Κύριοι πυλώνες της προπαγάνδας είναι οι επενδύσεις και τα λεφτά που θα έρθουν με τη λύση και η επανεκκίνηση της οικονομίας. Κάθε αρνητικό στοιχείο παρασιωπάται. Οι κόκκινες γραμμές, που έχουν αλλάξει χρώμα, γίνεται προσπάθεια να ωραιοποιηθούν επειδή έχουν ήδη εγκαταλειφθεί

Η προπαγάνδα, που γίνεται συστηματικά για τη λύση που έρχεται, είναι καθημερινό φαινόμενο. Δραστηριοποιούνται όχι μόνο οι πολιτικοί συνένοχοι του Προέδρου Αναστασιάδη, αλλά και πολλά άτομα που υποστηρίζουν τη λύση, που δεν είδαμε, αλλά βλέπουμε την «κολωσυρμαδκιάν» της. Πυρήνες της προπαγάνδας βρίσκονται σε κάθε μέρος και προσπαθούν να πείσουν για τα καλά που θα μας έρθουν, αν οι «απορριπτικοί» δεν ματαιώσουν τη λύση.

Ο Ερντογάν, για να απελευθερώσει μόνο την περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, ζητά να ενώσει τα Κόκκινα με τη Μόρφου. Να του δώσουμε δηλαδή και τον Πύργο. Και κάποιοι ονειροβατούν, ότι η πενταμερής θα μας απαλλάξει από τις εγγυήσεις της Τουρκίας και θα ανοίξει τον δρόμο για την επανένωση.

Κύριοι πυλώνες της προπαγάνδας είναι οι επενδύσεις και τα λεφτά που θα έρθουν με τη λύση και η επανεκκίνηση της οικονομίας. Κάθε αρνητικό στοιχείο παρασιωπάται. Οι κόκκινες γραμμές, που έχουν αλλάξει χρώμα, γίνεται προσπάθεια να ωραιοποιηθούν επειδή έχουν ήδη εγκαταλειφθεί.

Η μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει περικυκλωθεί από αποσιωπητικά. Ακούγεται πια δυνατά η δημιουργία του νέου κράτους, που θα προέλθει από τις δυο κοινότητες. Δειλά - δειλά ακούγονται και επιχειρήματα. «Τι θέλετε, να αποδεχτούμε τη διχοτόμηση και να παραδώσουμε τη μισή Κύπρο, ή να δημιουργήσουμε ένα κράτος που να περιλαμβάνει όλη την Κύπρο;». Η μία κυριαρχία, η μία ιθαγένεια και η μία διεθνής προσωπικότητα υποτιμώνται συνεχώς με αντιστάθμισμα, ότι θα επανενώσουμε την Κύπρο και θα απελευθερωθούν(;) τα κατεχόμενα.

Συζητούν το περιουσιακό και τα κριτήρια ιδιοκτησίας. Η ιδιοκτησία, που είναι κατοχυρωμένη από τους τίτλους ιδιοκτησίας του κυπριακού κτηματολογίου, εμπλουτίζεται με νέους όρους. Ο σφετεριστής ονομάζεται πια χρήστης και εναπομένουν τα κριτήρια, που θα αποξενώσουν τον ιδιοκτήτη από την περιουσία του. Τα επιχειρήματα υπάρχουν και εδώ. «Αφού είναι που είναι χαμένες οι περιουσίες στα κατεχόμενα. Γιατί να μη συμφωνήσουμε κάποια κριτήρια, ώστε κάποιοι ιδιοκτήτες να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους;».

Έχουμε τέλος το θέμα των εγγυήσεων, που με την παροιμιώδη «πενταμερή» της καταστροφής νομίζουν πως θα αναγκάσουν την Τουρκία να διαφοροποιήσει τις εγγυήσεις. Φαίνονται πανέτοιμοι να αποδεχτούν παραμονή στρατευμάτων και λοιδορούν τον κ. Κοτζιά, που πάει να τους τα χαλάσει. Τώρα κατάφεραν να αναθέσουν το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων στη «φιλτάτη» πενταμερή και λένε ότι θα «θέσει την Τουρκία απέναντι στις ευθύνες της».

Και η πενταμερής θα επηρεάσει με το πάρε-δώσε και τις συγκλίσεις στο περιουσιακό, το εδαφικό, τη διακυβέρνηση και τις εξουσίες, που θα συζητούνται παράλληλα. Ό,τι επεδίωκε η Τουρκία, το πέτυχε. Και επιμένει στις εγγυήσεις. Αλλά, λένε, «θα αποτρέψουμε τη λύση για τις εγγυήσεις, που δεν μπορούμε από μόνοι μας να τις καταργήσουμε; Ας καταργήσουμε τουλάχιστον τα επεμβατικά δικαιώματα».

Με την πρώτη ευκαιρία θα επιβάλει και θα εγγυηθεί τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ειρηνική συνύπαρξη των δυο κρατών. Η αρχή του τέλους για τον κυπριακό Ελληνισμό θα έρθει με πενήντα χρόνια καθυστέρηση. Τώρα δεν θα έχουμε τον Μακάριο, «που δεν ήθελε την 'ένωση' που μας πρόσφεραν οι Αμερικάνοι».

Τώρα έχουμε Πρόεδρο που καίγεται για την «επανένωση». Και η Κύπρος να γίνει Χονγκ Κονγκ της Τουρκίας, διακηρύσσουν οι παρατρεχάμενοι Τουρκολιγούρηδες.
Αυτός ο λαός, άραγε, ξεχνά τόσο εύκολα; Ή μήπως ακούει και σιωπά, έτοιμος «να υπερασπιστεί το δίκαιο, την Ιστορία και την αξιοπρέπειά του»;