Και ευανάγνωστη ήτανε η είδηση, και ιδίως ευδιάκριτη! Βρισκόταν πρωτοσέλιδη στον κύριο τίτλο καθημερινής, φίλα σ’ αυτόν προσκείμενης, εφημερίδας, αναφερόταν δε σε απόφαση στη Βουλή περί ενωτικού δημοψηφίσματος, και πανευτυχής ανακοίνωνε «γράμμασιν ελληνικοίς» τα εξής περί αρχηγού τού Δημοκρατικού Συναγερμού: «Αποκήρυξε την Ένωση και τη διχοτόμηση ο Αβέρωφ Νεόφυτου»! Το θέμα ασφαλώς και είναι ενδιαφέρον (και βεβαίως ένδειαν φέρον) από την άποψη τόσο οντολογίας όσο και δεοντολογίας. Θα αναλύσουμε αμφότερες.

Από την άποψη της οντολογίας πρώτα: Εις ουδέν πρωτοτύπησε με την πράξη του αυτή, ο νυν αρχηγός τού ποτέ εθνοκεντρικού κόμματος, περί ής πανηγύρισε η εφημερίδα. Σηματοδότησε απλώς, επαναλαμβάνοντάς το, ό,τι κατά το σύνηθες ακμάζει στα έθνη, σε περιόδους έσχατης παρακμής. Και είναι γνωστό ότι, στην ιδιαιτέρως μακρά και ιδιαζόντως πολυσήμαντη ιστορία του, το ελληνικό γένος είχε γνωρίσει τέτοιες περιόδους εθνικής παρακμής. Εκείνο που ίσως είναι άγνωστο είναι ότι στην ελληνική μας ιστορία, αυτές ήσαν κυρίως δύο:

Εποχή πρώτη, εκπνέουσας τής τελευταίας προ Χριστού χιλιετίας, την ύστερη ελληνιστική: Εποχή τής χαμέρπειας, που ενσάρκωσε αργότερα και τον αντίστοιχο αποκρουστικό ανθρωπολογικό τύπο τού ασπόνδυλου «γραικύλου»! Γεγονός όμως που οδήγησε σταδιακά σε πλήρη υποταγή τής Ελλάδας στη δύναμη τής Ρώμης.

Εποχή δεύτερη, μιάμιση χιλιετία αργότερα, (το 1354, βασιλεία Ιωάννη Καντακουζηνού) όταν ενέσκηψε, στους λογίους μας κυρίως, ως επιδημία ο «Θωμισμός». Ο ανθρωπολογικός όμως τύπος που ενσάρκωσε, καθόλου δεν ήταν όπως εκείνο τού γραικύλου. Αντίθετα, οι τότε «γραικύλοι» αυτοπροσδιορίζονταν «εκσυγχρονιστές»!1* Εκσυγχρονισμός τους δε, (και τότε...) λεγόταν η απαξίωση αρχών τού ελληνικού τρόπου: Συγκεκριμένα τής ελληνότροπης (Αριστοτελικής δε) αρχής «προτεραιότητας τής εμπειρίας», για χάρη τής, εκ δυσμών εισαγόμενης, «ξένης» και ξηρής «νοησιαρχίας» (τού, ανελλήνιστου, ειρήσθω, Θωμά Ακινάτη)! Μεταπρατικός δηλ. (και τότε) «εκσυγχρονισμός»!

Που όμως αποξένωσε τους συνεκτικούς δεσμούς τής κοινωνίας, (της ζώσας ρωμανικής οικουμένης) και στέγνωνε αθόρυβα τους χυμούς τού «βυζαντινού» δέντρου σταδιακά, ώσπου, όταν ενέσκηψε η οσμανική λαίλαπα, 99 χρόνια αργότερα, αποξηραμένο πια δεν άντεξε, και σωριάστηκε μεν στο έδαφος εκείνο, υποδουλώθηκε δε ως γένος στον αγαρηνό...

Από άποψη δεοντολογίας τώρα, έχουμε στο θέμα δύο σκέλη:

Πρώτο είναι η αποκήρυξη τής Ένωσης: Πάλι ουδέν πρωτότυπο έπραξε μ’ αυτήν ο κ. Αβέρωφ. Προλαβαίνοντάς τον, πολύ μάλιστα πριν, την είχε πανηγυρικά αποκηρύξει το ΑΚΕΛ, επί ΕΟΚΑ! Συνεπώς, παρότι ταυτιζόμενος2* τώρα μ’ εκείνο, ουραγός παρέμεινε...

Το δεύτερο όμως σκέλος (αποκήρυξη τής «διχοτόμησης») είναι το μείζον: Καθώς το κόμμα του είναι που τώρα κυβερνά τον τόπο, το γεγονός καθεαυτό προαναγγέλλει ζοφερό εθνικό κίνδυνο. Και όχι τόσο διότι ο κ. Αβέρωφ αποκηρύττει τη διχοτόμηση. (Εκτός αν φαντάζεται πως ενδιαφέρεται η Τουρκία, για ό,τι εκείνος αποκηρύττει!) Ζοφερό είναι το εξής: Ποιος αλήθεια τον έπεισε, πως ό,τι η Τουρκία επιδιώκει στην πατρίδα μας, είναι, είτε τώρα, ή ήτανε ποτέ, η διχοτόμηση;

Και αν πράγματι πιστεύει, ως υπεκφυγή, αυτό το ανοητολόγημα, με ποιο σθένος τότε θεωρεί εαυτόν ικανό να κυβερνά τις τύχες τού τόπου; Καθώς ούτε καν το στοιχειώδες κατέχει: Ως υπεύθυνος ηγέτης δηλ., να γνωρίζει τι ο αντίπαλός του σχεδιάζει... Αντίθετα, αποδείχτηκε ανίκανος να κατανοήσει καν, ό,τι πλήθος, βιβλιοθήκες ολόκληρες, βιβλίων και έγραψαν, στα τελευταία 60 χρόνια, και ανέλυσαν!

Και αν όχι τίποτ’ άλλο, σίγουρα λέγω θα έχει ακούσει περί «Σχεδίου Νιχάτ-Ερίμ» ο κ. Αβέρωφ: Σ’ αυτό λοιπόν το τουρκικό Σχέδιο-Κοράνι, πουθενά σαν σκοπός δεν αναφέρεται, καμιά δε, διχοτόμηση. Ένας και μοναδικός, είναι η «ανάκτηση Κύπρου»! Καταγράφεται, μάλιστα, πως μετά και την (τρέχουσα...) δημογραφική αλλοίωσή της (προτελευταίο του στάδιο), και ως τελευταία φάση, με δημοψήφισμα δε στο σύνολο τού «νέου» λαού της, «ενσωμάτωση Κύπρου-Τουρκίας»! Χωρίς πολέμους, αίματα ή σκοτωμούς. Και ειρηνικά, και «νόμιμα»! Απολύτως «σύμφωνα», μάλιστα, και μ’ εκείνη την «αποκήρυξη διχοτόμησης», από τον νυν ηγέτη τού (νυν φευ) Δημοκρατικού Συναγερμού...

Προκύπτει ως ερώτημα τελικά τούτο: Καλά! Φαίνεται πια πως σ’ ολόκληρο Συναγερμό δεν βρίσκεται κανείς με «οστά στο σώμα του», καθώς λέει ο ποιητής! Όμως δεν βρίσκεται ούτε εκείνο το χαμίνι στο απέναντι πεζοδρόμιο, που βλέποντάς τον να (τους) το φωνάξει: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός»!

1*Αν ο αναγνώστης υποπτεύθηκε πως για τα σύγχρονα υπαινίσσεται μ’ αυτό ο γράφων, ειδοποιείται ότι καλώς υποπτεύθηκε.

2*Άλλωστε, και ιεροκρυφίως, ανέκαθεν ταυτιζότανε μαζί του, στο δόγμα βεβαίως τού «Ιστορικού Υλισμού»: Μαρξιστικός διεθνισμός το ΑΚΕΛ, οικονομικός διεθνισμός αυτός! Υλισμοί αμφότεροι...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Η εικονιζόμενη γελοιογραφία δημιουργήθηκε το 1821, αμέσως μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου στην Κωνσταντινούπολη, και ψέγει τη στάση τών φιλότουρκων Ευρωπαίων (Αγγλίας και Αυστρίας), που «θώπευαν» τα οπίσθια τού Σουλτάνου. (Κυκλοφόρησε στη Γερμανία, ανώνυμα φυσικά, και χωρίς υπογραφή).

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ