Το ότι η Βουλή «έχει κάνει λάθος» είναι, κατά το μάλλον, αναμφισβήτητο! Δεδομένου, φυσικά, ότι η κρίση αυτή δεν ανήκει σε πρόσωπο τού τρέχοντος πολιτικού συνονθυλεύματος, αλλά στον αρχηγέτη τής κυπριακής διπλωματίας, Σώματος προσωπικοτήτων συγκροτημένης διάνοιας και καλλιέργειας: Τον (από Συναγερμού) Υπουργό τών Εξωτερικών κύριον Ιωάννη Κασουλίδη. Συνεπώς πρέπει να είναι, και όντως είναι, αναμφισβήτητο ότι η Βουλή έχει διαπράξει κάποιο λάθος! Εκείνο που όμως δεν έχει διαφωτίσει η υπουργική διανόηση είναι, ποιο ακριβώς είναι το λάθος που έχει κατά νουν. Ας διερωτηθούμε συνεπώς:
Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατό να θεωρείται λάθος όταν μια, συνταγματικά λειτουργούσα, Βουλή επιχειρεί να αναπληρώσει ό,τι ένα εφάμαρτο Υπουργείο είτε ολιγωρούσε είτε παγίως αρνείτο να κάνει, κι ας ήταν στοιχειώδης υποχρέωσή του. Ένα, ειρήσθω, αντισυνταγματικό (καθότι ενδέκατο!) Υπουργείο, δημιούργημα αυτού που η ενδημούσα πολιτική υποκρισία αποκαλεί «δίκαιο τής ανάγκης»! (Άλλως, «κολοκύνθαι τυμπανιαίαι»...).
Αντίθετα το μέγα, μάλιστα, λάθος τής Βουλής έγινε το 1965. Τότε που, εμμέσως, «νομοθέτησε» την ανατροπή τής μοναδικής σωστικής πρόνοιας, που, σε παγκόσμια μάλιστα μοναδικότητα, θεμελίωνε για την Κύπρο το ζυριχικό Σύνταγμα, θεσμοθετώντας διαχωρισμό, διά παντός, παιδείας και πολιτικής: «Απαγόρευσε» δηλ. εμπράκτως στους «πολιτικούς», της (ανελλήνιστης) κομματοκρατορίας, να έχουν οποιαδήποτε εξουσία στην παιδεία τών Ελλήνων.1* Αντίθετα, την εναπέθετε δυνάμει, εις χείρας τής ελληνικής διανόησης τού τόπου: Προσωπικότητες δηλ., επιστήμης γραμμάτων και τεχνών, που συγκροτούσαν, μάλιστα ως «ανεξάρτητη κρατική εξουσία», την «Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση»! Καταλυτικό, δε, ότι εκλέγονταν απευθείας από τον λαό, και όχι πια για λόγους ευτελούς κομματικής ιδιοτέλειας, αλλά με κριτήρια κατ’ εξοχήν πνευματικής των παρουσίας.
Και μόνο η λέξη «ανεξάρτητη» υποδήλωνε πως καμιάν εξάρτηση δεν είχε, η ΕΚΣ, από την ασύδοτη κομματική χρησιμοθηρία τής πολιτικής, τού φαύλου δηλ. «πολιτικού κόστους». Μόνο συνάρτηση, και άμεση, είχε με τις αρχέγονες επιταγές τού ελληνικού μας πολιτισμού, ό,τι δηλ. ονομάζομε «ελληνικό τρόπο τού βίου». Αν φυσικά η παρ’ ημίν πολιτική διανόηση αντιλαμβάνεται για ποιο ακριβώς πράγμα μιλάμε... Αντιλαμβάνεται, εντούτοις, ο κάθε νουνεχής πια πως, μ’ αυτές τις ιδιότητες, η ΕΚΣ, ως μια δεύτερη εξουσία, αποτελούσε δυνάμει, αντίλογο βεβαίως, αλλά κυρίως και αντίπαλο δέος τόσο στην κομματική ασυδοσία, όσο και στην «άλλη» ασυδοσία τής άνωθεν μονοκρατορίας!
Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δεν αποτελεί, λοιπόν, παραδοξότητα, ότι έγκαιρα αφυπνισθείσες οι δυο πιο πάνω εξουσίες επέδραμαν και εξανάγκασαν την ΕΚΣ σε «αυτοδιάλυση»2*,κραυγάζοντας πως η ύπαρξή της θίγει την «...ενότητα του κράτους»! (Ενέργημα άλλωστε που ουδέν άλλο αποτελούσε, παρά το τελευταίο και αψυχολόγητο, το 13ο, από τα δεκατρία σημεία Μακαρίου τού 1963...3*). Για να δημιουργήσουνε δε στη θέση της, ως αποκλειστικό τους πια εξάρτημα, ένα ενδέκατο υπουργείο: Το πολυαμάρτητο Υπουργείο τής Παιδείας... Που στον ξέφρενο κατήφορό του, σκαρώνει τώρα και ανάπτυξη «κουλτούρας επαναπροσεγγίζουσας ειρηνικής συμβίωσης» στους μαθητές μας! Διά δημιουργίας τάχα και δικοινοτικών σχολείων;4* Με ιδανικό φυσικά για την περίπτωση, το ποτέ Παγκύπριο Γυμνάσιο, όπως πια το κατήντησε!5* Επί συναγερμικής υπουργίας...
Προσθέτει τέλος ο γράφων: Αν είναι το (εγκληματικό) λάθος τού 1965, που εννοεί ο έγκριτος από Συναγερμού Υπουργός, τότε ορθώς ζητεί από τη Βουλή να το διορθώσει. Εννοώ, «ορθώς» από άποψη ελληνικού τρόπου φυσικά. Και (βεβαίως εννοώ) αν καταλαβαίνει για ποιο πράγμα είναι που μιλάμε...
1*Κατά Ισοκράτη, «Ελλήνων παίδευση», και όχι απλώς εκπαίδευση Ελληνοπαίδων!
2*Εκείνο το «αυτοδιάλυση» βεβαίως παραπέμπει απ’ ευθείας στις διαβόητες «δίκες τής Μόσχας», όπου, και πριν από την εκτέλεση, τα θύματα τού Στάλιν έκαναν «οικειοθελώς» δήλωση «προς τον σοβιετικό λαό», με την οποία παραδέχονταν διάπραξη των πράξεων εσχάτης προδοσίας, για τις οποίες ο «πατερούλης» τούς είχε ετοιμάσει το απόσπασμα...
3*Οπότε πια, κατά που λέει κι ο λαός, «και τα σκυλιά δεμένα»...
4*Ήδη το πρότεινε και ευσχήμων ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ!
5*Οι επιδέξιες τεχνικές υπηρεσίες του τίποτε δεν άφησαν όρθιο εκεί από όσα θα ερεθίσουν τον κ. Ακιντζί, θυμίζοντάς του το 1955: Πτέρυγα Βεργοπούλου, Σεβέρειο Βιβλιοθήκη και βάλε… (Τη νεοκλασική του πτέρυγα την είχαν ήδη εξαφανίσει το 1972!) Παραμένουν, φυσικά, όρθια ακόμα τέσσερα ιωνικά κιονόκρανα στο αέτωμα τών Προπυλαίων. Αλλά δεν νομίζω να ενοχλήσουν αυτά τον Ακιντζί. Αφού εκείνος το καυχάται πως πλήθος ιωνικά κιονόκρανα έχει και στα μνημεία της η «πατρίδα» του, η Ιωνία ! Απ’ όπου άλλωστε κατάγεται και, «πρόγονός» του επίσης, ο Μέγας Όμηρος…
ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ.
