Σε ομότιτλο σημείωμα που προηγήθηκε, αναφερόμενοι στα πρακτικά τής καταλυτικής σύσκεψης ηγεσιών Ελλάδας-Κύπρου, τελευτώντος του 1974 στην Αθήνα, είχαμε επισημάνει το ανατρεπτικό αφενός των όσων τότε λέχθηκαν, αλλά και αφετέρου ότι δυο προτάσεις που ακούστηκαν εκεί, (Μπίτσιου, Κρανιδιώτη) και παρότι καταδικάστηκαν στον «διά συνωμοσίας τής σιωπής θάνατο», σηματοδοτούν αμφότερες τρόπο λύσης του σημερινού αδιεξόδου, που όσο εκκρεμεί είναι απειλή για τον τόπο. Προσθέσαμε δε ότι «περί τούτου θα ασχοληθεί δεύτερο μέρος της επιφυλλίδας». Τούτο, λοιπόν, γίνεται σήμερα.

Πρώτα να υπενθυμίσω την «αφοπλιστική» θέση Μπίτσιου, στο περί διζωνικής ομοσπονδίας «δίλημμα», όταν διερωτήθηκε, ποιο αλήθεια πρόβλημα θα υπάρξει, εφόσον «η έκταση των δύο ζωνών είναι αντίστοιχη της πληθυσμιακής αναλογίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων»! Όπως επίσης και την αφοπλιστικότερη «κραυγή» Κρανιδιώτη, ότι ενόψει της προβλεπόμενης εμμονής της Τουρκίας σε άνομες επιδιώξεις, «μόνον διά της ενώσεως τού Νοτίου τμήματος με την Ελλάδα θα μπορέσει να επιβιώσει ο Ελληνισμός της Κύπρου»!

Ομολογία εκπληκτική εντούτοις, για την ενδημούσα νόσο των διακοινοτικών συνομιλιών, εκείνη του Μακαρίου ότι, (και πριν από το ’74 φυσικά) «επί εξ περίπου χρόνια εσυζητούσαμεν το σχέδιον τής Τουρκικής Ομοσπονδίας»1* Γεγονός που σηματοδοτεί πως είτε πλανάται, είτε παραπλανά, η πολιτική μας διανόηση, διακηρύσσοντας ότι είναι η εισβολή που οδήγησε στις «ενδοκυπριακές» συνομιλίες! Διότι με την ομολογία εκείνη καταδεικνύεται πως, στην ουσία, είναι η όντως «νόσος» των περιπόθητων μακρών ενδοκυπριακών συνομιλιών ΄67-΄74, που παραπλανώντας διευκόλυνε και την ετοιμασία της, ώστε να είναι αποτελεσματική η εισβολή... Συνακόλουθο τούτου είναι ότι το μέγα σφάλμα της πολιτικής ηγεσίας δεν είναι πως αποδέχτηκε (με πίεση ή εξαπάτηση του Κλίφορντ, αδιάφορο) το 1977 τη Διζωνική Ομοσπονδία, αλλά ότι θεώρησε τότε πως υπάρχουν δυο πτυχές τού Κυπριακού: Εσωτερική και... διεθνής!2*

Τέλος, συμπέρασμα τού συμπεράσματος είναι, σύμφωνα με την τετράγωνη λογική Μπίτσιου, πως αποτελεί ύψιστο παραλογισμό της πολιτικής ηγεσίας να συζητεί καν, όχι τη δικοινοτική, έστω, ομοσπονδία, αλλά έκταση τού τουρκικού τμήματός της, μεγαλύτερη από την πληθυσμιακή αναλογία των Τούρκων κατοίκων της Κύπρου. Το θεώρημα ότι ο ηττημένος υποχρεούται, λόγω της ήττας του, να καταβάλει κόστος, έχει απάντηση, που είναι η εξής: Ήδη αποδοχή εκ μέρους των Ελλήνων της τουρκικής τελεσιγραφικής απαίτησης για μετακίνηση πληθυσμών, πράγμα που ρητώς απαγορεύει, ως έγκλημα, το διεθνές δίκαιο, είναι μέγιστη, και βεβαίως υπερεπαρκής τιμωρία τους! Μετακίνηση (δηλ. ανταλλαγή) πληθυσμών, συνοδεύεται όμως και με ανταλλαγή περιουσιών. Δεδομένου, βεβαίως, ότι καμία αρχή δικαίου δεν υπάρχει διεθνώς που να μπορεί να δικαιολογήσει, να ανεχθεί καν, τη στέρηση περιουσίας ουδενός! Ειδικά στον χρησιμοθηρικό νεωτερικό πολιτισμό μας...

Του πιο πάνω δε συμπέρασμα είναι πως δεν υπάρχει επίσης πρόβλημα, αν αυτού και μόνο του (τουρκοκυπριακού) εδαφικού ποσοστού υπάρχει και στρατιωτική ακόμα εγγύηση της Τουρκίας! Δεδομένου πως ασφαλιστική τότε δικλίδα για τους Έλληνες, είναι ό,τι ακολούθως εισηγήθηκε ο (Κερυνειώτης ειρήσθω) Νίκος Κρανιδιώτης: Σύνδεσης δηλ. του εναπομένοντος (82% εννοείται) ελληνικού τμήματος τής Κύπρου με την Ελλάδα! Διευκρινίζει δε ο γράφων, πως τέτοια σύνδεση, ανεξάρτητου κράτους πια, (επανάληψη, ανεξάρτητου κράτους και όχι εδάφους!) είχε εισηγηθεί ήδη το 1964 και ο Αμερικανός πρέσβης στη Λευκωσία Τέυλορ Μπέλτσερ,3* αν βέβαια το γεγονός σηματοδοτεί οτιδήποτε στις πολιτικές σκιές που έκτοτε κυβερνούν...

Είναι λοιπόν πεποίθηση σθεναρή του γράφοντος, πως οι θέσεις Μπίτσιου και Κρανιδιώτη (εκείνες που τότε καταδικάστηκαν σε θάνατο...) τιθέμενες στην τράπεζα των συνομιλιών (ειδικά όταν η Τουρκία, για επάνοδό της στις συνομιλίες, εκβιάζει κιόλας με τις διαβόητες «τέσσερεις ελευθερίες»), όχι μόνο θα θέσουν εκποδών τον εκβιασμό, αλλά και θα βραχυκυκλώσουν (ως ατελέσφορους) τους απώτερους στόχους της. Οπότε ας αφεθεί εκείνη πια να επιζητεί επάνοδο σε νέες συνομιλίες. Τώρα όμως! Όσο δηλ. υπάρχομε ως Κυπριακή Δημοκρατία. Προτού η αδεξιότητα τών, που κυβερνούν, μετριοτήτων τη μετατρέψουν όντως σε «εκλιπούσα». Οπότε θα έχει διά παντός εκλείψει και κάθε δυνατότητα αναστροφής τού ήδη τουρκικού καλπασμού «ανάκτησης Κύπρου»...4*

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ του ΕΜΠ

1*Εκπληκτικότερη δε η συνέχεια, ότι σ’ εκείνες τις μακρές συνομιλίες «...πολλές φορές είχαν πλησιάσει πολύ οι απόψεις μας. Αλλά πώς μπορούσαμε να υπογράψομε όταν η Χούντα με υπονόμευε; Εάν υπέγραφα θα έκαμναν ενωρίτερον το πραξικόπημα»!

2*Ενώ βεβαίως το Κυπριακό ως πρόβλημα μόνο μια πτυχή έχει: Ότι μια ξένη (και εγγυήτρια...) δύναμη κατακρατεί (για λογαριασμό τού 18% τού πληθυσμού) το 37% τού κυπριακού εδάφους.

3*Ομοσπονδιακή ένωση Κύπρου Ελλάδας είχε παλαιότερα εισηγηθεί και ο Καθηγητής Παναγιώτης Ήφαιστος. (Βλ. πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου «Κυπριακός Ελληνισμός» 1994).

4*Αιτιολόγηση της πρότασης, δεν επιτρέπει ο χώρος της επιφυλλίδας να γίνει. Άλλωστε, έχει πλήρως αναλυθεί σε δυο προηγηθέντα βιβλία τού γράφοντος. (Επίσης καταδικασθέντα στον διά συνωμοσίας τής σιωπής, βεβαίως, θάνατο...).