Πατάς ένα κουμπί, όχι δεν βγαίνει η χοντρή του παιδικού τραγουδιού! Βγαίνουν τσάρκα τα σαΐνια στον τζίρο της πίτας, όχι της βασιλόπιτας που ακόμα κάποιοι κόβουν, όχι, της πίτας της διαφήμισης. Όλα τζάμπα, τρέξτε. Έχουμε μαντζούνια διά πάσαν νόσον και πάσαν μ…αν! Πιέστε αυτό, θα ξαναζήσετε χαρές εφηβικές.

Μ’ αυτό θα ξαναμονταριστούν οι σμπαραλιασμένες από την αρθρίτιδα κλειδώσεις. Με το άλλο, τρεις εβδομάδες και πάει περίπατο η κυτταρίτιδα (κατά πού δεν μας λένε!). Πάρτε κολάν που σμιλεύουν, μακραίνουν, λεπταίνουν το σώμα, παντόφλες που θεραπεύουν κάθε στραβό της κοψιάς σας, που κάνουν μασάζ, που στηρίζουν και προστατεύουν από στραβοπατήματα - έλα Παναγία μου!

Έχουμε κρέμες που αναπλάθουν το ξεχειλωμένο, αφυδατωμένο απ’ τα χρόνια δέρμα, που βουλώνουν τις ρυτίδες, που στουπώνουν τις ραγάδες. Θαύμα, θαύμα, τρία κιλά τα έλιωσε σε μια εβδομάδα το θαυματουργό υγρό. Δώδεκα πόντοι έφυγαν, να ’ναι καλά η διαστημική ζώνη. Όμορφες - η αλήθεια - παρουσιάστριες - που λέει ο λόγος - να ωρύονται «τρέξτε, τώρα είναι η ευκαιρία της ζωής σας, για το καλό το δικό σας» (λες και μας ξέρανε και χτες).

Όλα στην υπερβολή, «ρίξε διαφημιστή μου να τσεπώσω». Ε, ρε κατακαημένε Ερμή, που κορδωνόσουνα, θεός του εμπορίου, λέει, τρομάρα σου. Νταμπλάς θα σου ’ρχότανε μια στιγμή να έβλεπες τι γίνεται στο γυαλί. Να μου πεις χιλιάδες άνθρωποι κάθε λεπτό ζουν από αυτή τη βαβούρα, θέσεις εργασίας ανοίγονται. Σιγά τώρα που θα ψάχνουμε τι είναι το κάθε τι, πόσο συναντιόνται λόγια και υποσχέσεις, έργα και αποτελέσματα, για να μην ξεγελιέται ο κάθε αδαής και εύπιστος.

Ελεύθερη οικονομία έχουμε, ποιος να ελέγξει τον άλλο, που ο ένας κουκουλώνει όσα πρέπει, για να βγάλει το κατιτίς του. Ποντάρει ο καθένας στην ανάγκη, την αφέλεια, το μιμητισμό, τι θαρρείς πως είμαστε οι άνθρωποι, θεοί; Όποια ώρα πατήσεις το κουμπί, μέσα σε μια πρωτοφανέρωτη κρίση που άνθρωποι δεινοπαθούν, δώστου αστακοί, σολομοί, φάτε μάτια ψάρια και πάρτε μάτι από μακριά, ρούχα, παπούτσια, μπιζού, τσάντες, στο τηλέφωνο τρέξε τώρα να τσοντάρεις με το τηλεφώνημά σου στο θησαύρισμα της τηλεφωνικής εταιρείας.

Αμ τα άλλα; «Άντρα θέλετε; Θα τον φάτε εδώ ή να σας τυλίξουμε;» Προξενητές, εδώ ο γάμος ο καλός, αστρολόγοι, μια ημερομηνία γέννησης και ναι καλά θα πάει η επιχείρηση, όχι δεν θα ξανασμίξετε με τον σύζυγο, είναι άλλη γυναίκα στη μέση. Καλλονές που την είδαν επιστήμονες με κοινωνιολογική άποψη, αγόρια… Θου Κύριε φυλακήν, να το παίζουν παντογνώστες και να αποφαίνονται για σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, να έχουν άποψη για στυλ και ντιζάιν και για τις πομπές των σελέμπριτις και όχι μόνο.

Κυρία διαμαρτύρεται: «Η πεθερά μου δεν με αφήνει να συναντώ τον εραστή μου στο σπίτι, ο άντρας μου ναυτικός, καταλαβαίνετε». Κι εσύ που σε σφάζουν και σε πονούν τα σημάδια της έπαρσης, της ξιπασιάς, της κατάντιας, αναρωτιέσαι ποια θέση έχουν όλα αυτά κοντά στην ενημέρωση για τα τόσα θαυμαστά του κόσμου, την εκπληκτική πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Το διαβολάκι μέσα σου σε κεντρίζει: «Βρε, μπας και μπαγιάτεψες, μπας και σε ζορίζουν τα βαρίδια άλλων καιρών να καβαλήσεις το άρμα της "εξέλιξης". Λες;». Κι επειδή το γυαλί είναι άψυχο, ένας καθρέφτης, σκέφτεσαι πως γάντι πάει κι εδώ η φράση του ποιητή στο στόμα μιας πόρνης: «Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω». Και βουβαίνεσαι, ώσπου να ξαναπατήσεις το κουμπί.

ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ