Αυτούς τους μήνες, το Αιγαίο ζει ορισμένα γεγονότα, τα οποία αναπόφευκτα θα επηρεάσουν τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας και Κύπρου-Τουρκίας. Γιατί η Τουρκία, μέσα από λοξοδρομήσεις και παλινδρομήσεις, άρχισε μια ξέφρενη κούρσα απροσδόκητη και απροσδιόριστη: Επιδίδεται σε παραβιάσεις και παραβάσεις του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, ενώ απειλεί ή προαγγέλλει επιδρομές ή κάποια ανεπιθύμητα ή θερμά επεισόδια.

Η ιδέα της «διάλυσης» Διεθνών Συμφωνιών, η εκδίκηση για τη μη έκδοση των οκτώ Τούρκων αξιωματικών -σύμφωνα με απόφαση του Αρείου Πάγου- που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, και η απάντηση για κατάληψη του Αιγαίου και όλων των νησίδων ή βραχονησίδων γιατί δεν ανήκουν στην Ελλάδα, προϊδεάζει για ένα φαινόμενο μιας ψυχοπαθολογικής ενέργειας.

Η ελάχιστη διαφάνεια και η ύψιστη ενίσχυση της δικτατορίας με φυλάκισεις ή απολύσεις υπηκόων, είναι αρκετά για να φανεί η πραγματική εικόνα της διακυβέρνησης Ερντογάν. Έστησε μια μηχανή, που ό,τι γίνεται, σχεδιάζεται και αποφασίζεται στα ψηλά δώματα, χωρίς ο λαός να έχει λόγο. Τόση η εθελοτύφλωση.

Είναι καιρός να απελευθερωθούν κάποιοι από τις ψευδαισθήσεις που είχαν ή έχουν για τον «διαλλακτικόν» Ερντογάν. Μήπως θέλουν να παραδοθούμε ή να υπογράψουμε μια λύση, με την οποία στην πατρίδα μας θα κυριαρχήσει ο Παντουρκισμός?
Ο Ερντογάν είναι απρόβλεπτος, κακά και κατακτητικά τα προσχέδιά του, γι’ αυτό και πρέπει να περιοριστεί από τους Νόμους. Έτσι θα υποχρεωθεί σε αλλαγές νοοτροπίας. Μέσα από ένα καθεστώς αυταρχικό, έχει πυροδοτήσει μια διαδικασία που επιταχύνει την αυθαιρεσία και την πολεμική υστερία.

Θέλει να συντρίψει, να κυριαρχήσει στο κράτος μας, να το κατατεμαχίσει, να διαιρέσει την ελευθερία, να διαλύσει τους δεσμούς, να καθιερώσει τον διαχωρισμό των ανθρώπων. Αμφισβητεί το κράτος μας, θέλει να το αιχμαλωτίσει, να σκοτώσει το πνεύμα του, να ξεχάσει τους Νόμους της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης, να μπερδέψει αυτό που είναι με αυτό που θέλει να γίνει.

Οι αρχές μας και η πίστη μας προς την υψηλότερη αρχή της ελευθερίας, υποβιβάζουν τον πολιτισμό της Τουρκίας, που είναι ακόμη μπλεγμένη σε βαρβαρότητες. Η απαρίθμηση των εγκλημάτων της, η καταμέτρηση των θυμάτων της, μας προκαλούν ίλιγγο. Το κόστος των τερατουργημάτων της είναι τεράστιο, με το εμετικό παρελθόν της να κολλάει στη μνήμη μας. Είναι δική μας υποχρέωση να κόψουμε τις αλυσίδες που προορίζονται ή προετοιμάζονται «για μας», χωρίς εμάς!

ΛΟΪΖΟΣ ΠΙΠΗΣ