Εκείνο που επάξια κοσμεί τον παρ’ ημίν πολιτικό λόγο (έκτος από το εξοργιστικά ανελλήνιστό του) είναι πως οι όροι, εύηχοι συνήθως, που χρησιμοποιεί, αδυνατούν να καλύψουν εκείνο που επιχειρούν να ορίσουν. Και βέβαια το επικίνδυνο για έναν (μάλιστα ψυχορραγούντα) τόπο, δεν είναι πως δείχνει την πολιτική μας διανόηση λειτουργικώς αναλφάβητη! Το οδυνηρό είναι πως την αποδείχνει συνάμα πλήρως ασύμπτωτη με την πολιτική πραγματικότητα. Πραγματικότητα, ειρήσθω, που καλείται να αντιμετωπίσει, προκειμένου να επιτύχει τη σωτηρία τού παλαιόθεν, ως ελληνικού, ακμάσαντος αυτού τόπου!

Κορυφαία, στις ασύμπτωτες με την πολιτική πραγματικότητα, ορολογία είναι η περιώνυμη φράση, «τουρκική αδιαλλαξία»! Κατά τούτο: Ότι, εκτός τών άλλων «αρετών» της, η φράση είναι και λογικώς ασυνάρτητη! Δεν είναι δε το ασυνάρτητο τής φράσης αυτής που αποτελεί κρίσιμο πρόβλημα, αλλά η ίδια η ορολογία ως πολιτική θέση. Ως δε καταφυγή τών μετριοτήτων, και άκρως επικίνδυνη. Επιπροσθέτως όμως και ενδεικτική ασύγγνωστης υστέρησης τής ηγεσίας των υπο-μετριοτήτων, να διαπιστώσει το ουσιώδες! Ότι δηλ. αποτελεί γενεσιουργό αιτία, τής παλαιόθεν (1959 και εντεύθεν) κακοδαιμονίας που μαστίζει τον τόπο. Επιστημονικότερα, αποτελεί την καταγωγική αφετηρία τής σημερινής μας ντροπιαστικής παραλυσίας.

Και, λέει ο γράφων, στοιχειώδης γνώση τής αφετηρίας αυτής, το κραυγάζει: Καμιά «αδιαλλαξία» δεν είναι ό,τι χαρακτηρίζει την θεμελιώδη απαίτηση τής Τουρκίας για την Κύπρο. Και αυτό όφειλε ήδη να το είχε διαπιστώσει η πολιτική ηγεσία, διότι, έστω και με παρέλευση εικοσαετίας αφότου άρχισε (το 1956) η εφαρμογή του, είχε πληροφορηθεί (από τον Σαρρή) περί σχεδίου Νιχάτ Ερίμ: Πως αποτελούσε πρόγραμμα «ανάκτησης» τής Κύπρου από την Τουρκία! Ό,τι δε χαρακτηρίζει εκείνο το σχέδιο, δεν είναι «αδιάλλακτο»: Ληστρικό είναι! Και είναι ληστρικό όχι διότι επιδιώκει με αυτό η Τουρκία να αυξήσει τα απέραντα (780 χιλιάδες) τετραγωνικά χιλιόμετρα τού εδάφους της με τις 9 ψωροχιλιάδες τού κυπριακού! Τέτοια άποψη, μόνο το περιορισμένο βεληνεκές τής πολιτικής μας διανόησης μπορούσε να παραγάγει...

Κυρίαρχος στόχος τού σχεδίου εκείνου, είναι να μην υπάρξει ποτέ (στην Ανατολή, εδώ) έδαφος διαθέσιμο, όπου να μπορέσει ποτέ να επεκταθεί η Ελλάδα. Και όχι για να προστατεύσει τάχα το «μαλακό της υπογάστριο»! Τι λόγος... Παρά μόνο για να, ληστρικά, αφαιρέσει από την Ελλάδα, τη μοναδική εναπομείνασα δυνατότητά της να την ανταγωνιστεί ως, ισάξια εκείνης, κι άρα εναλλακτική για τους δυτικούς συμμάχους, χώρα στην Ανατολή. Καθώς, έχοντας ενιαίο πια έδαφος, εκτεινόμενο από τις βαλκανικές πύλες τής Ευρώπης, μέσω της Κύπρου δε, μέχρι και τις ανατολικότερες πύλες τής Μέσης Ανατολής, στερεί συνάμα από την Τουρκία τη δυνατότητα, εκβιάζοντας (λόγω μοναδικότητας) κατά το σύνηθες την Αμερική, να ανακηρύσσει εαυτήν και διορισμένη «περιφερειακή υπερδύναμη»!

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη οξυδέρκεια να ποριστεί κανείς, πως ένα και μοναδικό στόχο είναι που η Τουρκία έχει για την Κύπρο: Την πλήρη ανάκτησή της! Και αυτήν εννοεί όταν εκείνη μιλά για «λύση» του «προβλήματος». Γι’ αυτήν δε εργάζεται μεθοδικά (με βυζαντινή υψηλή μεθοδικότητα, φευ) από την προηγουμένη τής ανακήρυξης, εκείνης τής εικονικής πραγματικότητας, που αποκλήθηκε Κυπριακή Δημοκρατία, αλληλοδιαδόχως κάθε Τούρκος ηγέτης, υλοποιώντας όλα τα διαφορετικά στάδια τού σχεδίου Νιχάτ Ερίμ.

Μέχρι και σήμερα, που βρίσκεται εξελισσόμενο το πέμπτο (και τελευταίο) στάδιο. Το οποίο είναι και το πιο καταχθόνιο, καθότι και πρακτικά αθέατο. Συνεπώς και θανατηφόρο, κατά το ότι δεν μπορεί κανείς να ελπίζει, πως έχουν την παραμικρή έστω δυνατότητα, οι πολιτικές σκιές ανθυπο-μετριοτήτων που, ένθεν κακείθεν τού Αιγαίου, κυβερνούν πια τον Ελληνισμό, να το εμποδίσουν.

Πώς, όμως, να το κάνουν; Όταν το βεληνεκές τους αδυνατεί να το διαγνώσει καν. Ούτε καν και να το διαπιστώσει, καθώς εξελίσσεται, δύναται. Πράγμα που άλλωστε αποδεικνύουν και πλήθος άλλες φράσεις, καταφύγια εξορκισμών, μεγαλύτερης δε φιλοσοφικής ασυναρτησίας, που διανθίζουν την ορολογία τής, σύνολης άλλωστε, πολιτικής διανόησης. Όπως, «οφείλει να ‘λογικευθεί’ η Τουρκία», ή «να επιδείξει ‘εμπράκτως πραγματική βούληση’ η Άγκυρα» για λύση του Κυπριακού, ή «να σταματήσει ο Ερντογάν τις ‘μαξιμαλιστικές’ θέσεις του»! Σε τι να «λογικευθεί» αλήθεια ο Ερντογάν; Να μη θέλει μήπως να μετατρέψει την πατρίδα του σε «υπερδύναμη»;

Ειδικά όταν όσοι όφειλαν να τον σταματήσουν, είναι πολιτικώς ανύπαρκτοι! Αφού και αδυνατούν να αντιληφθούν, πως δεν είναι κάποιος περιορισμός στον «μαξιμαλισμό» τού Ερντογάν η λύση τού προβλήματος, αλλά εκείνος ο τρόπος, που θα τον κάνει να το συνειδητοποιήσει ότι τέτοια επιδίωξη, (ανάκτησης Κύπρου) είναι πρακτικά ανέφικτη. Και τρόπος είναι ένας: Να συνειδητοποιήσει, επίσης, ότι έχουνε τη βούληση οι Κύπριοι να ενοποιήσουν το έδαφός τους, με εκείνο (τών 132 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιόμετρων) τής Ελλάδας!

Έχουν αλήθεια τέτοια βούληση;1*

ΧΑΡΗΣ ΦΕΡΑΙΟΣ
Διδάκτωρ τού ΕΜΠ

1* ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ειδοποιούνται πάντως, ότι, κατά παλαιόθεν προτροπή Αμερικανού πρέσβη, δεν είναι μόνο με την ένωση που μπορεί να επιτευχθεί αυτό…