Πολύ νωρίς άρχισε η προεκλογική μάχη ενόψει των Προεδρικών Εκλογών του Φεβρουαρίου του 2018. Άκουσα τον Πρόεδρο της Συμμαχίας Πολιτών Γιώργο Λιλλήκα να δηλώνει προς τους δημοσιογράφους που τον ανέμεναν έξω από τα γραφεία του ΔΗΚΟ: «Μα τόσο σημαντικό το θεωρείται;», εννοώντας τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλο.
Τη δεδομένη στιγμή, που έχουμε αυτή τη στασιμότητα στα του Κυπριακού, όλοι ασχολούνται, κακώς κατά τη γνώμη μου, με το ποιος είναι ο καταλληλότερος για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Προσωπικά, δεν θα προτιμούσα το άτομο που θα αναδειχθεί στο ανώτατο αξίωμα της χώρας, να προέρχεται από τους παραδοσιακούς πολιτικούς χώρους: Δεξιά-Αριστερά. Δοκιμάστηκαν όλοι την τελευταία 10ετία και απέτυχαν. Όχι μόνο στο εθνικό μας θέμα, αλλά και σε ζητήματα εσωτερικής διακυβέρνησης. Μόνο οι «βαμμένοι μπλε-κόκκινο» δεν το αναγνωρίζουν.
Αλλά, τι γίνεται με τον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο; Ποιοι είναι οι εκφραστές του, και τι περισσότερο μπορούν να προσφέρουν στον τόπο και ειδικότερα στην επίλυση του χρονίζοντος Κυπριακού; Νομίζω, τρεις είναι οι μνηστήρες στον χώρο αυτό: Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, η Ελένη Θεοχάρους και ο Γιώργος Λιλλήκας.

Αν το δούμε σε αριθμούς, νομίζω είναι εύκολο, αν ενωθούν αυτές οι δυνάμεις, στηρίζοντας έναν εξ αυτών, να νικήσουν τις ΑΚΕΛΟ-ΔΗΣΥκές υποψηφιότητες. Περίπου 35% διαθέτει ο ΔΗΣΥ, γύρω στο 28-30% το ΑΚΕΛ, ενώ αν συναθροίσουμε ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία, Οικολόγους και Αλληλεγγύη, μπορεί να βγαίνει ένα 40-45%, με πρόχειρους υπολογισμούς.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού δήλωσε προχθές ότι δεν θα στηρίξει Αναστασιάδη. Άρα θα έχουμε τρεις πόλους: ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ και το Κέντρο. Το ερώτημα είναι: Τι συζήτησε με τον κ. Παπαδόπουλο ο κ. Λιλλήκας, δεδομένου ότι ακούγεται πως θα ζητήσει στήριξη από ΑΚΕΛ; Αλλά ως πιθανή υποψήφιος, στηριζόμενη από το Κομμουνιστικό Κόμμα εμφανίζεται και η κ. Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή, η οποία με εκείνο το αμίμητο «ο Ακιντζί έχει 100% δίκιο που έφυγε από το τραπέζι», αρχίζει να γίνεται συμπαθής στους επιθυμούντες λύση Ομοσπονδίας. Γι’ αυτό το είπε, εξάλλου...
Αλλά, η συσπείρωση εκείνου του 76% του ΟΧΙ του 2004, μπορεί να ξανασυσταθεί;

Από όσους δεν συμφωνούν με λύση ΔΔΟ, ναι. Άρα, αν ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, συνολικά λαμβάνουν, ας πούμε, ένα 56-60% το πολύ, αφήνουν ένα 40-44% ελεύθερο να επιλέξει αυτόν που θα προταθεί από το Κέντρο. Που κακώς θεωρείται απορριπτικό ή εθνικιστικό. Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει σήμερα Ε/κύπριος, αληθινά πατριώτης, που να μην επιθυμεί μια δίκαιη επανένωση του νησιού.

Αλλά, δυστυχώς, με τις διαχρονικές υποχωρήσεις του ΔΗΣΑΚΕΛ, (δεν μου αρέσει αυτός ο όρος, διότι τιμώ τους αγώνες ΚΑΙ των δύο αυτών σχηματισμών), φτάσαμε σε σημείο μεγάλης αποθράσυνσης της τουρκικής πλευράς... Πίσω μας, αν υποχωρήσουμε κι άλλο, υπάρχει μόνο κρημνός...

Συνάγοντας: Ένας μη υποχωρητικός Ε/κ ηγέτης, προερχόμενος από τα κεντρώα κόμματα του Ενδιάμεσου, αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη, μονόδρομο για να σταθεί απέναντι στην τουρκική θρασύτητα-αδιαλλαξία που εξέθρεψαν οι Κυβερνήσεις των δέκα τελευταίων χρόνων.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ