Η Κυβέρνηση και τα κόμματα που υποστηρίζουν την πολιτική της στο Κυπριακό ενοχλούνται, όταν τα κόμματα που διαφωνούν απαιτούν αλλαγή στρατηγικής. Προσωπικά θα έλεγα ότι αυτό που απαιτούν είναι αλλαγή τακτικής, αν θεωρήσουμε ότι η στρατηγική πρέπει να είναι η εξεύρεση διαρκούς, λειτουργικής και βιώσιμης λύσης, ανεξάρτητα από την ονοματολογία που θα την περιγράφει.

Σχεδόν όλα τα κόμματα που διαφωνούν με τη στρατηγική (τακτική) της Κυβέρνησης έχουν υποβάλει πολυσέλιδες προτάσεις για το περιεχόμενο της νέας στρατηγικής. Αλλά η Κυβέρνηση τις αγνοεί και επαναλαμβάνει, μετά από κάθε κριτική, το διαρκές ερώτημα «τι εισηγείστε;».

Στην ουσία, η στρατηγική (τακτική) της Κυβέρνησης και των κομμάτων που την υποστηρίζουν είναι η συνεχής διεξαγωγή συνομιλιών και η προσπάθεια διατήρησης καλού κλίματος με υποχωρήσεις και παραχωρήσεις και σταθερή αποφυγή κάθε ενέργειας, διαμαρτυρίας, καταγγελίας ή άλλης δράσης, που δεν θα αρέσει στην Τουρκία.

Από την άλλη, οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις των τελευταίων εννέα χρόνων χαρακτηρίζονται από δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι τα κοινά ανακοινωθέντα ή συμφωνίες που περιγράφουν τη βάση των συνομιλιών, κάθε φορά που θα αρχίσει νέος γύρος. Τα ανακοινωθέντα ή συμφωνίες αυτές χαρακτηρίζονται από δικές μας σοβαρές παραχωρήσεις που περιγράφουν απαράδεκτες παραχωρήσεις προς την τουρκική πλευρά. Θυμηθείτε το κοινόν ανακοινωθέν του Χριστόφια - Ταλάτ, που, όταν ο Χριστόφιας αντελήφθη το λάθος του, κατέβαλε χίλιες προσπάθειες να μην υιοθετηθεί το ανακοινωθέν από το Σ.Α.

Θυμηθείτε και τη συμφωνία Αναστασιάδη - Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου, όπου εκτός των άλλων, αναγνωρίστηκε ότι η κυριαρχία έχει δυο πηγές και η μία ιθαγένεια διαιρέθηκε σε εσωτερική για τις συνιστώσες πολιτείες και εξωτερική για την κεντρική Κυβέρνηση.

Θυμηθείτε τις υποχωρήσεις Χριστόφια, που έφτασε μέχρι την εκ περιτροπής προεδρία και άλλες παραχωρήσεις, που τις απεκάλεσε «δώρα προς τον Ταλάτ», για να τον ευκολύνει, αναμένοντας και ακόμα αναμένουμε «τα αντίδωρα». Και τι να πούμε για τις υποχωρήσεις του Αναστασιάδη, τόσο σε θέματα διακυβέρνησης, όσο και σε θέματα ιδιοκτησίας στο περιουσιακό, όταν οι σφετεριστές ονομάστηκαν χρήστες και η συζήτηση για το δικαίωμα ιδιοκτησίας γίνεται, για να αποκτήσουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα οι χρήστες. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις υποχωρήσεις, που συνεχίζονται ακατάσχετες.

Για μας τους απλούς πολίτες που αγωνιούμε, αλλαγή στρατηγικής σημαίνει να σταματήσουν οι παραχωρήσεις, να σταματήσουν οι συνεχείς υποχωρήσεις πέραν από τις κόκκινές μας γραμμές, να απορριφθούν σθεναρά οι απαράδεκτες απαιτήσεις της Τουρκίας, να σταματήσουν τα καλοπιάσματα του θηρίου, να αρχίσουμε να βλέπουμε και να καταγγέλλουμε τις παράνομες ενέργειες των Τούρκων και να εγκαταλείψουμε τις εποικοδομητικές ασάφειες, επειδή οι Τούρκοι δεν αποδέχονται τις σαφείς πρόνοιες για τη μετεξέλιξη της Κ.Δ.

Να δηλώσουμε ότι η επανένταξη των Τουρκοκυπρίων στην Κ.Δ. μπορεί να γίνει με τη μορφή συνιστώντος κρατιδίου σε ομοσπονδία, αλλά η συμφωνία να ορίζει σαφώς ότι αυτό θα γίνει με μετεξέλιξη της Κ.Δ., που θα διατηρήσει τη σημαία της, που θα είναι σύμβολο του ομοσπονδιακού κράτους και θα διατηρήσουμε τον τηλεφωνικό κωδικό 357 για όλη την Κύπρο. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο θα εφαρμόζεται αδιακρίτως και χωρίς παρεκκλίσεις σε όλη την επικράτεια.

Αυτή είναι η σωτήρια αλλαγή στρατηγικής. Οι λεπτομέρειες για το νέο σύνταγμα στις ενδοκυπριακές και η κατάργηση των εγγυήσεων και η αποχώρηση του κατοχικού στρατού και εποίκων στη διεθνή διάσκεψη.

Κάποιοι θα πουν ότι αυτά δεν τα αποδέχονται οι Τούρκοι και έτσι δεν θα υπάρχει λύση. Μα χωρίς αυτά δεν θα εξευρεθεί λύση, αλλά διάλυση της Κ.Δ. και τουρκοποίηση της Κύπρου.