Όλες οι μέρες μοιάζουν ίδιες. Όλες οι βδομάδες ίδιες κι απαράλλαχτες. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει. Όλα ίδια. Κάθε μέρα, ίδια λάθη. Κάθε μέρα, ίδια πάθη. Μεθαύριο, όμως, θα βρεθούμε μπροστά από κάποια «άλλα πάθη». Ξεχωριστά πάθη. Πάθη γεμάτα νόημα. Γεμάτα ουσία. Μεθαύριο, κλείνουμε τα μάτια και μετράμε αλλιώς. Η κάθε μέρα που θα ακολουθήσει θα έχει μπροστά της μια Μεγάλη χρυσοποίκιλτη άμαξα. Τη λέξη «Μεγάλη». Θα αρχίσουμε με τη Μεγάλη Δευτέρα. Και σιγά σιγά θα φτάσουμε μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή. Ύστερα, θα βρεθούμε στο αποκορύφωμα. Στο τέρμα. Ώσπου να καταλήξουμε στο μεγαλείο της Ανάστασης...
Κάποια πράγματα, έστω κι αν δεν τα μετρήσουμε, αν δεν τα μεταφράσουμε καθαρά θρησκευτικά, μπορούμε να τα παραλληλίσουμε με έναν μεταφορικό τρόπο. Μπορούμε να τα δούμε σαν ένα ταξίδι που έχει, ας πούμε, επτά στάσεις. Σαν να ανεβαίνουμε κάθε μέρα ένα πανύψηλο βουνό. Κάθε μέρα θα κατακτούμε μια μικρή απόσταση. Απίστευτος και κουραστικός ο ανήφορος. Στην αρχή θα φαίνεται ακατόρθωτο το εγχείρημα. Τη δεύτερη μέρα, ακόμα λίγο. Και ξανά, και ξανά.
Θα λαχανιάσουμε, θα κουραστούμε, θα ιδρώσουμε. Θα μετανιώσουμε. Θα επιθυμήσουμε τη συνηθισμένη μας πεδιάδα. Τα ήσυχα και τα γνώριμα ποτάμια μας. Τα ποτάμια που μας χαρίζουν το δικό μας δροσερό νερό. Τη ζεστασιά της δικής μας γωνιάς, το κρεβάτι μας, την ηρεμία μας και τη συνήθειά μας...
Το ανηφόρισμα πρέπει, όμως, να το διανύσουμε πάση θυσία! Πάμε! Μεγάλη Δευτέρα λοιπόν. Ειναι η μέρα που μας δείχνει την ωραιότητα της ψυχής αλλά και του σώματος στο πρόσωπο του Ιωσηφ του Πάγκαλου. Είναι ανάγκη να φτάσουμε στην κορυφή. Φτάνουμε αισίως στη Μεγάλη Τρίτη, η οποία είναι αφιερωμένη στην καταγγελία του Ιησού κατά των θρησκευτικών αρχηγών του Ισραήλ, των Γραμματέων και των Φαρισαίων. Την ίδια μέρα έχουμε δύο παραβολές: Η πρώτη είναι η παραβολή των δέκα παρθένων.
«Πέντε εξ αυτών ήσαν φρόνιμοι» και είχαν πάρει μαζί με τα λυχνάρια τους και αρκετό λάδι, «πέντε ήσαν μωραί», τα λυχνάρια τους έσβησαν και δεν έγιναν δεκτές στο γαμήλιο δείπνο. Η άλλη παραβολή είναι των ταλάντων, η οποία μας διδάσκει να είμαστε εργατικοί και να καλλιεργούμε και να αυξήσουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα.
Κάθε ώρα, κάθε λεπτό μαθαίνουμε κάτι. Κάθε μέρα, κάθε βήμα μαζί με ένα κομμάτι γνώσης. Και περπατάμε. Κι αλλάζει η μέρα. Και βρισκόμαστε στη Μεγάλη Τετάρτη. Η οποία είναι αφιερωμένη στη μετάνοια, στην προδοσία, ενώ σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους της επίγειας ζωής του Ιησού. Την ίδια μέρα αναφέρεται η μετάνοια και η μεταστροφή της πόρνης που άλειψε με μύρο τα πόδια του Ιησού.
Βρισκόμαστε στα μισά. Κι ακόμα πιο κουρασμένοι. Θα τα καταφέρουμε μέχρι την κορυφή;
Τη Μεγάλη Πέμπτη θα συναντήσουμε στην πορεία μας τη Σταύρωση του Θεανθρώπου. Θα βρεθούμε θεατές της πομπής της Σταύρωσης, η οποία υπό το αμυδρό φως των κεριών θα κινηθεί με αργό και σταθερό ρυθμό προς το κέντρο των ναών, διαπερνώντας το πλήθος των πιστών. Το Θείο πάθος σχεδόν κορυφώνεται…
Κι εμείς στη διαδρομή μας. Το Μεγάλο Σάββατο στις 12.00 τα μεσάνυχτα (δηλαδή ουσιαστικά την Κυριακή), έχουμε τη ζωηφόρο Ανάσταση του Xριστού.
Βρισκόμαστε μπροστά στην ήττα του θανάτου και της φθοράς και την αφή του Αγίου Φωτός στον κόσμο από τον Πανάγιο Τάφο.
Κι εκεί, στο πιο ψηλό σημείο της βουνοκορφής, μετά τη Σταύρωση βιώνουμε την Ανάσταση. Στο πιο ψηλό σημείο της βουνοκορφής βιώνουμε το απόλυτο Θαύμα. Δηλαδή την Ελπίδα. Δηλαδή την Αισιοδοξία για τη Ζωή!
