Το σχολείο, ως μεταλαμπαδευτής ιδεών, αξιών, φρονημάτων αλλά και γνώσεων καλείται να οδεύει ως προς αυτήν την αξίωση με αντικειμενικότητα, απαλλαγμένο από μεροληψίες ή προκαταλήψεις

Παρακολουθώντας τα τελευταία τεκταινόμενα που τρέχουν στην επικαιρότητα, διαφαίνεται ότι πρωταγωνιστικό ρόλο κατέληξε να λαμβάνει η τροπολογία του ΕΛΑΜ που άνοιξε, αδικαιολόγητα θα έλεγα, τους ασκούς του Αιόλου, αφού δημιούργησε μια θύελλα αντιδράσεων.

Υπό το φως της ψήφισης του νομοσχεδίου για τις παγκύπριες εξετάσεις και τους κανονισμούς λειτουργίας των σχολείων μέσης εκπαίδευσης, η Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψήφισε, μέσα στα άλλα, και την τροπολογία του ΕΛΑΜ, η οποία αναφερόταν σε συμπερίληψη της επετείου του Ενωτικού Δημοψηφίσματος με ανάγνωση φυλλαδίων και ολιγόλεπτη συζήτηση στο μάθημα.

Το θέμα πήρε διαστάσεις μεγατόνων, αφού φαίνεται να διογκώθηκε ή και να διαστρεβλώθηκε το περιεχόμενό του. Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν αυτό έγκειται στην αδυναμία πολλών να κατανοήσουν γραπτά κείμενα γραμμένα στην Ελληνική ή αν η διαστρέβλωση αυτή προάγει υπόκωφα άλλες αξιώσεις.

Ειρήσθω εν παρόδω, γεννάται και το ερώτημα αν τελικά ασχολήθηκε κανείς με αυτές τις μεταρρυθμίσεις που ψηφίστηκαν την Παρασκευή αναφορικά με τη Μέση Εκπαίδευση. Μεταρρυθμίσεις υψίστης σημασίας, προκύπτουσες κατόπιν μακροσκελών και πολύμηνων συζητήσεων που είχαν τόσο η Επιτροπή Παιδείας με τον Υπουργό, όσο και οι εμπλεκόμενοι φορείς που ανέλαβαν το έργο αυτό, με απώτερο σκοπό τον εκσυγχρονισμό της μέσης εκπαίδευσης και τη βελτίωση του μαθησιακού έργου.

Είναι εξόφθαλμο πως, αντ’ αυτού, η πλειοψηφία αναλώνεται στο να διυλίζει άσκοπα τον κώνωπα και να δημιουργεί θέματα άνευ ουσίας, ίσως με σκοπό την εξυπηρέτηση άλλων σκοπιμοτήτων. Τελικά υπάρχει κανείς που να νοιάστηκε για τις νέες μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν άρδην το εκπαιδευτικό σύστημα;

Χάριν της ιστορίας, όσον αφορά το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, γνωρίζουμε ότι ήταν στην ουσία μια συλλογή υπογραφών έξω από τις εκκλησίες, μέσα σε δύο Κυριακές, υπέρ ή κατά της επιθυμίας για Ένωση με την Ελλάδα. Υπέγραψαν 215.108 επί συνόλου 224.757 Κυπρίων, που είχαν δικαίωμα υπογραφής (95,7%). Πρόκειται για ένα αληθές ιστορικό γεγονός, που σκιαγραφεί την τότε επιθυμία της πλειοψηφίας των Κυπρίων που τελούσε υπό την κατοχή του αγγλικού ζυγού. Δέκα χρόνια αργότερα τα δεδομένα αλλάζουν.

Με το τέλος του απελευθερωτικού αγώνα επετεύχθη τελικά η ανεξαρτησία του νησιού με το όνομα Κυπριακή Δημοκρατία. Εξήντα επτά χρόνια μετά δεν αξιώνει κανείς την Ένωση με την Ελλάδα, ούτε προφανώς και θα έπρεπε. Αυτό που «αξιούμεν» πλέον είναι η υπεράσπιση της ύπαρξης του κράτους αυτού, την Κυπριακής Δημοκρατίας, που ένεκα της εισβολής συνεχίζει να είναι ημικατεχόμενη αντιμετωπίζοντας καθημερινές προκλήσεις ενάντια στην υπόστασή της.

Γίνεται πλέον μια προσπάθεια εξομάλυνσης των διαφορών και επίτευξης μιας λύσης υποτίθεται βιώσιμης και λειτουργικής, ασχέτως αν αυτή η προσπάθεια θεωρείται από πολλούς μονόπλευρη. Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό να παρερμηνεύεται η υπερψήφιση στη Βουλή μιας απλής αναφοράς σε ένα ιστορικό γεγονός από τους ξένους και δη από τους ίδιους τους συμπολίτες μας εντός και εκτός Κοινοβουλίου. Είναι, επίσης, επιεικώς απαράδεχτο να επιτρέπουμε στους κατοχικούς ηγέτες να εκφράζουν με στόμφο και εμπάθεια θέσεις γιατί δεν πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία. Και δεν έχουμε ακόμα καταλήξει σε λύση!

Ας μην καταντήσουμε να απεμπολήσουμε ή έστω να «ψαλιδίσουμε» την ιστορία μας, ας μην τη ρίξουμε στης λήθης το ποτάμι για να καλοπιάσουμε τον κατακτητή να δεχτεί να συνθηκολογήσει μαζί μας. Σίγουρα, δεν νοείται να στοχεύεται η έξαψη μισαλλόδοξου και εθνικιστικού φρονήματος μέσα από την Παιδεία, αλλά σίγουρα όχι και η ιστορική λήθη ή η ιστορική αναλγησία. Σ’ αυτό ακριβώς το κομβικό σημείο καλείται η Παιδεία να διαδραματίσει τον δικό της ρόλο, ρόλο ζωτικής σημασίας.

Το σχολείο, ως μεταλαμπαδευτής ιδεών, αξιών, φρονημάτων αλλά και γνώσεων καλείται να οδεύει ως προς αυτήν την αξίωση με αντικειμενικότητα, απαλλαγμένο από μεροληψίες ή προκαταλήψεις, που δεν δίνει στον μαθητή μασημένη τροφή, αλλά το έναυσμα για να μπορεί να είναι σκεπτόμενος πολίτης, πολίτης με κριτική σκέψη και με προβληματισμό, πολίτης που δεν είναι φερέφωνο των κομμάτων και των πολιτικών παρατάξεων.

Ένας τέτοιος πολίτης δεν θα κινδυνεύσει να πέσει θύμα προπαγάνδας, ούτε να παρασυρθεί από υποκειμενικές ή παραπλανητικές αξιώσεις. Αυτό είναι Παιδεία. Κριτική σκέψη, ελεύθερο πνεύμα απαλλαγμένο από πολιτικο-κομματικές αγκυλώσεις. Πάνω σε αυτό έπρεπε να στοχεύουν πρώτα οι μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, πριν στοχεύσουν στη γνωστική πτυχή της εκπαίδευσης. Διότι κινδυνεύουμε να γίνουμε επιστήμονες με κενά μυαλά.

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
Κοινοβουλευτική Συνεργάτις Κ.Σ. ΕΔΕΚ