Ένα από τα πρώτα πράγματα που είχα την ευκαιρία να βιώσω εδώ στις ΗΠΑ είναι η λεπτομέρεια στον σχεδιασμό μιας πολιτικής καμπάνιας αλλά και η καθημερινή επικοινωνία των επιτελείων με τον κόσμο, μέσα από τη διεξαγωγή διαδικτυακών ερευνών και με στόχο πάντα την άντληση πληροφοριών για τις ανάγκες του κόσμου (Νεολαία, Μονογονεϊκές Οικογένειες, Άπορες Οικογένειες, Τρίτη Ηλικία, κ.λπ.).

Μέσα από τα διάφορα σεμινάρια του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων, τις συζητήσεις και συναντήσεις για τη συστηματική βελτίωση μιας Πολιτικής Εκστρατείας και κατ' επέκτασιν του Πολιτικού Μάρκετινγκ, του κλάδου που καταγράφει τις ανθρώπινες ανάγκες και τις μετουσιώνει σε Προτάσεις, διέκρινα πως υπάρχει κενό σε σχέση με την «σε βάθος» μέτρηση ενός πολιτικού προσώπου.

Στις πλείστες περιπτώσεις, ώς τώρα, η μέτρηση για έναν πολιτικό, συγκριτικά και με τους πολιτικούς αντιπάλους του βασιζόταν σε θέματα της επικαιρότητας, π.χ. «χειρισμοί στην οικονομία», ή σε γενικά θέματα του χαρακτήρα του, π.χ. «Τιμιότητα», και η συνηθισμένη κλίμακα μέτρησης ήταν το «Συμφωνώ Απόλυτα», «Συμφωνώ», «Δεν Ξέρω/Δεν Απαντώ», «Δεν Συμφωνώ», «Δεν Συμφωνώ Καθόλου». Μέσα από τις κατηγορίες αυτές, σίγουρα μπορούσαμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα, καταγράφοντας τις τάσεις, όμως μέσα από μια πιο «τετραγωνισμένη» μέτρηση.

Από την άλλη, πολλές ποσοτικές ακαδημαϊκές έρευνες, σε μια προσπάθεια εξεύρεσης του Μέσου Όρου (Μ.Ο.), χρησιμοποιώντας τη γνωστή μέθοδο κλίμακας Likert, προσαρμόζουν τα ερωτήματά τους με βάση το 5, το 7, ή ακόμη καλύτερα το 10. Και πάλι, το 1 αποτυπώνει τον χαμηλότερο δείκτη αποδοχής των ερωτηθέντων και το 5, 7, ή 10 (αναλόγως του ποιος μέγιστος αριθμός θα χρησιμοποιηθεί) αποτυπώνει τον υψηλότερο δείχτη αποδοχής.

Λαμβάνοντας υπ' όψιν τα πιο πάνω, διέκρινα το εξής κενό:
- Με τη μέθοδο «Συμφωνώ», κ.λπ, δεν μετράμε το Μ.Ο..
- Τα χαρακτηριστικά που χρησιμοποιούνταν μέχρι πρόσφατα ήταν σχετικά ελλιπή. Κανένας πολιτικός δεν είναι «ολοκληρωμένος» και καμιά μέτρηση δεν του εξασφαλίζει την επιτυχία (π.χ. αν «χειρίζεται καλά την οικονομία» ή αν «Είναι Τίμιος».

Σε μια προσπάθεια κάλυψης των πιο πάνω κενών, δημιουργήθηκε το Μοντέλο Μέτρησης της Πολιτικής Ανταγωνιστικότητας και Απόδοσης AMPCOPE http://newimatz.org/Questions?languageId=1, το οποίο επικεντρώνεται σε 56 βασικά χαρακτηριστικά που αφορούν την Προσωπικότητα (π.χ. αυτοπεποίθηση), τις Αξίες (π.χ. πατριωτισμό), τη Στρατηγική (π.χ. τη δημιουργία ανθρωποκεντρικών προτάσεων), την Αποφασιστικότητα, και τη Δημοτικότητα ενός πολιτικού (πάντα σε σχέση με τους πολιτικούς του αντιπάλους).

Όλα αυτά τα 56 χαρακτηριστικά μετρούν τόσο τον ίδιο τον πολιτικό, όσο και όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του και στο τέλος έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της όλης κατάστασης. Τα πλεονεκτήματα από ένα τέτοιο είδος μέτρησης είναι αρκετά ξεκάθαρα:

- Έχουμε το Μ.Ο. 56 διαφορετικών χαρακτηριστικών, για όλους τους πολιτικούς που μετράμε, με αποτέλεσμα να μπορούμε να τους συγκρίνουμε με μεγαλύτερη ευκολία,

- έχουμε το Μ.Ο. ανά κατηγορία (π.χ. Προσωπικότητα), για όλους τους πολιτικούς που μετράμε, με αποτέλεσμα να μπορούμε να βλέπουμε σφαιρικά και ολοκληρωμένα πού υπερτερεί και πού υστερεί ο καθένας,

- με ένα και μόνο αριθμό (Μ.Ο.) μπορούμε να έχουμε γρήγορη, άμεση, και ξεκάθαρη εικόνα της όλης κατάστασης κατά την περίοδο που γίνεται η μέτρηση.

Οι πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ επιβεβαίωσαν την πιο πάνω ανάγκη. Οι τρόποι μέτρησης αλλάζουν. Χρειαζόμαστε μια «βαθύτερη» μέτρηση. Τα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έχουν τη δύναμη να επηρεάζουν αστραπιαία τον μέσο πολίτη με αποτέλεσμα τα νούμερα των ερευνών να αλλάζουν εξίσου γρήγορα. Η πιο πάνω πρακτική μάς επιτρέπει να κινούμαστε άμεσα, ουσιαστικά, ανέξοδα, και κυρίως να σφυγμομετρούμε τον μέσο πολίτη και τις ανάγκες του με μεγαλύτερη ακρίβεια!

ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας, μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων, υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικού Μάρκετινγκ. Προτεινόμενος για τα βραβεία Μάρκετινγκ 2016 για την ανάπτυξη του Μοντέλου Μέτρησης της Πολιτικής Ανταγωνιστικότητας και Απόδοσης