Θεέ μου, σε τι κοινωνία ζούμε; Αυτή ήταν η φράση που υποσυνείδητα είπα, όταν έγινε γνωστή η περίπτωση της μη-τέρα(το)ς που κακοποιούσε, μαζί με τους εκάστοτε συντρόφους της, το ανήλικο αγγελούδι της, από την τρυφερή ηλικία των 5 ετών. Τα όσα κατάφερε να εξιστορήσει το, εννιάχρονο σήμερα, κοριτσάκι είναι συγκλονιστικά. Μας αφήνουν άναυους.

Τα ερωτήματα, πολλά και βασανιστικά. Πώς μία μητέρα επιτρέπει ή, ακόμα χειρότερα, κάνει κάτι τέτοιο στο παιδί της; Με τι καρδιά; Επίσης, οι εκάστοτε σύντροφοι της «μητέρας» πώς επέτρεπαν στους εαυτούς τους να συμμετέχουν σε μία τέτοια φρίκη; Πέραν τούτων, πώς γίνεται επί τέσσερα χρόνια κανείς να μην κατάλαβε κάτι; Οι γείτονες και το σχολείο όπου φοιτούσε το παιδί δεν είδαν τα ανησυχητικά σημάδια; Δεν κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά;

Ή μήπως, γιατί υπάρχει κι αυτό το ενδεχόμενο, δεν έλεγαν κάτι και προτίμησαν τη σιωπή για να μην μπλέξουν ή για να μην μπουν σε μπελάδες; Αυτά κι άλλα ερωτήματα χρήζουν άμεσης απάντησης και πλήρους διερεύνησης, ούτως ώστε όσοι εμπλέκονται, είτε έμμεσα είτε άμεσα, σε αυτό το ειδεχθές έγκλημα, να οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης και να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

Την ίδια ώρα, όμως, οφείλουμε κι εμείς τα ΜΜΕ να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί, ηθελημένα ή άθελά μας, όταν δημοσιοποιούμε λεπτομέρειες οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν με κάποιον τρόπο στην ταυτοποίηση της μητέρας, ταυτόχρονα ταυτοποιούμε και το μικρό κοριτσάκι, στιγματίζοντάς το για πάντα, ασχέτως του ότι αυτά που έζησε θα το ακολουθούν και θα το βασανίζουν για μία ζωή.

Ο ρόλος των ΜΜΕ πρέπει να περιορίζεται στην απλή παρουσίαση των στοιχείων της υπόθεσης, χωρίς σε καμία περίπτωση να φωτογραφίζουν πρόσωπα που οδηγούν στην ταυτοποίηση των εμπλεκομένων σε αυτή. Γιατί, εάν ταυτοποιούμε -επιμένω άθελά μας ή ηθελημένα- πρόσωπα, αποτρέπουμε κι άλλα θύματα από του να αποκαλύψουν τον Γολγοθά που βιώνουν. Και δυστυχώς, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχουν κι άλλα τέτοια θύματα που δεν έχουν την τόλμη να μιλήσουν ή φοβούνται πως, εάν μιλήσουν, θα στιγματιστούν και απ’ όπου κι αν περνούν θα τα δακτυλοδείχνουν.

Συνεπώς, πρέπει και οφείλουμε να επιδεικνύουμε την απαραίτητη σοβαρότητα που επιβάλλει, άλλωστε, και το λειτούργημά μας. Εν κατακλείδι, εύχομαι και ελπίζω, παρότι είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, ο Θεός να φροντίσει να επουλωθούν οι βαθιές πληγές αυτού του παιδιού και να μην επιτρέψει σε άλλες μητέρες ή πατέρες «τέρατα» να ασελγούν ή κακοποιούν καθ' οιονδήποτε τρόπο τα παιδιά τους.