Η Κύπρος χωρίς ΓεΣΥ δεν δικαιούται να αποκαλείται ευρωπαϊκή χώρα

Η ιδέα για δημιουργία Εθνικού Συστήματος Υγείας στην Κύπρο ρίχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Λόγω της ταραχώδους πολιτικής κατάστασης εκείνης της περιόδου και της τουρκικής εισβολής του 1974, το θέμα μπήκε στο ψυγείο κι επανήλθε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η νομοθεσία που διέπει το Πλαίσιο για το Γενικό Σχέδιο Υγείας ψηφίσθηκε από τη Βουλή το 2001.

Στη δεκαετία που ακολούθησε, δυστυχώς, τα πράγματα παρέμειναν στάσιμα λόγω πολιτικής ατολμίας συνδυαζόμενης με τεράστια διαπλεκόμενα συμφέροντα, με αποτέλεσμα το υφιστάμενο αναχρονιστικό σύστημα να αγγίξει τα όρια της κατάρρευσης. Με την κορύφωση της οικονομικής κρίσης, τα εισοδήματα πολλών νοικοκυριών έχουν συρρικνωθεί σημαντικά, με αποτέλεσμα να σημειωθεί θεαματική στροφή των πολιτών στα δημόσια νοσηλευτήρια. Ήταν φυσικό επακόλουθο το αναχρονιστικό και σκουριασμένο σύστημα να μην αντέξει τη νέα τάξη πραγμάτων, φθάνοντας ένα βήμα προ της ολοκληρωτικής χρεοκοπίας. Υπό τη σκιά αυτών των αδυσώπητων πραγματικοτήτων η ΣΕΚ όρθωσε ανάστημα, θέτοντας ως κορωνίδα των προτεραιοτήτων της την τάχιστη προώθηση του ΓεΣΥ.

Ασκώντας την επιρροή της προς κάθε κατεύθυνση, κατόρθωσε να πείσει την κοινωνία των πολιτών για την αδήριτη αναγκαιότητα του ΓεΣΥ. Με πειστικά επιχειρήματα άσκησε τεράστια πίεση στην πολιτική εξουσία, πείθοντας πως η Κύπρος χωρίς ΓεΣΥ δεν μπορεί να αποκαλείται ευρωπαϊκή χώρα.

Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, πρωταγωνίστησε στη συγκρότηση Κοινωνικής Συμμαχίας με αποκλειστικό στόχο την υλοποίηση του ΓεΣΥ. Με συνεχή προσπάθεια, η ΣΕΚ -σε συνεργασία με το λοιπό συνδικαλιστικό κίνημα και την οργάνωση των Πασχόντων- κατάφερε να θέσει τα κόμματα προ των ευθυνών τους, καταλήγοντας στην ιστορική απόφαση του Προεδρικού του περασμένου Σεπτεμβρίου, ότι το ΓεΣΥ είναι μονόδρομος.

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σήμερα στην τελική ευθεία υλοποίησης του ΓεΣΥ. Αυτό που απομένει είναι η ψήφιση των δύο σχετικών νομοσχεδίων και η πιστή εφαρμογή των προνοιών τους. Δεν ζούμε με αυταπάτες ότι φθάσαμε στο τέρμα, καθώς τα συμφέροντα είναι πολλά και ο δρόμος σπαρμένος με παγίδες. Πιστεύουμε, ωστόσο, ότι η αταλάντευτη προσήλωση στον στόχο θα φέρει και τη θετική έκβαση της καταβαλλόμενης τιτάνειας προσπάθειας. Οι εργαζόμενοι και οι μη προνομιούχοι διαμηνύουν ότι δεν πρόκειται να αποδεχθούν οποιοδήποτε πισωγύρισμα, σ' ένα ζήτημα που αποτελεί τον πιο ζωτικό πυλώνα ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους.

ΞΕΝΗΣ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
Δημοσιογράφος