Αυτή την περίοδο η Ελλάδα βιώνει μια κολασμένη περίοδο, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν καταλήξει πουθενά, λόγω μιας σειράς διαφωνιών που σχετίζονται με τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, τα πρωτογενή πλεονάσματα, τα μέτρα αναδιάρθρωσης, το αφορολόγητο και ασφαλιστικό, τις συντάξεις, τα εργασιακά, κ.ά. πολλά.

Αυτό το μεγάλο αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα και οι κραδασμοί που δέχονται όλοι οι τομείς και τάξεις σε οικονομία, κοινωνία, ανάπτυξη και άλλους τόσους, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει μια ενιαία εθνική γραμμή για λύση, ένας βαθιά αγωνιστικός και ριζοσπαστισμός και συνάμα πατριωτισμός, που να λύνει τον γόρδιο δεσμό και να μεταμορφώνει την πολιτική ζωή, δημόσιο, οικονομία και κοινωνία σε όραμα εξόδου και προόδου.

Όλοι στέκονται σε ένα λαϊκισμό που εστιάζεται σε εκλογές και σε οπαδούς που χειροκροτούν και που στέκονται στην αντιπαλότητα, στο παρελθόν και τις παλιές συνήθειες, στον σχιζοφρενή δυισμό, στην κατακερματισμένη κοινωνία σε διάφορες ομάδες με τις δικές της ιεραρχίες και δικές της πελατειακές σχέσεις, και χωρίς να μπορεί η χώρα να ξεφύγει από το παρελθόν και τις παλιές της συνήθειες, και ούτε να ξεφύγει από την υπερχρέωση, την οικονομική και εθνική υποβάθμιση και υποτέλεια.

Το λυπηρό είναι ότι όλοι είναι γνώστες αυτής της τραγωδίας, εξευτελισμού και των βαθιών αδυναμιών της οικονομίας, σύνθεσης του εργατικού δυναμικού, αποταμίευσης τραπεζιτικής κρίσης, ανάπτυξης, έλλειψης επενδύσεων, χαμηλής βιομηχανικής εξέλιξης, μειωμένης τεχνολογίας, δανεισμού, υπέρογκου χρέους, δημοσιονομικής πολιτικής, μειωμένων εισοδημάτων, κόκκινων δανείων, διαφθοράς, φοροδιαφυγής, σπατάλη δημόσιου χρήματος κλπ., από την Ακροδεξιά μέχρι την Ακροαριστερά.

Όλοι αυτοί, αντί να συνεργαστούν και να λύσουν ή να μετριάσουν όλες αυτές τις παθογένειες που σέρνει στη ράχη της η Ελλάδα για δεκάδες χρόνια, καταφεύγουν στην κάλπη ως σωτήρια λύση, αντί του ιστορικού χρέους που θα πρέπει να έχουν για αναζήτηση και διεξόδων λύσεων σ’ αυτή τη διαχρονική μιζέρια.

Για να πορευθεί η Ελλάδα σε ορθή πορεία ανάπτυξης, οικονομίας, κοινωνίας και σε παγκόσμιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, κοινωνικών αξιών και δημοσίων, θεσμών, βασικών διαρθρωτικών αλλαγών και άλλων πολιτικών απαιτούνται σκληρές και καθοριστικές αποφάσεις, για εκκαθάριση όλων των παρασίτων, αλλαγή νοοτροπιών, συμπεριφορών και πολιτικών τερτιπιών, που επέρχονται με την αλλαγής εξουσίας.

Ρεαλισμός, συνεργασία, ορθολογισμός, χαμηλός πήχης, ορθές εκτιμήσεις και κινήσεις, είναι ο επιβαλλόμενος στόχος για τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, και όχι η πολιτική ολιγωρία και το χάσιμο χρόνου, που οδηγούν στην καταστροφή και στα συσσωρευμένα σύννεφα της Ευρωζώνης, που υποχρεώνουν τη χώρα σε έξοδο, την εφαρμογή του Grexiti 4ου μνημονίου με αυστηρότερα μέτρα λιτότητας και περικοπών, με επιστέγασμα τον διχασμό.

Μπορεί η πόλωση να πουλάει μέχρις ενός βαθμού, αλλά εκείνο που μετρά είναι ότι χρειάζονται άμεσες πολιτικές λύσεις και πρωτοβουλίες για να επανέλθει η οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης, να σπάσει η ύφεση και αβεβαιότητα. Καθώς επίσης να κινηθούν όλοι οι τομείς που βρίσκονται σε απραξία, να επανέλθουν οι επενδύσεις και να μείνουν οι νέοι στη χώρα, και τέλος να λειτουργήσουν όλα θετικά προς την ορθή κατεύθυνση για μια νέα παραγωγική Ελλάδα, για να αντιμετωπίσει την υπερχρεοκοπία που έχει καταστεί βρόχος στα πνεμόνια του λαού και της χώρας.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ