Σε μια από τις βόλτες μου στο κέντρο της Λευκωσίας, διαπίστωσα πως το κρίσιμο θέμα των χρηστών εξαρτησιογόνων ουσιών δεν δημιουργεί την ίδια ασφυκτική δυσφορία του αθηναϊκού κέντρου και, πιο συγκεκριμένα, των «κακόφημων» περιοχών, όπως για παράδειγμα, στο Μοναστηράκι, στου Ψυρρή, ή και στις περιοχές γύρω από το Πεδίον του Άρεως. Βεβαίως, δεν μπορούν να συγκριθούν δύο ανόμοιες πληθυσμιακά πρωτεύουσες.

Λαμβάνοντας υπ' όψιν πως, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η διακίνηση ενός γραμμάριου κάνναβης στον τόπο μας απασχολούσε τα μέσα μαζικής επικοινωνίας σαν «πρώτη είδηση’», ενώ σήμερα το γεγονός αυτό έχασε τη δημοσιογραφική του αξία - πρέπει να εντοπιστούν κάποια κιλά, ώστε το εν λόγω ζήτημα να απασχολήσει την κοινή γνώμη - βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ερώτημα: με τους χρήστες της Κύπρου τι γίνεται; Πού προσπαθούν να εξιλεωθούν από το μεγάλο αμάρτημα;

Κατόπιν, λοιπόν, συνεννοήσεως με τη θεραπευτική κοινότητα απεξάρτησης ατόμων από εξαρτησιογόνες ουσίες, επισκέφθηκα την Αγία Σκέπη που βρίσκεται στο Πλατύ Αγλαντζιάς. Εκεί συνάντησα τον Κώστα, ο οποίος καθώς μου είπε, ξεκίνησε να κάνει «πειραματισμούς - χόρτο» στο τέλος του γυμνασίου, λόγω παρέας, αφού πίστευε πως θα γινόταν καλύτερα αποδεκτός στον περίγυρό του, θα ενίσχυε την εικόνα του, την αυτοπεποίθησή του, τη μαγκιά του.

Ακολούθως, μίλησα με τον Χρίστο, ο οποίος σημείωσε πως την ηρωίνη την προμηθευόταν από φίλους του στη Λεμεσό, αλλά δεν γνώριζε αυτοί από πού την προμηθεύονταν. «Εν θυμούμαι πόσα ακριβώς εδίουν για τη δόση μου, αλλά θυμούμαι πως ήταν κάμποσα λεφτά, τωρά μιλούμε πριν από είκοσι χρόνια περίπου». Αναφέρθηκε στο πρόγραμμα απεξάρτησης της Αγίας Σκέπης και δήλωσε χαρακτηριστικά πως: «το κλειστό πρόγραμμα διαρκεί 9 - 12 μήνες και ακολουθούν έξι μήνες επανένταξης και ένας χρόνος το follow up».

Όσον αφορά τα αποτελέσματα του προγράμματος, ο Χρίστος τόνισε αυτολεξεί: «την περίοδο της χρήσης ήμουν ένα χάλι μαύρο, δεν ήξερα πού παν τα τέσσερά μου, για ποιους λόγους έπινα, απλώς έκαμνα μιαν επανάσταση, έκαμνα χρήση συνέχεια και έκαμνα ό,τι εμπορούσα για να μην σκέφτομαι τίποτε. Εν με ενδιέφερε αν θα ζήσω, ή αν θα πεθάνω. Στο πρόγραμμα κατάλαβα πιο καλά ποιος είμαι, τι ήθελα να κάμω στη ζωή μου, ηύρα μιαν ταυτότητα».

Ο Κώστας, τέλος, τόνισε το γεγονός πως, «θα παρότρυνα κάποιον να ενταχθεί στο πρόγραμμα απεξάρτησης που προσφέρει η Αγία Σκέπη, γι’ αυτό αυτήν τη στιγμή εργάζομαι στην Αγία Σκέπη και το κάνω σαν μια μετάνοια, να το πω. Άλλαξα την αντίληψή μου, τη φιλοσοφία που είχα για τη χρήση, άλλαξα και θα ’θελα να στείλω ένα μήνυμα σε όλους, ή να προσεγγίσω άτομα για να κόψουν τις ουσίες, την εξάρτηση».

Ας μη ζούμε, λοιπόν, με αυταπάτες… Στη δική μας «μικρή» κοινωνία, υπάρχουν συνάνθρωποί μας, οι οποίοι υποφέρουν από τη μάστιγα των ναρκωτικών και δεν μπορεί κανείς εύκολα να τους δει με γυμνό μάτι. Άνθρωποι, οι οποίοι παλεύουν να εξέλθουν από έναν κυκεώνα, του οποίου η ονοματολογία ποικίλει: «δόση», «χασίσι», «ηρωίνη», «κοκαΐνη», εν πολλοίς, βασανιστική εξάρτηση. Αυτοί, οι οποίοι προσπαθούν να επανέλθουν, σ’ αυτόν τον «κόσμο τον μικρό, τον μέγα», όπως έγραψε και ο νομπελίστας, Οδυσσέας Ελύτης.

ΣΤΕΛΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ
Υποψήφια Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου