Στο παρόν άρθρο θα αναφερθώ στον άγνωστο για πολλούς «Παμπούλα» ο οποίος, ως άλλος «Μπαμπούλας», στοιχειώνει την καθημερινότητα των περιοίκων, ελλοχεύει κινδύνους και αποτελεί απειλή για τη σωματική και ψυχική τους υγεία. Αναφέρομαι στη βιομηχανική περιοχή, η οποία εδράζεται στην οδό Δήμητρας, κοντά στα γήπεδα του τένις και σε πάροδο της λεωφόρου Μακαρίου. Δημιουργήθηκε το 1958, στο τέλος της πόλης, μακριά από οικιστικές περιοχές και τελεί έκτοτε υπό τη διαχείριση του Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού. Στην εν λόγω, πλέον κεντρικότατη, περιοχή λειτουργούν ακόμα και σήμερα, με εκμίσθωση, βιομηχανικά εργαστήρια και μονάδες παροχής υπηρεσιών.

Το τοπίο της περιοχής Παμπούλα συνθέτουν παλιά κτήρια τα οποία καλύπτονται από αμίαντο, εργοστάσια τα οποία λειτουργούν άνευ αδείας, νεκροταφείο αυτοκινήτων και πεταμένα ντεπόζιτα πετρελαίου. Επικρατεί μια χαώδης κατάσταση, ως απόρροια της αδιαφορίας, της εγκατάλειψης και της έλλειψης συντήρησης. Οι εστίες μόλυνσης, η βρομιά και η ακαλαισθησία του περιβάλλοντος, αφενός, προκαλούν οχληρία στους κατοίκους της περιοχής, αφού διακυβεύεται η υγεία και η σωματική τους ακεραιότητα και, αφετέρου, αμαυρώνουν την εικόνα της πόλης μας.

Ενώ, λοιπόν, οι περισσότερες συμβάσεις εκμίσθωσης έχουν λήξει προ δεκαπενταετίας, με το πλάνο κατεδάφισης των υποστατικών της περιοχής και της ανέγερσης στον χώρο κυβερνητικών κτηρίων, το Υπουργείο Εμπορίου δεν έχει προχωρήσει στην υλοποίηση της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου (αρ.48.229. και ημερ. 7/10/1998). Το Υπουργείο, επίσης, από το 2005 καθυστερεί να εκπληρώσει τη δέσμευσή του, η οποία ήταν ότι: «με τη διαδικασία απαλλοτρίωσης των Συμβάσεων Μισθώσεως και ανάκτηση κατοχής των μισθίων από την Κυβέρνηση, θα τερματιστούν όλες οι βιομηχανικές δραστηριότητες στην περιοχή».

Η αργοπορία όμως στη διεκπεραίωση της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου οδηγεί στην αποθράσυνση των παρανομούντων, αφήνοντας τους πολίτες αβοήθητους μπροστά στην αυθαιρεσία των μισθωτών.

Οι περίοικοι έχουν εγκλωβιστεί από το 2002 σε μια ατέρμονη διαδικασία υποβολής επιστολών προς όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Ενημερώθηκαν το Υπουργείο Εμπορίου, η Επιτροπή Υγείας της Βουλής, ο Υπουργός Περιβάλλοντος και η Επίτροπος Διοικήσεως. Όλοι ανεξαιρέτως αναγνωρίζουν τη σοβαρότητα του προβλήματος.
Παρά τις αποφάσεις του Υπουργείου, το θέμα «Παμπούλας» έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες.

Παράλληλα, οι ήξεις αφήξεις στις απαντητικές επιστολές, η κατά καιρούς συγκεχυμένη πληροφόρηση και η επιδερμική αντιμετώπιση του θέματος, προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και εγείρουν ερωτηματικά. Η στάση του Υπουργείου, όμως, δεν συνάδει ούτε με τις πρόνοιες του Τοπικού Σχεδίου Λάρνακας. Αξιοσημείωτο είναι το ότι η περιοχή εμπίπτει εντός των δημοτικών ορίων Λάρνακας και η προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας αποτελεί αρμοδιότητα του Δήμου (πρόνοιες περί Δήμων Νόμου, Ν.111/85,του άρθρου 91).

Το 2002, θέση του Δήμου ήταν όπως η εν λόγω βιομηχανική περιοχή καταργηθεί χωρίς καθυστέρηση. Έκτοτε, οι δημοτικές Αρχές δεν έχουν προβεί σε οποιεσδήποτε δραστικές παρεμβάσεις, αφού η «καυτή πατάτα» περνάει από χέρι σε χέρι, ως απόρροια της τάσης να διαιωνίζονται σοβαρά προβλήματα και να παγιώνονται αυθαίρετες συμπεριφορές.

Ως μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου θεωρώ ότι, με αποφασιστικότητα και με σωστούς χειρισμούς, θα πρέπει να απαιτήσουμε την υλοποίηση των όσων με τον νόμο έχουν αποφασιστεί. Γιατί, δυστυχώς, ενώ με τα λόγια κτίζονται ανώγεια και κατώγεια, στην προκειμένη περίπτωση η πράξη προσκρούει σε ιδιοκτησιακά και άλλα συμφέροντα. Η συνεργασία του Δήμου Λάρνακας με το Υπουργείο, με γνώμονα μόνο το κοινό συμφέρον, είναι εκ των ων ουκ άνευ.

ΑΚΗΣ ΖΑΝΝΕΤΟΥ
Δημοτικός Σύμβουλος Λάρνακας