Κάθε φορά που μπαίνω στη φρουταρία, αυτό που βλέπω είναι αποκαρδιωτικό. Μα είναι δυνατόν, διερωτώμαι, να μην μπορούν να δουν, να μην μπορούν να ερμηνεύσουν σωστά αυτοί που πρέπει, αυτό που ο μέσος Κύπριος βλέπει και ερμηνεύει σωστά. Μήλα, κεράσια, αχλάδια, γενικά φρούτα 70% εισαγόμενα, 30% κυπριακά. Αμύγδαλα, φουντούκια, καρύδια 90% εισαγόμενα, 10% κυπριακά. Στην αντίθετη πλευρά θα δει κάποιος εσπεριδοειδή 90% κυπριακά, 10% εισαγόμενα. Πατάτες 95% κυπριακές, 5% εισαγόμενες. Δεν θέλει και πολλές γνώσεις για να καταλάβεις τι συμβαίνει.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι η μη ισορροπημένη διαχείριση της αγροτικής πολιτικής. Πολύ σωστά το Κράτος έδωσε, δίνει και θα πρέπει να δίνει κίνητρα και να ασκεί πολιτική για παραγωγή εσπεριδοειδών και πατατών. Αυτό που εγώ όμως καταλαβαίνω είναι η παντελείς έλλειψη, έστω και για τους τύπους, πολιτικής που να έχει ως στόχο τον εκτοπισμό των εισαγόμενων φρούτων και ξηρών καρπών. Αυτό που συμβαίνει είναι η εγκατάλειψη των ημιορεινών και ορεινών περιοχών, η οποία είναι κάτι από περισσότερο εμφανές, ακόμη και στη γεωργική δραστηριότητα.

Δεν φτάνει που η γεωργική δραστηριότητα στα ορεινά μειονεκτεί έναντι των πεδινών, λόγω πολύ υψηλού κόστους παραγωγής (αποστάσεις, κλήση εδάφους, καιρικές συνθήκες κλπ), κάθε φορά που οι παραγωγοί παθαίνουν ζημιές λόγω καιρικών φαινομένων αποζημιώνονται -εάν φυσικά αποζημιωθούν- τελευταίοι και κουτσουρεμένοι. Το κράτος προτιμά να αποζημιώνει πρώτα τους «πεδινούς γεωργούς», για να είναι ήσυχο ότι δεν θα υπάρξουν κινητοποιήσεις των τρακτέρ.

Όταν μιλούμε για να δοθούν κίνητρα προς τους κλάδους της γεωργίας οι οποίοι μειονεκτούν, η απάντηση που παίρνουμε είναι κλασική και επαναλαμβανόμενη, «κάντε ομάδες παραγωγών». Εάν ήταν τόσο απλό, κύριοι, θα το κάναμε, δώστε μας κάτι νέο, κάτι απλό και λειτουργικό, και να είσαστε σίγουροι ότι θα το εφαρμόσουμε. Μειώστε τις απαιτήσεις και τις προϋποθέσεις, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να βάλετε φραγμό στον σημερινό τρόπο διοίκησης των ομάδων παραγωγών από παραγωγούς, και εφαρμόστε υποχρεωτικά για τα Δ.Σ. εταιρική διακυβέρνηση.

Το τελευταίο παράδειγμα είναι το αγροτικό πετρέλαιο, το οποίο εξήγγειλε ο Υπουργός Γεωργίας πριν από τρία χρόνια, ότι θα δώσει για όσους κάνουν υπερβολική χρήση πετρελαίου κίνησης για δράσεις που έχουν σχέση με τη γεωργία. Εμείς καταλαβαίνουμε ότι το ωφέλημα αυτό θα το λάμβανε ο γεωργός που βρίσκεται σε μακρινές αποστάσεις από τα μαζικά σημεία πώλησης των γεωργικών προϊόντων, όπως χονδρικές αγορές, λαϊκές αγορές.

Τελικά φαίνεται ότι το ωφέλημα αυτό θα καταλήξει ως συνήθως στους «πεδινούς γεωργούς», αφού αυτό θα συνδεθεί με την κατανάλωση αγροτικού πετρελαίου.
Τι θέλουμε λοιπόν ως ορεινή μάζα, ως βουνό, ή καλύτερα ως Τρόοδος;

Δεν θα αναφερθώ στα πάγια αιτήματα της περιοχής, οδική σύνδεση με τα αστικά κέντρα, νοσοκομείο, σχολεία κλπ. Θα επικεντρωθώ σε τρεις απλές αλλά πολύ σημαντικές διεκδικήσεις.

1. Θέλουμε ένα είδος μερικής διοικητικής αυτονομίας. Αν το κράτος δεν μπορεί ή δεν θέλει να μας το προσφέρει, θα πρέπει να το δημιουργήσουμε μόνοι μας. Σίγουρα δεν θα κάνουμε επανάσταση, αλλά θα πρέπει να πάρουμε τις τύχες της περιοχής στα χέρια μας. Μέσα λοιπόν από ένα θεσμοθετημένο όργανο, που θα προέρχεται από όλες τις κοινότητες του Τροόδους, ιδιωτικούς φορείς, γεωργούς, επιχειρηματίες, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες εκείνες που θα μας επιτρέψουν να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Αυτό θα μας δώσει τη διαφοροποίηση, σε όλους τους τομείς, από τις υπόλοιπες περιοχές της Κύπρου.

2. Θέλουμε η διεκδίκηση και ο ανταγωνισμός, όσον αφορά τα ευρωπαϊκά συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα, πέρα από το Leader, να περιορίζεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους κατοίκους και τις κοινότητες της περιοχής Τροόδους. Δηλαδή θέλουμε το ΠΑΑ να δώσει μέτρα τα οποία θα αφορούν μόνο την περιοχή Τροόδους, χωρίς ανταγωνισμό με τις πεδινές περιοχές. Αυτό που σήμερα συμβαίνει είναι όλοι οι υπόλοιποι κλάδοι (πατάτες, εσπεριδοειδή, σιτηρά, κτηνοτροφία κλπ) να έχουν συγκεκριμένα μέτρα που τους αφορούν, ενώ τα οπωροφόρα, που τα συναντούμε μόνο στις περιοχές του Τροόδους, να είναι εκτός.

3. Διεκδικούμε να κατακρατούμε μικρό μέρος των υδάτινων πόρων με τη δημιουργία, όσο το δυνατόν σε υψηλότερα σημεία, δεξαμενών ή μικρών φραγμάτων. Δεν χρειάζεται να θυμίσω ότι ο κάμπος της δυτικής Λευκωσίας και η εύφορη γη της δυτικής Λεμεσού, καθώς και της ανατολικής Πάφου είναι δημιούργημα διάβρωσης από «δικά» μας χώματα.

Άμεσα λοιπόν, θα πρέπει να στήσουμε μόνοι μας μηχανισμούς τέτοιους, έτσι ώστε να αποκτήσουμε εκτόπισμα και ενιαία φωνή. Το μεγάλο στοίχημα για το Τρόοδος θα πρέπει να βασίζεται σε πραγματική και διαχρονική ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα. Εάν εγκαταλειφθεί η γεωργική δραστηριότητα, δεν θα μπορούμε ποτέ να φτάσουμε στον μεγάλο στόχο, τον τουρισμό.

ΛΑΜΠΡΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ
Γ.Γ. Ευρωαγροτικού