όπου γης...! Από την Κύπρο μέχρι την Αυστραλία. Από τη Θράκη μέχρι την Αμερική. Από τη Ρόδο μέχρι την Αφρική. Ας αισθανθούμε την ομορφιά, καθώς μυριάδες μικρές φλογίτσες αναμένουν τη στιγμή της Ανάστασης. Τι όμορφο που θα ήταν να μπορούσαμε να τρυπώσουμε στο μυαλό του καθενός εκείνην τη στιγμή. Να μπορούσαμε να διαβάσουμε τις προσευχές, τις επιθυμίες. Τα παράπονα και τα «ευχαριστώ» που μια τέτοια στιγμή, μέσα σε μερικά λεπτά της ώρας, κουβαλά... Μέχρι να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», πόσες σιωπηλές ευχές, πόσες σιωπηλές ελπίδες σμίγουν μέσα στη νύχτα...

Μοναδικές στιγμές... Κοιτάξτε απόψε τα πρόσωπα. Δείτε αυτήν την ηλικιωμένη κυρία, δείτε το πρόσωπό της πώς ανάβει, σαν κερί κι αυτό - λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Δείτε εκείνο τον άντρα, στολισμένο με χίλιες ρυτίδες, που ένας Θεός ξέρει πόσα βίωσε στη ζωή του μέσα στην προσφυγιά και την εγκαρτέρηση.... Δείτε τον πώς προχωρά ήσυχα και αργά, καθώς κρατά ευλαβικά το κερί του...

Ανάμεσα σ’ αυτά τα αναμμένα κεριά απόψε ανάβει μαζί και η Αγάπη. Απόψε, το κερί παίρνει τον ρόλο της υπομονής. Η φλόγα παίρνει τον ρόλο της ελπίδας...
Ας μπούμε στον κόπο να βρεθούμε στο μυαλό των συνανθρώπων μας. Αυτών που γνωρίζουμε κι αυτών που δεν γνωρίζουμε. Όπου κι αν βρίσκονται. Να αφουγκραστούμε τον αγώνα και την αγωνία του καθενός. Κι αυτών που έμειναν στην πατρίδα, κι αυτών που μπήκαν μια μέρα σε ένα πλοίο, σε ένα τρένο, σε ένα αεροπλάνο και πήγαν μακριά. Που ξενιτεύτηκαν. Ας μπούμε στον κόπο να ονειρευτούμε την Ελλάδα και την Κύπρο όπου γης. Να μετρηθούμε. Να δούμε πόσο πολλοί ή πόσο λίγοι είμαστε, να συνειδητοποιήσουμε πόσο δυνατοί μπορούμε να είμαστε, όταν το θελήσουμε, όταν καταφέρουμε επιτέλους να ενώσουμε όλα αυτά που μας ενώνουν, όταν καταφέρουμε να λησμονήσουμε όλα αυτά που μας χωρίζουν...

Και φτάνει η στιγμή που θα ακουστεί μεγαλόφωνα και δυνατά η φωνή μας... Μια από τις ελάχιστες φορές που βρίσκουμε μια φράση που εκστομίζουμε με ένα στόμα, με μια φωνή: «Χριστός Ανέστη»...

Ύστερα, το πρώτο κερί θα ανάψει το δεύτερο. Το δεύτερο θα ανάψει το τρίτο. Το Άγιο Φως θα πάρει φωτιά. Θα γίνει πυρκαγιά. Θα ανάψουν οι πόλεις και τα χωριά... Και τα βουνά. Και τα σύννεφα. Αυτή η Αγάπη θα ξεχυθεί σ’ όλο τον πλανήτη. Στη Νέα Υόρκη. Στο Τορόντο. Στη Μελβούρνη. Στο Camden. Στη μοιρασμένη Λευκωσία. Στην Αλεξανδρούπολη...

Ύστερα η επόμενη φράση θα 'ρθει στα χείλη μας: «Θάνατον πατήσας»...

Πέρυσι, ένα τέτοιο βράδι, αν δεν κάνω λάθος, κάπου ανάμεσα στο πλήθος, θαρρώ πως άκουσα κάποιον μετά το «Χριστός Ανέστη» να σιγοτραγουδά κάτι σαν «Θ’ ανάψω απόψε ένα κερί, με μουσική λυπητερή, Κερύνεια μου»... Δεν ξέρω αν άκουσα καλά...

Καλή Ανάσταση...!