Πριν από τρεισήμισι περίπου χρόνια, γύρω στον Αύγουστο του 2013, πέρασε το κατώφλι του Αρχάγγελου (Α.Π.Ο.Ε.Λ.) ένα συνεσταλμένο και αθώο παιδί, που δεν ήταν άλλος από τον Πιέρο Σωτηρίου. Είναι γεγονός ότι η εν λόγω μετεγγραφική κίνηση του Α.Π.Ο.Ε.Λ. δεν προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους πλείστους ΑΠΟΕΛίστες, συμπεριλαμβανομένου και του υποφαινομένου.
Σε αυτό φυσικά συνηγόρησε και το γεγονός ότι οι τότε προπονητές του Α.Π.Ο.Ε.Λ., αρχίζοντας από τον Γιώργο Δώνη, εν συνεχεία, τον Γερμανό Τόρστεντ Φινκ μέχρι και τον Ντομίγκος Πασιένσια, δεν αξιολόγησαν σωστά ή, καλύτερα, υποτίμησαν την ποδοσφαιρική αξία του νεαρού Πιέρου.
Έτσι, λοιπόν, από τον Αύγουστο του 2013, όταν πρωτοήλθε στον Α.Π.Ο.Ε.Λ. και για δύο ποδοσφαιρικές σεζόν, βρισκόταν στην αφάνεια παίζοντας τον ρόλο του κομπάρσου. Μ' αυτά και αυτά φθάνουμε στον Σεπτέμβριο του 2015, όταν και ανέλαβε τις τύχες της τρισένδοξης ομάδας του Α.Π.Ο.Ε.Λ. ο Τιμούρ Κετσπάγια, όχι κάτω και από τις καλύτερες συνθήκες.
Ο Τιμούρ Κετσπάγια, επιβεβαιώνοντας τον απρόβλεπτο και παρορμητικό του χαρακτήρα, παίρνει το ρίσκο και αποφασίζει να δώσει αρκετά λεπτά συμμετοχής στον Πιέρο, με την προσδοκία ότι με αργά και σταθερά βήματα θα άρχιζε να ξεδιπλώνει το αστείρευτο ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Και δικαιώθηκε απόλυτα.
Πριν από ακριβώς ένα χρόνο, λοιπόν, ο συμπαθής Πιέρος χάρη στον φιλότιμο και αδαμάντινό του χαρακτήρα, όλο και ανέβαζε στροφές βελτιώνοντας την απόδοσή του, παράλληλα δε βελτίωσε τη φυσική του κατάσταση και ολοένα αποκτούσε περισσότερη αυτοπεποίθηση, αρχίζοντας έστω και αραιά να βλέπει δίκτυα. Πολύ δε περισσότερο μετά την αναγκαστική αποχώρηση από την ομάδα του Αργεντινού αρχισκόρερ Καβενάγκι, λόγω τραυματισμού, ανέλαβε να τον αντικαταστήσει στη νευραλγική αυτή θέση ο εν λόγω νεαρός.
Ο ίδιος άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά καθώς η βελτίωσή του ήταν θεαματική και έτσι τον βλέπουμε να καθιερώνεται στη βασική ενδεκάδα, μάλιστα δε ο Πιέρος με το πείσμα και τον τσαμπουκά που τον διακρίνει κατάφερε να πετύχει το πρώτο και καθοριστικότατο τέρμα στο ντέρμπι της χρονιάς με την Α.Ε.Κ. Λάρνακας, τον απελθόντα Μάιο, και ήταν τότε που, εντελώς τυχαία, είχαμε το ξέσπασμα του ίδιου του ποδοσφαιριστή (σκαρφαλώνοντας στα κιγκλιδώματα του Γ.Σ.Π.) εν μέσω φρενίτιδας πανηγυρισμών από τους απανταχού ΑΠΟΕΛίστες, που έτυχε να βρίσκονταν τον συγκεκριμένο εκείνο αγώνα στο γήπεδο.
Η πλήρης όμως καταξίωση, το απόγειο της δόξας αλλά και της περηφάνιας σφραγίστηκε, θα 'λεγε κανείς, μετά από εκείνη την γκολάρα που πέτυχε μέσα στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» εις βάρος του Ολυμπιακού Περαιώς, που έμελλε να ήταν και νικηφόρα, και τότε ο Πιέρος ενθουσιασμένος και χαρούμενος ξέσπασε μπρος στην κερκίδα των λιγοστών φίλων του Α.Π.Ο.Ε.Λ., που είχαν το προνόμιο, αν θέλετε, να βρίσκονταν στο συγκεκριμένο στάδιο πριν από πέντε περίπου μήνες και συγκεκριμένα στις 29/9/16.
Θα ήταν μέγιστη παράλειψη εκ μέρους του αρθρογράφου να μην ειπωθεί το γεγονός ότι σχεδόν άπαντες οι ποδοσφαιριστές που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τον πρωταθλητή Ελλάδος είχαν συγκλονιστική απόδοση, με πρώτο και καλύτερο έναν υψηλόσωμο λεβέντη, έναν αληθινό ηγέτη, που ακούει στο όνομα Πιέρος Σωτηρίου, που απολάμβανε τους καρπούς των κόπων μιας τριετίας, αμέσως μετά το πολυπόθητο σφύριγμα της λήξης του επικού εκείνου αγώνα.
Έτσι λοιπόν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ο Πιέρος Σωτηρίου έγινε το ίνδαλμα των πορτοκαλί ή καλύτερα ένα με τους πορτοκαλί. Και κάτι τελευταίο, την ώρα που σύρονταν αυτές οι γραμμές, εντελώς αυθόρμητα μού ήρθε στο μυαλό κάτι που ταιριάζει απόλυτα στον Πιέρο: «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο»!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΩΚΑ
