Στην εποχή μας τα πάντα καθορίζονται στη βάση της εξυπηρέτησης συμφερόντων, οι αξίες μηδενίζονται, τα ιδανικά καταργούνται και η ελευθερία του τόπου παζαρεύεται

Γεννήθηκε στο χωριό Χανδριά, της επαρχίας Λεμεσού, το 1932. Ήταν γιος του Χριστοφή και της Αθηνάς Λένα, και είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Ο Στυλιανός Λένας φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Χανδριών και εργαζόταν ως σιδηρουργός στη Λευκωσία. Έδωσε τον όρκο του ΕΜΑΚ μεταξύ των πέντε πρώτων αγωνιστών, το 1954. Ήταν στέλεχος της ΟΧΕΝ. Διακρινόταν για τη βαθιά χριστιανική του πίστη, την τόλμη και την επινοητικότητά του.

Τρανή απόδειξη της οξυδέρκειας και της ψυχραιμίας του αποτελεί το εξής περιστατικό: Όταν οι Άγγλοι πήγαν στο σιδηρουργείο όπου εργαζόταν ο Λένας, τον ρώτησαν: «Πού είναι ο Λένας;». Με πλήρη ψυχραιμία τους απάντησε: «Δύο λεπτά να σας τον φωνάξω». Τότε ήταν και η στιγμή που βγήκε αντάρτης στα βουνά.

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε τον στρατώνα Γούσλεϊ Μπάρακς στη Λευκωσία, επικεφαλής της ομάδας του. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, οπότε ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος.

Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, τον Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερεις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επικεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμαντα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού, και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο.

Να σημειωθεί ότι ο Λένας μετέβη στη Λέρο πριν από την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, κατόπιν εντολής του Στρατηγού Διγενή, για εκπαίδευση στην κατασκευή βομβών. Οι Άγγλοι τον ονόμαζαν «Κρουπ» της ΕΟΚΑ, ενώ το ψευδώνυμό του στην οργάνωση ήταν «Γίγαντας». Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής τού συνέστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του.

Μετά τις προδοσίες στην Πιτσιλιά, τον Ιανουάριο του 1957, ο Λένας οδήγησε την επταμελή ομάδα των ανταρτών του σε ασφαλές καταφύγιο στην ορεινή περιοχή της Γεράσας. Κατόπιν επέστρεψε στον τομέα του με έναν από τους αντάρτες του και διευθέτησε τη μεταφορά ολόκληρου του οπλισμού σε νέες κρύπτες. Στη συνέχεια επιδόθηκε και πάλι σε επιθέσεις εναντίον των Άγγλων.

Στις 17 Φεβρουαρίου 1957 ενέπεσε σε ενέδρα Άγγλων στρατιωτών έξω από το κρησφύγετό του και πληγώθηκε στη μάχη που ακολούθησε. Συνελήφθη βαριά τραυματισμένος μετά από μάχη στην Ποταμίτισσα και μεταφέρθηκε στο αγγλικό νοσοκομείο Ακρωτηρίου, όπου πέθανε 40 μέρες αργότερα, στις 28 Μαρτίου 1957. Τάφηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας από τους Άγγλους, για τον φόβο λαϊκών εκδηλώσεων.

Στο νοσοκομείο ο Λένας, αντί περίθαλψης, υπέστη πολλά βασανιστήρια και λίγο πριν πεθάνει, ο άλλοτε δυνατός άνδρας είχε μετατραπεί σε ένα σκελετωμένο σώμα. Οι Άγγλοι προσπαθούσαν πολλές φορές να αντλήσουν πληροφορίες για την ΕΟΚΑ, αλλά ο Λένας επέλεξε να μείνει πιστός στον όρκο του για ελευθερία, περνώντας έτσι στο πάνθεον των ηρώων.

Με τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τη θυσία του Στυλιανού Λένα, ως Έλληνες της Κύπρου οφείλουμε να τιμούμε τη μνήμη του, καθώς και των άλλων ηρώων της ΕΟΚΑ, όχι μόνο μία φορά το χρόνο με μεγάλα, εύηχα λόγια, αλλά καθιστώντας τους αγωνιστές της ελευθερίας ως πρότυπά μας και δίνοντας τον δικό μας καθημερινό αγώνα για απελευθέρωση του τόπου μας.

Δυστυχώς, όμως, στην εποχή μας, τα πάντα καθορίζονται στη βάση της εξυπηρέτησης συμφερόντων, οι αξίες μηδενίζονται, τα ιδανικά καταργούνται και η ελευθερία του τόπου παζαρεύεται από την τουρκολαγνική συμπεριφορά της πλειοψηφίας της πολιτικής ηγεσίας. Ωστόσο, ο καθημερινός αγώνας για ελευθερία και επιστροφή μας στα κατεχόμενα εδάφη συνεχίζεται από απλούς ανθρώπους, αλλά παράλληλα αγνούς πατριώτες, άτομα όπως εσάς, που έχω την τιμή να απευθύνομαι ενώπιόν σας σήμερα.

Ως απόγονος ενός ανιδιοτελούς πατριώτη, που έγραψε με το αίμα του κάποιες από τις πιο ένδοξες σελίδες της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας, αισθάνομαι όχι μόνο περηφάνια αλλά και την ξεκάθαρη υποχρέωση να υπερασπιστώ στο μέτρο των δυνάμεών μου τα ίδια εθνικά ιδεώδη και ιδανικά.

ΡΑΦΑΗΛ ΧΡΥΣΟΧΙΔΗΣ
Μαθητής της Αγγλικής Σχολής