Η συζήτηση για το δικαίωμα των Τούρκων πολιτών για τις τέσσερεις ελευθερίες, μέσα από τον τεχνικό εξευρωπαϊσμό τους που προτείνει ο Ακιντζί, κυριάρχησε τις τελευταίες μέρες.

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Τσαβούσογλου προχώρησε να ισχυριστεί ότι δεν θα υπάρξει καμιά συνέπεια ή επίπτωση σε άλλα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που εισπράχθηκε θετικά στις Βρυξέλλες, αλλά παραμένει καχύποπτη η πλευρά μας, διά στόματος του Προέδρου, ότι «δεν θα μπει η Τουρκία στην ΕΕ από την πίσω πόρτα».

Οι συζητήσεις αυτές φέρνουν στο φως πολλές πτυχές της διαπραγματευόμενης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), λύση για την οποία υπάρχουν σοβαρές διχoγνωμίες.

Προσωπικά δυσκολεύομαι να τοποθετηθώ, αλλά έχω καταλήξει σε δυο τινά. Πρώτον, ότι δυστυχώς ο χρόνος πιέζει. Όπως δεχόμαστε τώρα το 25% αναλογίας πληθυσμού και αυξημένο ρόλο σε διακυβέρνηση Τ/κ, σε 10 χρόνια μπορεί να τεθεί ζήτημα ζωτικού χώρου εποίκων.

Δεύτερον, με βάση το πώς έχει εξελιχθεί το πολιτικό σκηνικό, συμφωνώ ότι η ΔΔΟ είναι (επιεικώς) εφικτή λύση. Θετικά, η ισχυρή (75%) πλειοψηφία Ε/κ και η αρχή ενός λαού.

Πέραν από αυτό, όμως, η πιο πάνω συζήτηση οδηγεί σε σοβαρές αμφιβολίες και φωτίζει διάφορα άλλα ζητήματα που ίσως καθιστούν πιο κρίσιμα.

Με βάση αυτό, υπάρχουν σημεία της ΔΔΟ για τα οποία δεν έχω καταλήξει απόλυτα:
-Είμαι υπέρ της διασφάλισης του ζητήματος διακυβέρνησης ενημερωμένης σε κάποιο βαθμό με αρχές πολιτικής ισότητας μόνο αν οι Τ/κ δεν έχουν υπερ-δικαιώματα και εν μιά νυκτί μετατρέψουν την Κύπρο κατά 80% τουρκική.

-Διαφωνώ με το ΔΗΚΟ στο γεγονός ότι κάποτε έχει ουτοπικές απαιτήσεις για τα «αναδρομικά» της λύσης προς εμάς, συμφωνώ όμως ότι η εν δυνάμει δυσλειτουργικότητα του κράτους μπορεί να αποτρέψει ένα από τα κύρια θετικά των υποστηρικτών της ΔΔΟ, την αποτροπή τουρκοποίησης των κατεχομένων.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, υποψήφιος συνδικαλιστής Αλλαγής Αμμοχώστου