Το Κουρείον, το Άγαλμα του Σολωμού, το Κυτιοποιείον και η πόλη που αλλάζει…
Προσπαθώντας να παρκάρω το αυτοκίνητό μου τις προάλλες σ’ ένα στενό δρομάκι στη Λευκωσία κοντά στο Άγαλμα του Σολωμού (αχ, αγαπημένε μου ποιητή, πώς κατάφεραν και σε στρίμωξαν τόσο άτσαλα ανάμεσα σε δέκα ντουζίνες λεωφορεία...), το βλέμμα μου πέφτει πάνω σε ένα μικρό κατάστημα, σε ένα παλιό κουρείο... Με τα φώτα χαμηλωμένα, ίσα ίσα που μπορούσες να διακρίνεις. Στο βάθος, ένας ηλικιωμένος κύριος -ο κουρέας θα ήταν θαρρώ- διάβαζε την εφημερίδα του. Χωρίς ούτε έναν πελάτη. Ήταν αργά το απόγευμα. Η εξωτερική ταμπέλα, ξεθωριασμένη...
Καθαρά όμως και ευδιάκριτα φαινόταν η λέξη «Κουρείον»!... Κοντοστάθηκα για μερικά λεπτά και αναρωτήθηκα. Αλήθεια, πώς να επιβιώνει άραγε αυτός ο άνθρωπος! Πώς να βγάζει τα προς το ζην... Πόσοι άραγε πελάτες να επισκέπτονται αυτό το «Κουρείον» τη βδομάδα. Πέντε; Δέκα το πολύ; Να βγάζει εκατόν ευρώ τη βδομάδα, άμα χρεώνει δέκα ευρώ το κεφάλι;… Αν πληρώνει ενοίκιο, σίγουρα δεν θα περισσεύει ούτε σεντ για την επιβίωσή του…
Θυμάμαι μικρός περπατούσα σ' αυτή τη γειτονιά. Μια γωνιά της Λευκωσίας που έσφιζε από ζωή. Με τα μανάβικα, με τα παντοπωλεία, με τους κουλουράδες να περιφέρονται και να διαλαλούν την πραμάτεια τους. Μαχαλλεπί. Αϊράνι... Λίγο παραπέρα ήταν το περίφημο σουβλατζίδικο του Σούγλη. Το οποίο αργότερα έγινε MacDonalds. Kαι στη συνέχεια παραμένει ξενοίκιαστο... Ακόμα πιο κάτω βρισκόταν η λεγόμενη ΚΕΜ, η αφετηρία λεωφορείων για άλλες πόλεις, σ' ένα κτήριο το οποίο σήμερα, αναπαλαιωμένο, είναι πανέμορφο και στεγάζει τη Μουσική Ακαδημία ΑRΤΕ, τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Και φυσικά, στην ιστορική Πλατεία Σολωμού ήταν τα περίφημα λεωφορεία της εποχής με τις παράξενες μουτσούνες, τότε! Λεωφορεία που για κάποιον παράξενο λόγο, τότε, είχαν επιβάτες μόνο Κυπρίους... Αυθεντικούς Κυπρίους!.. Αφού πάρκαρα το αυτοκίνητό μου, λοιπόν, έριξα μια ματιά στον κόσμο που περίμενε στη στάση... Θα είδα μόνο δυο ή τρεις Κυπρίους, από τους διακόσιους που περίμεναν... Οι υπόλοιποι θα ήταν μετανάστες, που έφτασαν σε τούτο το νησί περιμένοντας να βρουν ένα καλύτερο αύριο...
Στην ίδια περιοχή παίρνεις το βλέμμα σου λίγο παραπέρα, όπου θες δε θες αντικρίζεις ένα άλλο θέαμα. Το θέαμα μιας υπό ανέγερσιν κατασκευής, η οποία σύμφωνα με τις προδιαγραφές κάποτε (ναι, κάποτε) θα είναι το πιο σημαντικό σημείο της Λευκωσίας! Η Πλατεία Ελευθερίας, η οποία, μέχρι να διαμορφωθεί σύμφωνα με τα σχέδια των ειδικών, για την ώρα βρίσκεται υπό ανέγερσιν εδώ και έτη πολλά...
Το κουρείον όμως με έκανε να θυμηθώ, να νοσταλγήσω. Και να επιστρέψουν οι παλιές εικόνες στο μυαλό. Πόσοι ράφτες άραγε να έχουν απομείνει; Πόσοι σκαρπάρηδες να έχουν απομείνει; Πόσοι ρολογάδες να υπάρχουν σήμερα στον τόπο μας; Πόσοι πελεκάνοι, πόσα μικρά και συμπαθητικά μπακάλικα να έχουν μείνει; Θυμάμαι τη μάνα μου που όργωνε τα δρομάκια στην Ονασαγόρου για να βρει υφάσματα σε καλές τιμές να ράψει φορέματα στις αδερφές μου. Κάποια υφασματοπωλεία υπάρχουν ακόμα εκεί!
Κυρίες και κύριοι, σπεύσετε να τα δείτε, πηγαίνετε να αγοράσετε ένα κομμάτι ύφασμα! Μιλήστε με τους ηλικιωμένους πια ιδιοκτήτες όσο είναι καιρός! Γιατί όπου να ΄ναι, στη θέση αυτών των ιστορικών μαγαζιών θα φυτρώσουν μεγαθήρια! Ίσως ένα καινούργιο Mall (έτσι το λένε αγγλιστί...). Ίσως ένα εντυπωσιακό καζίνο, από αυτά που ονειρεύεται η σύγχρονη κοινωνία μας!.. Ίσως ένα ακόμα κατάστημα στοιχημάτων ή ίσως ένα μπαρ...
Κι άμα περπατήσεις ακόμα πέντε λεπτά με τα πόδια, στην οδό Αχιλλέως, κάτω από το περίπτερο «ΟΧΙ», πάροδο Τρικούπη, θα βρεις το «Κυτιοποιείον Κοντόραχος»…
Λέτε να ανοίγει κάποιος κάθε πρωί την πόρτα του;..
Όμορφες στιγμές της Λευκωσίας, μνήμες κι απομεινάρια μοναδικά και αγαπημένα…
