Το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος έκλεισε το ιστορικό διάγγελμά του με την προτροπή προς τον λαό: «Σε καλώ να υπερασπιστείς το δίκαιο, την Ιστορία και την αξιοπρέπειά σου». Και το 76% του λαού απάντησε με το ηχηρό ΟΧΙ στο απαράδεκτο σχέδιο Ανάν.
Τα τρία αυτά κριτήρια πρέπει να μας καθοδηγήσουν και σε νέο δημοψήφισμα για αποδοχή ή απόρριψη της λύσης, που όλα δείχνουν ότι θα μας φέρει ο ΠτΔ με τη στήριξη της ηγεσίας του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ. Φυσικά ο καθένας θα έχει τα δικά του κριτήρια, αν η λύση θα είναι συμβατή με το διεθνές και το ανθρώπινο δίκαιο, αν μπορεί να είναι συμβατή με την τρισχιλιετή Ιστορία του Ελληνισμού και αν δεν προσβάλλει την προσωπική και εθνική μας αξιοπρέπεια. Και όλα τούτα όχι χάριν συζήτησης ή θεωρητικής αντιμετώπισης του εθνικού μας θέματος. Αλλά και για λόγους πρακτικούς και ρεαλιστικούς.
Αν η λύση δεν ανταποκρίνεται στο διεθνές δίκαιο, αλλά και αν δεν είναι δίκαιη, θα είναι θνησιγενής, γιατί θα έχει μέσα της τους σπόρους της καταστροφής. Όταν παραμεριστεί το διεθνές δίκαιο, η Τουρκία θα μπορεί εύκολα να το παραβιάζει συνεχώς, μέχρι να πραγματοποιήσει τους στόχους της. Και οι στόχοι της δεν είναι μυστικοί. Τους διακηρύσσει σε κάθε περίπτωση, ότι η λύση πρέπει να εξυπηρετεί τα στρατηγικά της συμφέροντα. Και το ύψιστο συμφέρον της είναι η επανάκτηση της Κύπρου.
Αν παραμερίσουμε τα διδάγματα της Ιστορίας μας, αν ξεχάσουμε το ιστορικό μας παρελθόν και τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας, αν θεωρήσουμε ότι είναι εθνικισμός η πίστη και η προσήλωσή μας στην Ιστορία μας, τότε θα καταστούμε εύκολη βορά στα νύχια του τουρκικού επεκτατισμού, που αναζητά με τη λύση να δημιουργήσει συνθήκες για τη δική του επικράτηση.
Αν υποθηκεύσουμε την αξιοπρέπειά μας ως Έλληνες και ως απόγονοι ηρωικών προγόνων, αν διαγράψουμε τις αρχές και τις αξίες της εθνικής μας αξιοπρέπειας, κυνηγώντας τον υλικό πλούτο που μας υπόσχεται ο άσχετος ηγέτης της πάλαι ποτέ εθνικοφροσύνης, τότε απλώς θα εξυπηρετήσουμε τα σχέδια και τους στόχους της Τουρκίας, και θα πληρώσουμε βαρύ εθνικό, πολιτικό και οικονομικό τίμημα.
Θέλουμε μια ηγεσία που να είναι άξια των περιστάσεων. Που να έχει οδηγό την ελληνική Ιστορία από τον Μαραθώνα ώς τον Μαχαιρά, που να έχει την εθνική αξιοπρέπεια του Λεωνίδα, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Κυριάκου Μάτση, και να επιδιώκει μια λύση σύμφωνη με αυτά τα ιδανικά και αρχές και σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Η σημερινή ηγεσία και η ηγεσία των κομμάτων που τη στηρίζουν δεν έχουν κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά. Είναι έτοιμοι να παρακάμψουν το δίκαιο και τα δικαιώματα των πολιτών και του Ελληνισμού, για να πείσουν τον εισβολέα να αποδεχτεί μια λύση διχοτομικής επανένωσης της Κύπρου. Έχουν διαγράψει την απελευθέρωση και την έχουν αντικαταστήσει με μια επανένωση, που οι Τούρκοι τη βλέπουν ως επανένωση δυο ισοτίμων κρατών σε μια νέα συνομοσπονδία.
Η Ιστορία αυτής της ηγεσίας καταλήγει μόνο σε μια πορεία προς τα Σούσα, όπου θαυμάζουν τον νέο σουλτάνο ως σύγχρονο ηγέτη (ΔΗΣΥ), ή διαπιστώνουν ότι η Τουρκία θέλει λύση (ΑΚΕΛ). Εντελώς ανιστόρητοι, πιστεύουν ότι τη λύση την εμποδίζουν όσοι διαφωνούν μαζί τους.
Το Κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Εκεί το οδήγησαν ανιστόρητες ηγεσίες, που έχουν ψευδαίσθηση της Ιστορίας και των εξελίξεων, που απεμπολούν το δίκαιο και που εξευτελίζουν την αξιοπρέπεια του Έθνους.
Έχουμε κρίση ηγεσίας. Μιας ηγεσίας που βρίσκεται σε διαφωνία με τις επιδιώξεις και τις αρχές του Ελληνισμού. Μιας ηγεσίας που μας οδηγεί σε αδιέξοδα. Εμείς θέλουμε μια εθνική διέξοδο. Δεν μπορούμε να υποχωρούμε και να παραχωρούμε συνεχώς μέχρι την πλήρη συνθηκολόγηση. Εμείς θα υπερασπιστούμε ξανά «το δίκαιο, την Ιστορία και την αξιοπρέπειά μας».
