Πόσο πια να σε θυμάμαι! Χρόνια τώρα και ποιος ξέρει πόσο ακόμη θα ΄χω την εικόνα σου μπροστά μου. Είμαι τόσο συγχυσμένη όταν σε βλέπω μπροστά μου με τα τόσα σου καλά. Δεν είμαι σίγουρη αν σ’ αγαπώ, ή μήπως όχι; Όλα τα καλά σου ξέρω και θυμάμαι καθετί. Μα θυμάμαι όμως πιο πολύ απ' όλα τα παιδιά μου που κρατάς στην ξενιτειά.

Μέρα νύχτα σου μιλάω και ζητώ παρηγοριά. Στείλε μου πίσω τα παιδιά μου όσο πιο γρήγορα μπορείς. Στην ξενιτειά πάντοτε είναι ξένα τα παιδιά μας χωρίς αγάπη από δικούς τους ανθρώπους.
Πόσο τώρα να θυμάμαι, έχεις πλούτη και πλατείες, έχεις λόφους και ομορφιές, έχεις όμως τα παιδιά μου.

Μακρινή μου Πολιτεία,
Πόσο τώρα σ’ αγαπώ, μοιάζω να ΄μαι μεθυσμένη, κάποτε να σ’ αγαπώ, κάποτε ίσως όχι. Είμαι τώρα μεθυσμένη, όχι όμως από πλούτη, που ΄χεις τόσα εσύ εκεί, έχω λύπη στη ζωή μου, γιατί έχεις τα παιδιά μου, και έχω μείνει μοναχή.
Πάντοτε θα σε θυμάμαι, και δεν ξέρω τι να πω, σ’ αγαπώ, ή μήπως όχι;

Ζω εκεί πάντα τριγύρω, με τη σκέψη, την ψυχή, μες στους τόσους υπογείους, στις δικές σου τις πλατείες, τα μοντέλα που ζητάς, στα δρομάκια της εστίας, και τους λόφους γύρω εκεί.
Έχω τώρα πια μεθύσει, να θυμάμαι όλα αυτά, και δεν ξέρω τι να πω, σ' αγαπώ, ή ίσως όχι;

Το θέμα παιδιά είναι το πρώτο, το σπουδαιότερο, το κυριότερο στη ζωή. Τ’ άλλα έπονται με μεγάλη απόσταση, οι γονείς το ξέρουν καλά αυτό το θέμα!!! Τα παιδιά πάντοτε αγαπούν τη ζεστή γωνιά των γονιών - κάποτε όμως τα προβλήματα της ζωής τους απορροφούν δυστυχώς, όμως, τα χρόνια φεύγουν τόσο μα τόσο γρήγορα και τρέχουν σαν αστραπή. Εύχομαι τα καλύτερα για όλα τα παιδιά, όπου κι αν βρίσκονται.

ΝΙΚΗ ΚΟΝΟΜΗ ΦΩΚΑ
Χειρουργός Οδοντίατρος