Προϋπόθεση μη επανάληψης λαθών πρέπει να είναι μία ακόμη «Συγγνώμη» προς τον κυπριακό λαό και τις θυσίες του

Πέραν από την ιστορική αναφορά στα της Ελλάδος και της Κύπρου υπό δουλεία και ως ανεξάρτητα κράτη και την πολύ συγκεκριμένη αναφορά του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδος Νίκου Κοτζιά, περί την στάση και ενέργειες του Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ για το Κυπριακό Έσπεν Μπαρθ Έιντε, είχε εξαιρετική σημασία η αναφορά του στο ότι δύο πάλαι ποτέ αυτοκρατορίες (Βρετανία - Τουρκία) σήμερα χρειάζονται, για τις σχέσεις τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη συμμετοχή και συνδρομή στις όποιες αποφάσεις τόσο της Ελλάδος όπως και της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια σαφής προειδοποίηση αλλά και μια δυναμική η οποία πρέπει να αξιοποιηθεί κατάλληλα. Συνεπώς είναι καιρός, πλέον, οι Βρετανοί να αντιληφθούν ότι συνετέλεσαν και συντελούν στις όσες επιπλοκές και κινδύνους επέφερε η άδικη διαχρονική στάση τους έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει επιτέλους η όποια επιδίωξη εξυπηρέτησης των συμφερόντων τους να μη οδηγεί σε στάση δική τους που να μην επιτρέπει, μεροληπτικά, την προοπτική μιας δικαίας λύσεως του κυπριακού προβλήματος κατά τις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παράλληλα, αυτή η Συγγνώμη της Ελλάδος για ό,τι επέφερε η ξενοκίνητη χούντα τον Ιούλιο του 1974 ας αποτελέσει αφορμή μνήμης κι ευθύνης για όλους, ώστε να υψώσουμε την ταπείνωση σε αγωνιστικότητα, και να συναιρέσουμε τα «εγώ» σε «εμείς». Είναι προφανές ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη να βιώσουμε την ουσία των δικαιωμάτων και δικαίων μας, να προβληματιστούμε για το τι είχαμε και πού έχουμε φθάσει, για ό,τι πράξαμε και ό,τι παραλείψαμε, και να δονηθούμε από το αγωνιστικό πνεύμα γενεών που προηγήθηκαν, που δεν μας επιτρέπει να είμαστε εμείς τώρα οι γονατισμένοι, υποτακτικοί και δουλόφρονες.

Είναι γεγονός ότι μας λείπουν τα ενοποιητικά εκείνα στοιχεία και τα πρότυπα που μπορούν να μας συνεπάρουν, να μας συγκινήσουν, να μας κινητοποιήσουν προς το δίκαιο και τη διεκδίκησή του. Όμως τουλάχιστον πρέπει ν’ αφήσουμε την κενολογία και τη συνεχή αντιπαλότητα, τους εγωισμούς, και με σοβαρότητα κι υπευθυνότητα να θέσουμε τα θεμέλια της ενότητας για διεκδίκηση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για ένα ισότιμο κοινό ευρωπαϊκό μέλλον με όλα τα άλλα κράτη, μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εχθρός ήταν και παραμένει η Τουρκία και η επεκτατική βούλησή της, την οποία οφείλουμε έστω και τώρα, μετά από 43 χρόνια μιας πορείας καλού παιδιού, να την ανακόψουμε, θέτοντάς τη στο σκαμνί του ευθυνόμενου παραβάτη του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου. Οι συγκυρίες από την απροκάλυπτη αλαζονεία του κ. Ερντογάν είναι άκρως βοηθητικές. Πρέπει να αξιοποιηθούν τώρα που υπάρχουν. Ας μη εθελοτυφλούμε ότι ο κ. Ερντογάν θα μετατραπεί σε ένα διαλλακτικό συνομιλητή.

Πάνω απ’ όλα, όμως, απαιτείται αντίσταση στις πιέσεις των μεγάλων, ώστε να μην επικρατήσουν τα τετελεσμένα ή μια οποιαδήποτε λύση που θα θέτει την Κύπρο υπό την επικυριαρχία της Τουρκίας. Αντίσταση, ώσπου να επιστρέψουμε στις εστίες μας ελεύθεροι, χωρίς στρατό κατοχής, χωρίς διάκριση και πρόσφυγες, χωρίς παράνομους εποίκους. Τότε θα μπορέσουμε να ζήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο με δικαιοσύνη, χωρίς σοβινισμό, αλλά και χωρίς εθνικό αποχρωματισμό, χωρίς τον φόβο της βίας και της αρπαγής.

Το θέμα λοιπόν είναι όχι άλλα λάθη. Προϋπόθεση μη επανάληψης λαθών πρέπει να είναι μία ακόμη «Συγγνώμη» προς τον κυπριακό λαό και τις θυσίες του. Αυτή τη δεύτερη «συγγνώμη» την οφείλουν οι διάφορες πολιτικές ηγεσίες, που με πράξεις ή παραλείψεις τους συντέλεσαν στο να βρισκόμαστε σε μία τόσο δύσκολη κατάσταση, για ό,τι αφορά το μέλλον του τόπου και των γενεών που ακολουθούν.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος