Όλα προς χάριν της επανέναρξης των συνομιλιών. Όλα, θυσία στον βωμό της σύμπλευσης, υπακοής στις διαταγές-φιρμάνια των νεο-οθωμανών γειτόνων μας...

Από μικρό παιδί, θυμάμαι, 15-16 χρονών, από τα γυμνασιακά μου χρόνια, είχα την τάση να σκέφτομαι «σχηματικά». Θυμάμαι είχα λύσει ένα μαθηματικό πρόβλημα στη Β' Γυμνασίου, με έναν τρόπο παντελώς διαφορετικό από αυτόν που υπήρχε στην «κκεττάπα», ή από τον τρόπο με τον οποίο ελύθη από τους υπόλοιπους συμμαθητές μου. Αλλά, ο Μαθηματικός μας βρήκε τη λύση λογική και την αποδέχτηκε! Τι εννοώ; Θα εξηγήσω.

Για να εξηγήσω ή ερμηνεύσω ένα παράδοξο φαινόμενο, ή δυσνόητο, το ανήγαγα ή το προσάρμοζα σε ένα απλό γεγονός της πραγματικότητας.

Φανταστήκατε ποτέ, στην περίπτωση που δύο άτομα προτίθενται να προσέλθουν εις γάμου κοινωνίαν, να αρχίσουν, πριν από την προσέλευσή τους στην εκκλησία, να επεμβαίνουν με το έτσι θέλω, σε φυσικές συνήθειες ο ένας του άλλου; Παραδείγματος χάριν, να λέγει ο άνδρας στην κοπέλα: «Δεν θα αναφέρεσαι ή δεν θα τιμάς τη μνήμη του παππού ή της γιαγιάς σου!».

Ή να της απαγορεύει να μνημονεύει ή να ενθυμείται ένα συναισθηματικό γεγονός που, παλαιότερα, την σημάδεψε. Νομίζω περί αυτού πρόκειται και τώρα: Ικανοποίηση εξέφρασε ο Εγκάθετος της Άγκυρας, για τις ρυθμίσεις στην Επιτροπή Παιδείας της Βουλής, δηλαδή τη μεταφορά στον εκάστοτε Υπ. Παιδείας, των αποφάσεων για το τι θα διδάσκονται τα παιδιά μας από τώρα και στο εξής...

Αφαιρείται αυτή η αρμοδιότητα από το Νομοθετικό Σώμα και μεταβιβάζεται στο Εκτελεστικό.
Και τι αλλάζει; Γιατί αυτό ικανοποίησε τον κ. Ακιντζί; Δηλαδή, ο Υπουργός Παιδείας δεν είναι τόσον πατριώτης, όσο οι βουλευτές; Τι θα αλλάξει, που μετεφέρθη αυτή η ευθύνη στους ώμους του υπουργού; Δεν είναι Έλληνες ΚΑΙ οι δύο; Αμνήμονες θα είναι οι, της Παιδείας, υπουργοί, ενώ οι βουλευτές ήταν... επιρρεπείς σε εθνικιστικά, ιστορικά σύνδρομα, και ήσαν οι μόνοι που είχαν την τάση να τιμούν επετείους, όπως το δημοψήφισμα του 1950;

Η κ. Θεοχάρους μίλησε για ηθική-εθνική κατάρρευση, αν ενθυμούμαι ορθά τη δήλωσή της. Το ΑΚΕΛ και το κυβερνών κόμμα εξέφρασαν ικανοποίηση... Όλα προς χάριν της επανέναρξης των συνομιλιών. Όλα, θυσία στον βωμό της σύμπλευσης, υπακοής στις διαταγές-φιρμάνια των νεο-οθωμανών γειτόνων μας...

Αλλά, όλα και αν τα αγνοήσουμε, θεωρώντας τα ήσσονος σημασίας, το οδυνηρό στοιχείο που παραμένει μετά τον κουρνιαχτό αυτής της υπόθεσης, είναι ένα: Ήδη, αρχίσαμε να ενδίδουμε στις απαιτήσεις του Σουλτάνου. Ήδη άρχισε το σκύψιμο, η επίκυψη. Ναι, Πασά μου. Ό,τι πεις!.. Θέλεις να κάτσω να με... σφάξεις; Αμέσως! Στας διαταγάς σου, εφέντη, πολυχρονεμένε!..

Κατάντια. Εθνικός εξευτελισμός. Πισωγύρισμα μεγατόνων, στην εσωτερική μας εθνική συνείδηση και αξιοπρέπεια. Υποχώρηση. Πρόωρη ήττα. Ηττοπάθεια. Αυτομαστίγωμα και μάλιστα οικειοθελώς διαπραττόμενο.
Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτε άλλο. Εξάγετε εσείς τα συμπεράσματά σας...

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ