Στη Γαλλία, ενώ επίκεινται προεδρικές εκλογές, οι υποθέσεις διαφθοράς μεταξύ των πολιτικών πληθύνονται. Ο υποψήφιος της κεντροδεξιάς, πρώην πρωθυπουργός κ. Φρανσουά Φιγιόν, βρέθηκε ότι είχε εργοδοτήσει τη γυναίκα του Πηνελόπη για υποθέσεις του Κράτους. Το ζήτημα αυτό προκάλεσε αξιώσεις από διάφορους για να παραιτηθεί ο κ. Φιγιόν από υποψήφιος, πράγμα που δεν έκανε. Το ίδιο συνέβη και με την υποψήφια της άκρας-δεξιάς κ. Μαρίν Λε Πεν, η οποία είναι στο στόχαστρο άλλης υπόθεσης και πάλι αρνήθηκε να παραιτηθεί από υποψήφια.
Τώρα έχομε το «σκάνδαλο» με τον Υπουργό Εσωτερικών τού κ. Ολάντ, τον Σοσιαλιστή κ. Μπρουνό Λε Ρου, ο οποίος βρέθηκε ότι είχε εργοδοτήσει τις δύο ανήλικες θυγατέρες του ως κοινοβουλευτικές βοηθούς μεταξύ του 2009 και 2016, για συνολική δαπάνη περίπου €55.000. Ο κ. Λε Ρου αναγκάστηκε να παραιτηθεί, φαίνεται κατόπιν επιθυμίας του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού.
Αυτά τα γεγονότα βέβαια δεν είναι ευχάριστα και βεβαίως για τους φορολογούμενους πολίτες. Άλλωστε, όπως φαίνεται, τα τρία τέταρτα των Γάλλων θεωρούν ότι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι. (Βλ. «L’ accablante Litaniedes Affaires» («H αφόρητη λιτανεία των υποθέσεων»), Le Monde, 23 Μαρτίου, 2017, κύριο άρθρο, σελ. 28).
Δεν είναι βέβαια μόνο στη Γαλλία που συμβαίνει αυτό. Η διαφθορά υπάρχει σε όλα τα μέρη του κόσμου, περιλαμβανομένης και της χώρας μας και δεν περιορίζεται μόνο στους πολιτικούς.
Οι πολιτικοί, βέβαια, έχουν μεγαλύτερο καθήκον να είναι περισσότερο προσεκτικοί σχετικά με θέματα διαφθοράς. Το ζήτημα, όμως, είναι πώς αντιμετωπίζουμε τη διαφθορά. Εκείνο που συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου είναι να ψηφίζουμε νόμους και «παρανόμους», να διορίζουμε διάφορους λειτουργούς και «παραλειτουργούς», στους οποίους δίδουμε κάποτε υπέρογκες εξουσίες, για να «χτυπήσουμε» τη διαφθορά.
Το άλλο θέμα είναι αυτοί που θα αποκαλέσω «διαφθορολόγους». Είναι διάφοροι οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους «ταγμένους» να ασχολούνται με θέματα «διαφθοράς» και να κυνηγούν όλον τον κόσμο εκτός από τους εαυτούς τους. Οι άνθρωποι αυτοί καταντούν ενοχλητικοί και λαϊκιστές, και τις περισσότερες φορές, αντί να βοηθήσουν στην καταστολή της διαφθοράς, φθάνουν και στο σημείο αντί να βλέπουν οι τρίτοι το θέμα της διαφθοράς να κατακρίνουν τους λεγόμενους «διαφθορολόγους». Βεβαίως οι «διαφθορολόγοι» ή μερικοί απ’ αυτούς δεν είναι τόσο αφελείς. Με αυτή τους τη συμπεριφορά προσπαθούν οι ίδιοι να προωθήσουν τους εαυτούς τους και την καριέρα τους.
Επομένως, ποιο είναι το συμπέρασμα; Να μην καταπολεμούμε τη διαφθορά και να σιωπούμε; Ασφαλώς όχι. Η λύση για μένα είναι να γίνουμε περισσότερο ανθρώπινοι. Αυτή η λύση είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ όσο φαίνεται και χρειάζεται χρόνο και παράδοση για να φτάσουμε εκεί. Δεν είναι ούτε οι περισσότεροι νόμοι, ούτε οι κανονισμοί που θα λύσουν το θέμα.
Πρέπει να προσπαθήσουμε οι ίδιοι να καταλάβουμε ότι με τη διαφθορά δεν λύεται κανένα θέμα. Να προσπαθήσομε να έχουμε μια πιο δίκαιη κοινωνία, η εξουσία να είναι πιο ανθρώπινη και όχι αυταρχική, όσο το δυνατόν. Ίσως με αυτή τη «συνταγή» να μπορέσουμε να φθάσουμε σε κάποια μέση κατάσταση, η οποία θα είναι η προτιμότερη υπό τις περιστάσεις. Αντιλαμβανόμαστε ότι το θέμα είναι δύσκολο να επιλυθεί, αλλά πρέπει να αρχίσουμε με μια πιο ανθρώπινη κοινωνία, απ’ όλους τους εμπλεκομένους: κυβερνώντες και κυβερνώμενους.
ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
Δικηγόρος,
Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων
