Με μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά και προβληματισμό ταυτόχρονα, παρακολούθησα τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις αλλά και τις φοιτητικές εκλογές.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι, το 62,3% των νέων απαξιούν τους πολιτικούς και δεν θα πάνε να ψηφίσουν στις επερχόμενες εκλογές.

Κάτι ανάλογο συνέβη και κατά τις πρόσφατες φοιτητικές εκλογές, με το ίδιο περίπου ποσοστό αποχής. Αν πάμε πίσω μια περίπου δεκαετία, στο προαύλιο του Πανεπιστημίου γινόταν «σφαγή» για το ποια κομματική παράταξη θα πάρει τα μεγαλύτερα ποσοστά. Τώρα οι φοιτητές περνούν μπροστά από τις κάλπες και, πέραν του 60%, γυρίζουν την πλάτη.
Αν εμβαθύνουμε λίγο αυτά τα ποσοστά, τότε θα βγάλουμε κάποια άλλα δραματικά, αλλά πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Αν, με βάση τα πιο πάνω αποτελέσματα, το γενικό ποσοστό αποχής κυμαίνεται σήμερα γύρω στο 50%, είναι σίγουρο ότι μετά από άλλη μια δεκαετία, το γενικό ποσοστό αποχής θα ξεπεράσει το 60%. Πού βασίζω αυτή μου τη σκέψη; Σε μια δεκαετία, οι νέοι που σήμερα δηλώνουν με ποσοστό 62,3% ότι δεν θα ψηφίσουν, σε δέκα χρόνια θα έχουν ηλικία 28 μέχρι 45.

Στο ίδιο αυτό χρονικό διάστημα θα προστεθούν μερικές άλλες δεκάδες χιλιάδες νέοι, οι οποίοι θα βρίσκονται στην ηλικία των 18-28, με ταυτόχρονη «αποχώρηση» από τους εκλογικούς καταλόγους της δικής μου «αρτηριοσκληρωμένης» ηλικίας.

Αν και συχνά ακούω να μου λένε ότι είναι λάθος μου που εδώ και χρόνια αρνούμαι να ψηφίσω, συνεχίζω να πιστεύω ότι αυτό που κάνω είναι ένας τρόπος διαμαρτυρίας στη σαθρή και απαράδεχτη συμπεριφορά ΟΛΩΝ των πολιτικών του τόπου. Εξάλλου, όλοι αυτοί, σε στενή συνεργασία με τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, δεν μου έχουν αφήσει κανέναν άλλον τρόπο αντίδρασης.

Ενώ η πατρίδα μας βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο, για δέκα ακόμα μήνες θα βλέπουμε καθημερινά από τις τηλεοράσεις μας, τον κάθε Γιωργάκη να τσακώνεται με την κάθε Ελένη, τον Αβέρωφ να κατηγορεί εκτός των άλλων τον Ανδρέα, παράλληλα με τα κάθε λογής σκάνδαλα.

Όσο η νεολαία θα βλέπει και θα ακούει τα «πρωτοκλασάτα» στελέχη των κομμάτων να δηλώνουν μισθούς οδηγών που δεν υπάρχουν, να μετατρέπουν τα γραφεία των κομμάτων τους σε καφενέδες υπόσκαψης και συκοφάντησης πολιτών (ξέρω τι λέω), τόσο η απαξίωση θα μεγαλώνει και ευτυχώς αυτή θα μεγαλώνει και μεταξύ της δικής μου αρτηριοσκληρωμένης γενιάς.

Είδαμε τον Γιώργο Λιλλήκα να βιάζεται να δηλώσει πρώτος ενδιαφέρον για την Προεδρία (μήπως ήταν και κανένας άλλος ο λόγος που ίδρυσε κόμμα;), όμως δεν πρόλαβε να το χαρεί και ήρθε η Ελένη Θεοχάρους να του δώσει ένα γερό κτύπημα στο γόνατο (τα υπόλοιπα κτυπήματα έπονται).

Τελικά η Ελένη Θεοχάρους έτρεξε στον Νικόλα Παπαδόπουλο να ζητήσει βοήθεια για να πυρποληθεί. Μόνο που ακόμη δεν μας διευκρίνισε με τι προτιμά να το κάνει. Με βενζίνη, με πετρέλαιο ή με κυπριακό φυσικό αέριο, το οποίο, με τα μυαλά που κουβαλάμε, θα αγοράζουμε από την Τουρκία;

ΠΑΝΙΚΟΣ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ
Συγγραφέας-ερευνητής
E-mail: [email protected]