Η αφορμή που αναζητούσαν οι Τούρκοι για τη διακοπή των συνομιλιών τούς δόθηκε με την απόφαση για το Ενωτικό Δημοψήφισμα. Η συμπεριφορά αυτή των Τούρκων είναι προάγγελος του τι θα συμβαίνει σε κάθε απόφαση που θα διαφωνούν σ’ ένα Διζωνικό, Δικοινοτικό κράτος, το οποίο θα διακρίνεται από πληθώρα δυσλειτουργικών προνοιών.
Όσο κι αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος αν ήταν άκαιρη η απόφαση της Βουλής, η ουσία παραμένει ότι οι Τούρκοι θέλουν να ελέγχουν τις αποφάσεις όχι μόνο της ομόσπονδης κυβέρνησης αλλά και των συνιστώντων κρατιδίων. Όπως έγινε γνωστό, μεταξύ των συμφωνηθέντων είναι ότι δεν θα επιτρέπεται η ένωση των συνιστώντων κρατιδίων με άλλη χώρα.
Επίσης, ο χειρισμός εκπαιδευτικών, θρησκευτικών, πολιτιστικών, εμπορικών θεμάτων κλπ θα αποτελεί αρμοδιότητα των δύο κρατιδίων. Επομένως, το ερώτημα που προκύπτει γιατί τόσος θόρυβος από τον Μουσταφά Ακιντζί; Η θέση που πρέπει να προβληθεί είναι το αβάσιμο των ισχυρισμών, ότι δήθεν οι συνομιλίες στοχεύουν στην ένωση, αν είναι δυνατό.
Η εξέλιξη αυτή θα πρέπει να δώσει το έναυσμα για αλλαγή στόχων και στρατηγικής, όσον αφορά τη λύση του Κυπριακού. Ενόσω, δυστυχώς, η τουρκοκυπριακή πλευρά είναι πλήρως εξαρτημένη από την Τουρκία, η οποία στόχο έχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον έλεγχο της Κύπρου, δεν φαίνεται να υπάρχει δυνατότητα συμβίωσης σ’ ένα λειτουργικό κράτος. Η Τουρκία δεν θέλει λύση στο Κυπριακό, αλλά ροκάνισμα του χρόνου.
Ματαιοπονούμε αν πιστεύουμε ότι η Τουρκία θα δεχθεί δίκαιη ή τουλάχιστον λειτουργική λύση στην Κύπρο. Πρέπει κάποιος να είναι πολύ αφελής ή με πολύ χαμηλό δείκτη νοημοσύνης για να μην κατανοεί τις προθέσεις των Τούρκων. Όσους κινδύνους κι αν συνεπάγεται η μη λύση του Κυπριακού τόσους άλλους και μεγαλύτερους κινδύνους εγκυμονεί μια μη λειτουργική λύση και με δικαιώματα βέτο σε όλους τους τομείς λειτουργίας του νέου κράτους.
Η απόφαση της Βουλής ήταν μία αφορμή, αλλά παρακάμπτεται η ουσία του προβλήματος η οποία δεν είναι άλλη από τις μαξιμαλιστικές θέσεις και απαράδεκτες αξιώσεις της τουρκικής πλευράς, που σκοπό έχουν τον πλήρη έλεγχο από πλευράς Τουρκίας του υπό διαμόρφωσιν νέου κράτους.
Αν δεν διακόπτονταν οι συνομιλίες λόγω αυτού του γεγονότος, θα οδηγούμασταν πολύ σύντομα σε νέα αδιέξοδα, λόγω της απαίτησης της τουρκικής πλευράς για τις τέσσερεις ελευθερίες σε Τούρκους πολίτες. Αν αποδεχόμασταν και αυτή την απαίτηση οι Τούρκοι θα επανέρχονταν με νέες απαιτήσεις στην επόμενη συνάντηση.
Θα πρέπει επιτέλους να γίνει από όλους κατανοητό, ότι για τους Τούρκους λύση είναι μόνο εκείνη που εξυπηρετεί πλήρως τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα.
Καταληκτικά, επιβεβαιώνεται ίσως η ρήση «ουδέν κακό αμιγές καλού» και ο νοών νοείτω.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, κατά την επιστροφή του στην Κύπρο το 1974, «πάρτε έδαφος πίσω», ό,τι κι αν σήμαινε αυτό. Μήπως εννοούσε με κάποια ανταλλάγματα και σε συνθήκες γειτονίας με τους Τουρκοκυπρίους;
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΤΡΩΝΔΑΣ
