Οι άνθρωποι πίσω απ’ τις βιτρίνες είναι τόσο όμορφοι! Κι ας μην πολυφαίνονται. Κι ας μη θορυβούν. Κι ας μην αναζητούν την προσοχή κανενός. Περνούν ήσυχα και σιωπηλά, φτιάχνουν ό,τι έχουν να φτιάξουν, ετοιμάζουν ό,τι έχουν να ετοιμάσουν και προχωρούν. Πίσω δεν κοιτάζουν… Είναι τόσο αφοσιωμένοι στα δικά τους, είναι τόσο δρομολογημένοι στα όσα δύσκολα επιτελούν μέρα νύχτα, που πίσω δεν κοιτάζουν… Είναι όμως πανέμορφοι! Μέσα έξω…

Ποιοι είναι αυτοί οι όμορφοι άνθρωποι λοιπόν; Είναι οι συνάνθρωποί μας που κουβαλούν μια τεράστια ευθύνη. Είναι όλοι αυτοί που κληρονόμησαν μια υποχρέωση: Να φροντίζουν τους ευπαθείς δικούς τους ανθρώπους. Ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Έναν σύζυγο ή μια σύζυγο που πάσχει από μια ανίατη ασθένεια. Έναν γιο ή μια κόρη που έχει εξάρτηση από τα ναρκωτικά ή από το αλκοόλ. Έναν άνθρωπο ίσως που πάσχει από άνοια ή από κάποια ιδιαίτερη ασθένεια και χρειάζεται καθημερινή φροντίδα.

Άμα κοιτάξουμε γύρω μας, σίγουρα θα αντικρύσουμε έναν τέτοιον άνθρωπο. Θα τον αναγνωρίσουμε αμέσως για την ηρεμία του, την αποφασιστικότητά του, την πραότητα που κουβαλά. Θαρρώ ότι αυτούς τους ανθρώπους θα πρέπει να τους ονομάζουμε Αγίους. Διότι είναι μεγάλη αγιοσύνη να στερείται κάποιος τη δική του ευημερία, για να προσφέρει τον πολύτιμό του χρόνο για να εξυπηρετήσει κάποιον που χρήζει άμεσης ανάγκης.

Πέρυσι γνώρισα στην Αμερική μια οικογένεια Ελλήνων που υιοθέτησε ένα βρέφος με ειδικές ανάγκες, το οποίο μόλις γεννήθηκε, μόλις οι γονείς του ενημερώθηκαν για την κατάσταση της υγείας του, το εγκατέλειψαν. Βρέθηκε, λοιπόν, μια οικογένεια η οποία το παρέλαβε, το φρόντισε και το αγάπησε εδώ και είκοσι δύο χρόνια. Αυτό το κορίτσι είναι σήμερα είκοσι δύο ετών, ζει μόνιμα σε αναπηρικό καροτσάκι, αλλά κυρίως έχει μια ανθρώπινη αγκαλιά και άπειρη αγάπη από την οικογένεια που δέχτηκε να το φροντίσει.

Πίσω απ’ τις βιτρίνες υπάρχει ένας ατέλειωτος στρατός ανθρώπων που ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει στέρηση, συμπόνια, αλληλεγγύη. Αν τύχει να βρείτε στον δρόμο σας τέτοιους ανθρώπους μη χάσετε την ευκαιρία να τους πείτε ένα τεράστιο «ευχαριστώ». Διότι αυτές οι πράξεις θα έπρεπε να είχαν μοιραστεί ανάμεσα σε όλους μας, ώστε η ευθύνη, ο κόπος και η φροντίδα αυτών που έχουν ανάγκη να μετριάζεται ανάμεσα σε πολλούς κι όχι σε λίγους. Η κούραση των ανθρώπων που φροντίζουν άλλους είναι πελώρια. Συχνά δεν κοιμούνται, δεν ξεκουράζονται. Συχνά δεν μπορούν να πάνε διακοπές ή να λείψουν για ένα Σαββατοκύριακο, επειδή ο άνθρωπός τους, τον οποίον φροντίζουν, δεν μπορεί να μετακινηθεί ή δεν εμπιστεύονται κάποιον άλλον να τους αντικαταστήσει.

Οι άνθρωποι πίσω απ’ τις βιτρίνες και πίσω απ’ τα φώτα είναι αυτοί που ζουν τη σκληρή ζωή μέσα σε μια κουρασμένη καθημερινότητα. Προσπαθούμε, λοιπόν, εμείς που δεν βιώνουμε μια τέτοια καθημερινότητα να φανταστούμε την περίπτωση να συμβεί σε μας μια τέτοια ευθύνη και υποχρέωση. Δεν μπορούμε, δεν καταφέρνουμε ούτε σε ένα μικρό ποσοστό να ζήσουμε μια τέτοια εμπειρία. Τρομάζουμε και το βάζουμε στα πόδια…

Πολλές οι πληγές γύρω μας. Πολλοί οι επίδεσμοι. Κιτάπια ολόκληρα οι επίδεσμοι. Και τα φάρμακα. Και τα χάπια. Πολλοί είναι όσοι υποφέρουν γύρω μας. Και πάρα πολλοί όσοι βιώνουν τους ασθενείς. Και δεν αναφερόμαστε στους γιατρούς και τις νοσοκόμες που αμείβονται για τις υπηρεσίες τους. Αναφερόμαστε στους ανώνυμους, στους σιωπηλούς εκείνους που αγαπάνε με έναν και μοναδικό τρόπο: Με τον έμπρακτο και αλληλέγγυο τρόπο. Με ξενύχτια, με υπερωρίες, με κούραση και υπομονή. Να τους αγαπάμε. Να τους λατρεύουμε, λοιπόν αυτούς τους όμορφους και ανώνυμους ήρωες. Και να τους λέμε κάθε μέρα «ευχαριστώ»!