Όταν κάποιοι μιλούν για μεταρρύθμιση στον τομέα της υγείας να μην νομίζουν ότι απευθύνονται σε μια ατέλειωτη αγέλη προβάτων, γιατί αυτός ο λαός μπορεί να δέχεται σιωπηρά πολλά χαστούκια, αλλά μέσα από αυτή τη σιωπή και την καταθλιπτική ηρεμία που επικρατεί, κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει η επόμενη μέρα.

Όταν κάποιοι μιλούν για αυτονόμηση των κρατικών νοσηλευτηρίων σαν πρώτο βήμα, θα πρέπει να ξέρουν ότι αυτός ο λαός μπορεί να περιέπεσε σε λήθαργο, αλλά κάποια στιγμή θα αφυπνιστεί και στο ξέσπασμα που θα ακολουθήσει κανείς δεν θα είναι εις θέση να προσδιορίσει την οργή ή αν θέλετε την έκταση που θα πάρει αυτό το ξέσπασμα.

Παρακολουθώ κι εγώ ο ίδιος σιωπηρά αλλά και με μεγάλη αγωνία αυτά που διαδραματίζονται στον χώρο της υγείας και μέσα από τον δικό μου λογισμό, προσπαθώ να δώσω μιαν απάντηση στον ίδιο μου τον εαυτό για το ποια είναι αυτή η μεταρρύθμιση που προωθείται στο υπέρτατο κοινωνικό αγαθό που λέγεται υγεία.

Αναμφίβολα θα διαλογιζόμουν καλύτερα και θα ήταν ευκολότερο για μένα να αποκρούσω κάποιες βασανιστικές σκέψεις στη διάρκεια αυτού του λογισμού προς αναζήτηση της αλήθειας, αν αυτοί που έταξαν ως στόχο ζωής τους να προωθήσουν αυτή τη μεταρρύθμιση έλεγαν στον κόσμο την αλήθεια και αν αποκάλυπταν σε όλο τους το μεγαλείο τα σατανικά τους σχέδια.
Όμως ποτέ δεν θα το κάνουν, γιατί ακριβώς αυτήν την αλήθεια πολεμούν. Και η πραγματική αλήθεια είναι ότι τα συμφέροντα που παίζονται στον χώρο της υγείας είναι τεράστια.

Και όταν παρελαύνουν καθημερινά στα κανάλια, για να ξεράσουν χολή και φαρμάκι εναντίον των γιατρών και των νοσηλευτών που εργάζονται στα κρατικά νοσηλευτήρια και πάλι δεν αποκαλύπτουν τον πραγματικό τους στόχο που δεν είναι κανείς άλλος παρά μόνο τα ίδια τα Κρατικά Νοσηλευτήρια.

Και αν ήταν πράγματι ειλικρινείς αυτοί που έλεγαν ότι κάποιοι γιατροί του Δημοσίου συμπεριφέρονται στους ασθενείς ωσάν να είναι κατώτερα όντα, θα ήταν προτιμότερο για αυτούς να ξεκινούσαν πρώτα από τα ιδιωτικά ιατρεία και τις κλινικές, για να μας πουν αν και εκεί οι γιατροί συμπεριφέρονται στους ασθενείς με τον ίδιο τρόπο.

Όμως γι' αυτούς ούτε μια λέξη. Εκεί όλα λειτουργούν άψογα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα εκεί ακριβώς βρίσκονται. Εκεί ρέει το χρήμα άφθονο αλλά μαζί με το αίμα του κοσμάκη.

Και εφόσον ποτέ δεν θα τολμήσουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους, θα τα πω εγώ ο ίδιος και τίποτα δεν μπορεί να με εμποδίσει να κάνω αυτό που η δική μου συνείδηση προστάζει: Αν στα κρατικά νοσηλευτήρια οι γιατροί συμπεριφέρονται στους ασθενείς ωσάν να είναι κατώτερα όντα, οι γιατροί του ιδιωτικού τομέα συμπεριφέρονται στους ασθενείς ωσάν να είναι κάποια εμπορευματοκιβώτια.

Εκεί βρίσκονται οι άνθρωποι του εύκολου κέρδους. Είναι οι άνθρωποι της βίζιτας και των συνταγών. Είναι οι άνθρωποι που έβαλαν σαν στόχο της ζωής τους να πλουτίσουν σε μια νύχτα.

Είναι εκείνοι που επάνω στο κρεβάτι του ασθενή δεν θα διστάσουν να του χρεώσουν και την τελευταία ανάσα του πόνου.
Είναι εκείνοι που σαν θελήσει κάποιος ασθενής να τους επισκεφθεί θα πρέπει πρώτα να βεβαιωθεί αν θα βρει την πόρτα της εξόδου μετά το πέρας της επίσκεψης.

Και σαν οι δουλειές τους πάνε θαυμάσια, τα μικρά ιατρεία μετατρέπονται σε κλινικές πλήρως εξοπλισμένες, για να τις βρουν έτοιμες τα παιδιά τους που και οι ίδιοι φρόντισαν να φτάσει εδώ η φήμη τους προτού φτάσουν τα ίδια.

Και αν ο Ιπποκράτης βρισκόταν στη σημερινή εποχή ανάμεσά τους θα τους έλεγε: «Φύγετε από μπροστά μου και μη διανοηθείτε πλέον ποτέ να επικαλεστείτε το όνομά μου. Το δικό μου όνομα το λερώσατε από καιρό, αφού προτού ορκιστείτε σε μένα, ορκιστήκατε στο χρήμα».

Και απευθυνόμενος στον αείμνηστο Κώστα Χατζηκακού, ο Ιπποκράτης θα έλεγε: «Σε συγχαίρω γιατί ήσουν ο μοναδικός που τήρησες τον όρκο που μου έδωσες και που παρέμεινες πιστός σε αυτόν μέχρι τέλους. Γι' αυτό το όνομα σου έλαμψε και θα λάμπει σαν ήλιος, για να φωτίζει όλους αυτούς τους τυφλούς που γέμισε ο τόπος και που η μικρή σου πατρίδα πια δεν τους χωράει».

Και τέλος ο Ιπποκράτης αν βρισκόταν ανάμεσα στον πονεμένο λαό θα έλεγε τα ακόλουθα: «Εσείς που τόσο πολύ ευεργετηθήκατε από τα κρατικά νοσηλευτήρια, γιατί δεν βρίσκεστε δίπλα από εκείνους που αργοπεθαίνουν στις λίστες αναμονής, οι οποίοι τόσο πολύ περιμένουν τη δική σας ευεργεσία και συμπαράσταση;».

«Μήπως λησμονήσατε τόσο εύκολα τις τραγικές εκείνες στιγμές που κάποια δικά σας πρόσωπα τα μάζευαν κομματάκια από την καμένη άσφαλτο και μέσα από τα συντρίμμια κάποιων τροχοφόρων, ενώ αργότερα κάποιοι γιατροί του Δημοσίου κατέθεταν ψυχή σε κάποιο παγωμένο χειρουργείο για να επαναφέρουν στη ζωή κάποιο δικό σας πρόσωπο;».

«Πού βρίσκονται οι ηγέτες σας και πού βρίσκεται το πρόσταγμά τους για παλλαϊκό συλλαλητήριο έξω από τα κρατικά νοσηλευτήρια τώρα που τα ίδια κινδυνεύουν να φύγουν από τα ίδιά σας τα χέρια;».

Αυτά, λοιπόν, θα έλεγε ο Ιπποκράτης αλλά και πολλά άλλα για το θλιβερό κατάντημα και την παρακμή, στην οποία έπεσε αυτός ο τόπος.

Όμως, τι έχουν να πουν όλοι αυτοί που με τόση μανία επιζητούν εργολαβικά να ξηλώσουν τον τομέα της υγείας και να τον παραδώσουν στα ιδιωτικά συμφέροντα;

Θα πρέπει, επιτέλους, να πουν ότι τα δημόσια νοσηλευτήρια προκαλούν ζάλη όχι μόνο σε αυτούς, αλλά και στα συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από αυτούς τους σχεδιασμούς.

Θα πρέπει, επίσης, να πουν ότι η αυτονόμηση δεν θα φέρει το μονοασφαλιστικό αλλά αναπόφευκτα η κατάληξη θα είναι το πολυασφαλιστικό και αμέσως μετά θα ακολουθήσει το ξεπούλημα.

Οφείλουν, επίσης, να κατονομάσουν τους κάθε λογής επενδυτές, τους χρηματολάτρες, τους χρηματοπαίκτες, καθώς και τις διάφορες μασέλες των ασφαλειών, που όλοι αυτοί καραδοκούν να καταβροχθίσουν το υπέρτατο κοινωνικό αγαθό που λέγεται υγεία.

Αν εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις αντιληφθούν έστω και την υστάτη ότι το πολύ ευαίσθητο θέμα της υγείας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την αμιγή διάνοια και μόνο και χωρίς αυτή να παρενοχλείται από ψυχρά συμφέροντα και σκοπιμότητες, τότε η απόφαση θα είναι μια και μοναδική: Η Υγεία στο κράτος και τώρα και για πάντα. Η Υγεία στον λαό για τον λαό.

ΑΡΙΣΤΟΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ