Έρχεται, ναι! Πάσχα και μάλιστα, ύστερα από χρόνια, κοινό για όλους τους χριστιανούς, ορθόδοξους, καθολικούς, διαμαρτυρόμενους. Κοινά γαρ και τα πάθη! Φορτηγά να ξεπαστρεύουν ανύποπτους διαβάτες, εκρήξεις όχι αναστάσιμης χαράς, πάθους από μια θρησκεία για αφανισμό πιστών, ή όχι, άλλης. «Κοινή γαρ η μοίρα και το μέλλον αβέβαιον», όπως το λέει το Ευαγγέλιο. Να μην ξέρεις από πού θα σου ΄ρθει. Πάσχα απρόβλεπτο, αλλοπρόσαλλο, όπως η ζωή μας.
Ξημερώνει. Πατάς το τηλεχειριστήριο. Πρωί-πρωί να οι κιμάδες, τ' αρνιά, τα κοψίδια, οι παλιές φλαούνες τώρα σε διάφορες εκδοχές, τα δε παραδοσιακά τσουρεκάκια ξεχάστε τα. Τώρα είναι στολισμένα με σοκολάτα άσπρη ή στο χρώμα της το φυσικό, με κρέμα από κάστανο, με μαρμελάδα και δεν ξέρω με τι άλλο. Αβγά στολισμένα μέχρι με στρας, καθότι το μήνυμα της Ανάστασης τη θέλει την «γκλαμουριά» του, την πολυτέλεια, για να το εμπεδώσεις.
Για ποιους όλα αυτά; Κοιτάς γύρω. Κραυγές απελπισίας, κόμπος το φαρμάκι της ανεργίας, της στέρησης. Α, δεν το ξέρατε; Οι αριθμοί ευημερούν, άλλο τι κάνουν οι άνθρωποι. Ας πούμε οι ηλικιωμένοι, που, στα στερνά τους βρέθηκαν προστάτες οικογενειών με τη μειωμένη τους σύνταξη, άρρωστοι οι ίδιοι με μια περίθαλψη για την οποία «κατέβαλλαν τον οβολόν τους» για δεκαετίες και που είναι πια στην ουσία ανύπαρκτη. Η αλήθεια, το άδικο να μην το πούμε, κομμάτι καλύτερα από πέρσι και πρόπερσι. Αναμενόταν από το ΄13, το ΄14 η ανάπτυξη, πλην ματαίως (ασυνεπέστατη η κυρία). Και όσον κι αν έφτιαξαν τα πράγματα, τα φαντάσματα υπάρχουν.
Ο εφιάλτης του Εξευτελιστικού Επιδόματος Επαιτείας (κάπως αλλιώς το λέει το κράτος, sorry!). Οι άρρωστοι που αναμένουν στην ουρά το λεωφορείο με την επιγραφή «Προς αιωνίους μονάς» καθότι το σύστημα νοσεί το ίδιο βαρύτατα, πού να κοιτάξει κι άλλους; Χιλιάδες που τους παρακαλούσαν οι τράπεζες να πάρουν δάνειο, τώρα αδέκαροι και δαρμένοι. Οι… αχάριστοι! συνταξιούχοι των τριακοσίων πενήντα ευρώ.
Οι… μωροφιλόδοξοι επιστήμονες των τετρακοσίων ευρώ (2836 αιτήσεις για τρεις θέσεις). Καλά, όλοι αυτοί που χάσκουν όταν ακούνε για μίζες, λαδώματα, επιστροφές κλεμμένων ακινήτων για εξιλέωση με ανάλογο αντίκρισμα και ζουν μια πολιτική αναταραχή που μυρίζει μπαρούτι, νιώθοντας πικρή, στυφή γεύση διαψεύσεων, που δεν ζώστηκαν ακόμα τα φυσεκλίκια δέον όπως θεωρηθεί εντελώς τυχαίο. Καπάκι οι ληστείες μέρα μεσημέρι, με θύματα αθώους. Παρηγοριά μόνη οι χιλιάδες εθελοντές που στέργουν όσο γίνεται ανάγκες.
Κάποιοι στο μεταξύ φεύγουν εκδρομές και ταξίδια αφού έκλεισαν βεβαίως-βεβαίως και για τις θερινές τους διακοπές, καλά να ΄ναι. Οι υπόλοιποι θα πάρουν χεράκι την ελπίδα να πάνε μια βόλτα να οφθαλμοπορνήσουν αυτά που μόνο από μακριά μπορούν να χαρούν. Άλλο αν τους έρχεται να την πετάξουν κι αυτήν από το μπαλκόνι.
Θα πάνε στην εκκλησιά να συγκινηθούν με τα πάθη και τη σταύρωση, θα κλάψουν τον δικό τους χαμένο με το «Ω γλυκύ μου έαρ», άντε και να πάνε στην Ανάσταση τρέμοντας μην τους βρει κανένα βαρελότο και ψάχνουν κάνα χέρι, κάνα μάτι. Θα ονειρευτούν έναν κόσμο αλήθειας, αγάπης, δικαιοσύνης όπως την ονειρεύτηκε ο γλυκύτατος Ναζωραίος (γι’ αυτό την πλήρωσε με τη ζωή του).
Θα οργιστούν με τους προδότες Ιούδες (τ’ άτιμα τα αργύρια έχουν πέραση και σήμερα), με τους Πέτρους-αρνητές («ουκ οίδα τον άνθρωπον»), με τους ευθυνόφοβους ή πουλημένους Άννες και Καϊάφες που «νίπτουν τας χείρας» (το αίμα του αθώου τούτου επί σας και επί των τέκνων υμών). Θα δακρύσουν με την πόρνη που αξιώθηκε την αγάπη και τη συγχώρεση του Ιησού «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».
Λέτε ν’ αξιωθούν ένα αληθινό Πάσχα όσοι θα μας διαδεχθούν σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο; Για την ώρα ας λουφάξουμε γι’ άλλη μια φορά κι ας ευχηθούμε το φετινό κοινό Πάσχα των απανταχού χριστιανών (όσοι προλάβουν ακόμα ένα τυχεροί) ειρηνικό και γαλήνιο. Και του χρόνου με υγεία και με την ευχή «Μη χειρότερα!». Καλό Πάσχα!
ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ ΠΡΕΚΑ
